III SA/Kr 1157/23

SENTENCJA |Dnia 11 grudnia 2023 r. | Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie: SWSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) ASR WSA Magdalena Gawlikowska po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 19 maja 2023 r. znak: BP.501.480.2023.2334.KI13.404724 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę UZASADNIENIE Decyzją z dnia z dnia 19 maja 2023 r. znak: BP.501.480.2023.2334.KI13.404724, Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił w całości decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 31 stycznia 2023 r. nr WITD.DI.0152.XIII1199/15/23 o nałożeniu na T. L. (dalej: skarżący) prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą T. L. Firma Transportowo Usługowa P. w N. kary pieniężnej w wysokości 4000 zł. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 750; dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt oraz ust. 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 z późn. zm.; dalej: u.t.d.), art. 66 ust. 1, art. 71 ust. 1-2, art. 81 ust. 1-4, art. 82 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 988 z późn. zm.; dalej p.r.d.), § 11 ust. 7 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 z późn. zm.; dalej "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych pojazdów"), § 5, § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. 2019 r. poz. 2141 z późn. zm.; dalej "rozporządzenie w sprawie kontroli ruchu drogowego"), pozycja 5.2.3e zdanie 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego oraz Ip. 9.1 i Ip. 9.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 5 lipca 2022 r. w miejscowości L. [...] poddano kontroli drogowej pojazd marki MAN o nr rej. [...], którym kierował skarżący. Ww. pojazdem wykonywano krajowy transport drogowy rzeczy. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia 5 lipca 2022 r. Pismem z dnia 23 grudnia 2022 r. Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu wobec niej, na podstawie ww. protokołu kontroli postępowania administracyjnego z urzędu w sprawie naruszenia lp. 9. l i 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d., a także wezwał do przedstawienia dowodów na wypełnienie przesłanek wynikających z art. 92c u.t.d. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, jako organu I instancji, decyzji administracyjnej z dnia 31 stycznia 2023 r., nakładającej na skarżącego karę pieniężną w wysokości 4000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące naruszenia: wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd, wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowaną jako niebezpieczna - za każdy pojazd. W odwołaniu wniesionym od ww. decyzji, skarżący wskazał na okoliczności, które miały uniemożliwić przypisanie stwierdzonych w trakcie kontroli naruszeń. Pierwszą z nich jest podnoszona oś trzecia, której zużycie bieżnika opon wg strony w momencie kontroli nie mogło wpływać na bezpieczeństwo, z racji tego iż była podniesiona w tym czasie. Ponadto po zakończonej kontroli skarżący dokonał wymiany ogumienia oraz poddał pojazd przeglądowi technicznemu. Skarżący podniósł, że przegląd techniczny zakończył się wynikiem pozytywnym. W oparciu o powyższe wniósł o uchylenie wydanej decyzji i umorzenie postępowania w całości. Alternatywnie o uchylenie wydanej decyzji i rozstrzygnięcie w tym zakresie co do istoty sprawy poprzez odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał wniesione odwołanie za nieuzasadnione i opisaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. W odniesieniu zaś do wysokości kary art. 92a ust. 1 i 7 pkt 1 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określają w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. Organ nie ma w tym zakresie możliwości kształtowania wysokości kary pieniężnej, dlatego też regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1, nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. W rozpatrywanej sprawie nie ma również zastosowania art. 189e oraz 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Do decyzji nakładanych na podstawie art. 92a u.t.d. w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. mają bowiem zastosowanie okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony wymienione w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., w odniesieniu do naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, także art. 92b ust. 1 u.t.d. Organ wskazał, że podczas kontroli stwierdzono, że badanie techniczne pojazdu marki MAN było ważne do dnia 24 czerwca 2022 r. co oznacza, że w dniu kontroli pojazd nie posiadał aktualnego okresowego badania technicznego, potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Naruszenie to zawarte jest Ip. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Tym samym organ uznał, że bezsprzecznie doszło do stwierdzonego naruszenia na skutek niedopełnienia stosownych czynności przez skarżącego. Podczas kontroli stanu technicznego przedmiotowego pojazdu marki MAN stwierdzono także nadmiernie zużycie bieżnika opon na 3. osi po obu stronach pojazdu. Jest to usterka zakwalifikowana jako niebezpieczna, tj.: głębokość rzeźby bieżnika opony jest niezgodna z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia zgodnie z pozycją 5.2.3e zdanie 2 zał. nr 1 do rozporządzenie w sprawie kontroli ruchu drogowego. W związku z powyższym stwierdzono naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowaną jako niebezpieczna. Naruszenie to zawarte jest w Ip. 5.2.3 e2 zał. nr 1 rozporządzenia MSWiA w sprawie kontroli ruchu drogowego (oraz w Ip. 9.2 załącznika nr 3 u.t.d.). Powyższe naruszenia zostały wskazane w załączniku do protokołu kontroli drogowej nr [...]. Konsekwencją było zatrzymanie dowodu rejestracyjnego pojazdu i zakaz dalszej jazdy. W tym miejscu organ odwoławczy wskazał, że protokół kontroli drogowej nr [...] z dnia 5 lipca 2022 r. wraz z załącznikiem i protokołem szczegółowej drogowej kontroli technicznej stanowią istotne dowody w przedmiotowej sprawie. Powyższe dokumenty kontroli podpisuje kontrolujący i kontrolowany, który może wnieść zastrzeżenia do protokołu kontroli, jak również może odmówić jego podpisania. Organ odwoławczy ustalił, że kierowca podpisał protokół kontroli drogowej, protokół szczegółowej drogowej kontroli technicznej bez uwag i zastrzeżeń. Następnie organ wskazał, że według art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę. Bezspornym jest, że stwierdzone usterki udokumentowane protokołem kontroli z dnia 5 lipca 2022 r. należało uznać za zagrażające bezpieczeństwu osób jadących pojazdem i innych uczestników ruchu. Co więcej, kontrolujący zatrzymał dowód rejestracyjny pojazdu samochodowego do momentu usunięcia usterek i uzyskania aktualnych badań technicznych. W ocenie organu odwoławczego, postępowanie administracyjne w I instancji zostało przeprowadzone zarówno z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jak i prawa materialnego. Organ I instancji zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej oraz zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Swoje rozstrzygnięcie organ I instancji oparł na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli i prawidłowo dokonał jego wszechstronnej oceny. W opinii organu II instancji zebrany w postępowaniu materiał dowodowy w sposób bezsprzeczny potwierdza wykonywanie przewozu drogowego rzeczy, pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego zdatność do ruchu drogowego, jednocześnie kontrolowany pojazd ciężarowy posiadał usterkę zakwalifikowaną jako niebezpieczna. W związku z tym, organ I instancji poprawnie uznał powyższe okoliczności faktyczne za udowodnione. Ponadto, uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w decyzji, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika fakt wykonywania przez skarżącego przewozu drogowego z naruszeniem przepisów u.t.d. Jednocześnie skarżący nie przedstawił ani w toku postępowania, ani w odwołaniu, żadnych dowodów pozwalających obalić ustalenia organu I instancji. Organ podkreślił, że przed każdym przewozem przedsiębiorca winien upewnić się, że pojazd czy zespół pojazdów znajdują się w prawidłowym stanie technicznym oraz posiadają aktualne badania techniczne. W rozpoznawanej sprawie przedsiębiorca nie wykazał, że dołożył należytej staranności aby przewóz był wykonywany zgodnie z przepisami prawa, a do nieprawidłowości doszło z przyczyn od niego niezależnych. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, że stwierdzone naruszenie z Ip. 9.2 zał. nr 3 do u.t.d. dotyczyło nadmiernego zużycia bieżnika 3. osi, która jest osią podnoszoną i w trakcie kontroli była podniesiona, organ odwoławczy podtrzymał stanowisko organu I instancji. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, fakt iż oś znajdowała się w górze, nie daje podstaw do tego, by opony na niej mogły być nadmiernie zużyte. Ta oś bowiem nawet podniesiona stanowi część konstrukcyjną pojazdu, trwale z nim związaną. Ww. przepisy w sposób szczegółowy regulują warunki techniczne i wyposażenie, które pojazd musi spełniać by był dopuszczony do ruchu po drogach publicznych. W związku z powyższym dotyczą one także tej osi i użytych na niej opon. Fakt, że w danym momencie konkretna oś nie styka się z podłożem, nie ma znaczenia. W dalszym ciągu pozostaje ona elementem konstrukcyjnym pojazdu. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Z literalnego brzmienia przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wprost wynika, że brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. Nie wystarczy tylko zakwestionować swoją odpowiedzialność. Wskazane w art. 92c u.t.d. przesłanki egzoneracyjne odnoszą się do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć. Ciężar dowodu w zakresie zaistnienia przesłanek z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. spoczywa na stronie postępowania. W omawianym przypadku skarżący nie przedłożył żadnych dowodów na potwierdzenie, iż w sprawie zaistniały okoliczności wyłączające jego odpowiedzialność za popełnione naruszenia. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 92 ust. 1 pkt 1 u.d.t. poprzez nie umorzenie postępowania, w sytuacji gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewiedzieć, - art 92a ust. 1 i 7 u.t.d. w zw. z § 29 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" poprzez nałożenie kary pieniężnej za naruszenia stypizowane w załączniku nr 3 do ustawy w sytuacji gdy w załączniku do ustawy zamieszcza się w szczególności wykazy, wykresy, wzory, tabele i opisy o charakterze specjalistycznym, natomiast znamiona naruszeń powinny zostać uregulowane w ustawie zgodnie z konstytucyjną zasadą nullum crimen sine lege scripta, która odnosi się również do administracyjnych kar pieniężnych; 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj.: - art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a., art. 189d k.p.a. oraz art. 189f k.p.a. poprzez niezastosowanie do kary pieniężnej przewidzianej w u.t.d. przepisów kodeksu postępowania administracyjnego dotyczącego administracyjnych kar pieniężnych (dział IVa), który regulują zasady nakładania kar pieniężnych i powinny znaleźć zastosowanie do kar nakładanych przez organy na podstawie ustawy u.t.d., a które to przepisy pozwalają miarkować kary i od nich odstępować lub poprzestać na pouczeniu, i które to przepisy zostały przez organy pominięte pomimo, że kary pieniężne w u.t.d. zostały uregulowane w sposób częściowy, nieuwzględniający jednak wszystkich kwestii wymienionych w pkt 1-6 art. 189a § 2 k.p.a., przez co koniecznym jest w przypadku przepisów u.t.d. odwołanie się do uregulowań działu IVa k.p.a. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania. W ocenie skarżącego nie można mu przypisać naruszenia sklasyfikowanego pod numerem Ip. 9.2, co wynika z tego, że naruszenie to zostało stwierdzone w związku z nadmiernym zużyciem bieżnika 3. osi, która jest osią podnoszoną i w trakcie kontroli była podniesiona. W trakcie przejazdu nie była wykorzystywana, a zatem stan opon (bieżnika) na tej osi nie miał żadnego wpływu na bezpieczeństwo. Jednocześnie skarżący podniósł, że jeszcze przed kontrolą były zakupione nowe opony, które przewoźnik planował założyć w dniu 4 lipca, co jednak nie nastąpiło z uwagi na konieczność usunięcia problemu z ciśnieniem paliwa. Przewoźnik jeszcze tego samego dnia kiedy miała miejsce kontrola, dokonał wymiany wcześniej zakupionych opon oraz poddał pojazd przeglądowi technicznemu. Kontrola zakończyła się wynikiem pozytywnym, co zostało potwierdzone załączonym do wniosku o umorzenie postępowania zaświadczeniem o przeprowadzonym badaniu technicznym. Powyższe jednoznacznie wskazuje, że przewoźnik wcześniej zakupił nowe opony i natychmiast usunął stwierdzone naruszenie prawa. Zdaniem skarżącego nie powinna mu zostać przypisana odpowiedzialność za zarzucone naruszenie 9.2 skoro przejazd był wykonywany z podniesioną 3. osią, a zatem stan bieżnika na niej nie miał jakiegokolwiek wpływu na bezpieczeństwo. Skarżący podniósł także, że w sprawie powinny znaleźć zastosowanie przepisy działu IVa k.p.a., bowiem ustawa o transporcie drogowym nie zawiera kompleksowej regulacji dotyczącej zasad nakładania kar, odstępowania od nich i ich miarkowania. W tym zakresie skarżący wskazał na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2022 r. sygn. III OPS 1/21. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Zdaniem Sądu skarga nie jest uzasadniona. W u.t.d. zawarto przepisy odnoszące się do problematyki administracyjnych kar pieniężnych, co nastąpiło w rozdziale 11 tej ustawy. Zgodnie z art. 92a ust. 1, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych (art. 92a ust. 3 u.t.d.). W myśl art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń, numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń, wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. Przepis art. 92a ust. 1 u.t.d. ustanawia odpowiedzialność administracyjną, a nie karnoadministracyjną podmiotów wykonujących transport drogowy. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. II GSK 2460/11, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej. Jej celem jest zapewnienie przestrzegania przez przedsiębiorców przepisów służących bezpieczeństwu powszechnemu, tj. zapewnieniu wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego. Sankcja administracyjna nałożona zaskarżoną decyzją, ma przede wszystkim znaczenie prewencyjne. Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo, na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. II GSK 716/10, opubl. w CBOSA). Przepis ten ustanawia domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy. Odpowiedzialność administracyjna przewoźnika jest niezależna od winy, czy dobrej lub złej woli, wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych prawem obowiązków (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2007 r., sygn. I OSK 1257/06, opubl. w CBOSA). Należy także zauważyć, że decyzja o nałożeniu kary na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego, organ, co do zasady, zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. Odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz z odpowiedzialności możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c u.t.d. Co więcej odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara jest więc następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Odpowiedzialność podmiotu prowadzącego działalność transportową jest ujęta w sposób rygorystyczny, mający na uwadze dążenie do zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 p.r.d.: 1. Pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego: 1) nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę. Organ II instancji wskazał, iż podczas kontroli stanu technicznego przedmiotowego pojazdu marki MAN stwierdzono także nadmiernie zużycie bieżnika opon na 3 osi po obu stronach pojazdu. Jest to usterka zakwalifikowana jako niebezpieczna, tj.: głębokość rzeźby bieżnika opony jest niezgodna z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia zgodnie z pozycją 5.2.3e zdanie 2 zał. nr 1 do rozporządzenie w sprawie kontroli ruchu drogowego. W związku z powyższym stwierdzono naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowaną jako niebezpieczna. Naruszenie to zawarte jest w Ip. 5.2.3e zd. 2 zał. nr 1 rozporządzenia MSWiA w sprawie kontroli ruchu drogowego (oraz w Ip. 9.2 załącznika nr 3 u.t.d.). Zakwalifikowanie stwierdzonej usterki, nastąpiło na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego. Zgodnie z § 5 ust. 7 tego rozporządzenia usterki stwierdzone podczas drogowej kontroli technicznej pojazdu dzieli się na trzy kategorie: usterki drobne, poważne, niebezpieczne. Organ II instancji przywołał treść załącznika nr 1 do rozporządzenia – sposób identyfikowania pojazdu, zakres i metody kontroli jego stanu technicznego. Konsekwencją uznania, że stwierdzona usterka dotyczyła opon, było zastosowanie przez organy lp. 9.2. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, określającej naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne, zagrożone karą pieniężną w kwocie 2000 zł. Ponadto organ wskazał, że podczas kontroli stwierdzono, że badanie techniczne pojazdu marki MAN było ważne do dnia 24 czerwca 2022 r. co oznacza, że w dniu kontroli pojazd nie posiadał aktualnego okresowego badania technicznego, potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Naruszenie to zawarte jest Ip. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., zagrożone karą pieniężną w kwocie 2000 zł. Tym samym organ uznał, że bezsprzecznie doszło do stwierdzonego naruszenia na skutek niedopełnienia stosownych czynności przez skarżącego. W rozpoznawanej sprawie, istotne znaczenie ma znajdujący się w aktach administracyjnych, protokół kontroli drogowej z dnia 5 lipca 2022 r., sporządzony na podstawie art. 74 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, stanowiący dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., i ponieważ został sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Podstawę dla określenia stanu faktycznego z pewnością stanowił protokół kontroli drogowej, w tym załącznik nr 1. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dowód z dokumentu urzędowego - jakim jest prawidłowo sporządzony protokół kontroli - ma znaczenie szczególne, bowiem zostaje w nim utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali podczas kontroli. Protokół ten, podpisany przez osoby uczestniczące w kontroli, to jest inspektora i kierowcę, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2017 r., sygn. II GSK 1416/15, opubl. w CBOSA). W niniejszej sprawie protokół został prawidłowo podpisany przez kierowcę, i to w nim stwierdzono, że doszło do jednego naruszenia ustawy o transporcie drogowym. Właśnie bowiem z ustawy o transporcie drogowym wynika delikt administracyjny w postaci wykonywania przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne, i na jej podstawie nakładana jest kara pieniężna. Ze zgormadzonego materiału wypływa jednoznaczny wniosek, że miało miejsce wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki opon, zakwalifikowane jako niebezpieczne. Przedstawiony stan faktyczny niewątpliwie wskazuje, że doszło do deliktu administracyjnego, gdyż pojazd transportujący posiadał nadmiernie zużyte ogumienie oraz brak aktualnego badania technicznego. Za każde z tych naruszeń przewidziana jest kara w kwocie 2 000 zł, co wynika z załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, lp. 9.1 i 9.2. Sąd nie dopatrzył się naruszenia zasad sporządzania protokołu, które prowadziłoby do naruszenia przepisów procedury administracyjnej. Konkludując, w ocenie Sądu, organy obu instancji podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W aktach sprawy znajdują się dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, a organy dokonały ich wszechstronnej oceny. Dlatego zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów procedury administracyjnej nie zasługuje, zdaniem Sądu, na uwzględnienie. Dalej Sąd wskazuje, że wyłączenie odpowiedzialności za dopuszczenie się naruszenia przewidzianego w art. 92a ust. 1 u.t.d. może nastąpić jedynie na podstawie art. 92b i 92c u.t.d. Art. 92b u.t.d. nie ma w niniejszej sprawie zastosowania, gdyż odnosi się on jedynie do naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku. Z kolei art. 92c ust. 1 u.t.d. przewiduje, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Należy podkreślić, że jednoznacznie w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmowane jest, że przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. odnosi się jedynie do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot, wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest wprowadzenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem i eliminować naruszenia (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2021 r., sygn. II GSK 1189/18, opubl. w CBOSA). Z uwagi na fakt, iż zgodnie z treścią rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego stwierdzona usterka (nadmierne zużycie ogumienia) została zakwalifikowana do kategorii usterek niebezpiecznych, to podnoszone przez skarżącego argumenty, że podczas kontroli trzecia oś była podniesiona, nie mogły prowadzić do odmiennej kwalifikacji usterki, skoro wynika ona z treści obowiązującego prawa. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.