I SA/Sz 421/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Joanna Zienkowicz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu [...] listopada 2023 r. sprawy ze skargi G. G. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącego G. G. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia [...] marca 2023 r. (uzupełnionym pismami z dnia [...] marca 2023 r. oraz [...] maja 2023 r.) G. G. (dalej: "Wnioskodawca" bądź "Skarżący") złożył do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczył podatku od towarów i usług w zakresie nieuznania Wnioskodawcy za podatnika w związku ze sprzedażą działki nr [...] oraz udziału [...] we własności działki nr [...]. Opisując stan faktyczny Wnioskodawca wskazał, że jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą od [...] listopada 2011 r. Firmą osoby fizycznej jest G. . W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca zajmuje się wyłącznie sprzedażą materiałów budowlanych i jest to jego pierwsza sprzedaż nieruchomości. Natomiast sprzedaż działki stanowiąca przedmiot wniosku stanowi transakcję niezwiązaną z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wnioskodawca dokonał sprzedaży działki gruntu o powierzchni [...] ha, nr [...] stanowiącej pastwiska trwałe (Ps) położonej w miejscowości C. województwo z. , dla której prowadzona jest księga wieczysta o nr [...] przez Sąd Rejonowy w G. [...] Wydział Ksiąg Wieczystych. Wnioskodawca dokonał również sprzedaży działki gruntu o numerze [...] o powierzchni [...] - udział wynoszący [...] części we współwłasności nieruchomości niezabudowanej, zawartej w księdze wieczystej KW numer [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...] V Wydział Ksiąg Wieczystych, stanowiącej pastwiska trwałe (Ps), położonej w miejscowości C., województwo z. Działka [...] została nabyta od Gminy K. w dniu [...] października 2013 r. W dniu [...] sierpnia 2017 r. Wójt Gminy K. wydał decyzję nr [...] o warunkach zabudowy dla działki gruntu o numerze [...], polegającą na budowie dwóch hal magazynowych oraz budynku biurowo-socjalnego, a w dniu [...] maja 2018 r. decyzję numer [...] o zmianie warunków zabudowy na działce gruntu o numerze [...] wynikających z decyzji nr [...]. Wnioskodawca nabył działkę [...] jako osoba fizyczna, z czasem zaczął wykorzystywać jej część do prowadzenia działalności gospodarczej, utwardzał stopniowo fragmenty działki oraz poszerzał prowadzoną na tych fragmentach działalność gospodarczą. Natomiast część działki nie była użytkowana na potrzeby działalności gospodarczej. Decyzja o warunkach zabudowy obejmowała tylko część działki i tylko część działki była użytkowana na poczet prowadzonej działalności gospodarczej. Potwierdzają to (opisane szczegółowo) decyzje podatkowe w sprawie wymierzenia łącznego zobowiązania podatkowego w podatku rolnym oraz w podatku od nieruchomości z których wynika, że Wnioskodawca poszerzał zakres prowadzonej działalności na części działki, a pozostała część, opodatkowana podatkiem rolnym, nie służyła do celów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. W związku z przedwstępną umową sprzedaży działki nr [...] oraz udziału w nieruchomości (1/3 udziału w działce nr [...]) z [...] listopada 2018 r. (która podlegała aneksowaniu) pomiędzy Wnioskodawcą a D. S.A., Wnioskodawca udzielił pełnomocnictwa do występowania w jego imieniu z wnioskiem o uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy oraz do przeprowadzenia podziału nieruchomości. Na podstawie decyzji z dnia [...] kwietnia 2019 r. wydanej przez Wójta Gminy K. (nr [...]) nieruchomość o nr [...] uległa podziałowi geodezyjnemu na cztery działki. Przy czym zgodnie z treścią ww. decyzji, działka o nr [...] wydzielona została z przeznaczeniem pod budowę komercyjną (obiekt handlowo-usługowy) zaś działka o nr [...] o powierzchni [...] ha pod drogę wewnętrzną. Na podstawie udzielonego pełnomocnictwa D. S.A. uzyskał decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...] lipca 2020 r. w odniesieniu do działki nr [...]. Dnia [...] lutego 2023 r. Wnioskodawca zawarł przed notariuszem umowę przenoszącą własność oraz umowę ustanowienia ograniczonego prawa rzeczowego z D. sp. a. z siedzibą w K.. Przedmiotem umowy była sprzedaż niezabudowanej działki gruntu o nr [...] oznaczona pod symbolem Ps - pastwiska trwałe ([...] ha), posiadającej dostęp do drogi publicznej poprzez nieruchomość niezabudowaną składającą się z działki gruntu o nr [...] stanowiącej drogę wewnętrzną. Ponadto, przedmiotem umowy przenoszącej własność był udział wynoszący [...] części we współwłasności nieruchomości niezabudowanej składającej się z działki gruntu o nr [...] o powierzchni [...] ha. Działki zostały sprzedane za łączną kwotę [...]zł. Wskazane działki nie są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy K.. W ewidencji gruntów prowadzonej przez Starostę Powiatu G. oznaczone są symbolem Ps lV-pastwiska trwałe. Zgodnie z § 7 aktu notarialnego nr [...] Sprzedający oświadczył, że w terminie 14 dni od dnia [...] lutego 2023 r. wystąpi do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej odnośnie wystąpienia ewentualnego obowiązku podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług, w związku ze sprzedażą nieruchomości niezabudowanej składającej się z działki o nr [...] oraz udziału wynoszącego [...] części we współwłasności nieruchomości niezabudowanej składającej się z działki gruntu o nr [...]. Na tle tak opisanego stanu faktycznego, Wnioskodawca zadał następujące pytanie: Czy Wnioskodawca działa jako podatnik w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w stosunku do dostawy prawa własności działki nr [...] oraz udziału [...] we własności działki [...]? Zdaniem Wnioskodawcy, nie działa on jako podatnik VAT w stosunku do przedmiotowych działek o nr [...] oraz [...] działki o nr [...] w związku z brakiem powiązania transakcji z jego działalnością gospodarczą. Wnioskodawca powołał treść art. 15 ust. 2 i ust. 1, art. 5. ust.1, art. 2 pkt.33, art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2022 r. poz. 931 ze zm.; dalej "ustawa VAT" lub "u.p.t.u."). Zdaniem Wnioskodawcy, opisana sprzedaż nieruchomości stanowi dostawę w rozumieniu przepisów ustawy o VAT. Z ww. przepisów wynika, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Jak wskazano w stanie faktycznym, Wnioskodawca nie wykorzystywał dostarczanego gruntu na potrzeby działalności gospodarczej w całości. Odwołując się do wyroku NSA z dnia 21 września 2021r., sygn. akt I FSK 632/18 wskazał, iż przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). W niniejszej sprawie wystąpiła pojedyncza czynność zawarcia umowy przedwstępnej oraz przekazania praw do podejmowania działań związanych z nieruchomością na rzecz D. S.A. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Wnioskodawca odwołał się do orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10). Wskazał, że z wyroku tego wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Inaczej jest natomiast - jak wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Jak wskazano w stanie faktycznym, Wnioskodawca nie wykorzystywał majątku stanowiącego przedmiot dostawy na cele związane z działalnością gospodarczą. Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca podpisał przedwstępną umowę sprzedaży nieruchomości w postaci aktu notarialnego, która nakłada na niego obowiązek sprzedaży przedmiotowych nieruchomości Spółce. Wnioskodawca jako podmiot niezainteresowany zabudową nieruchomości i wykorzystywaniem jej na cele działalności gospodarczej udzielił kupującemu pełnomocnictwa do występowania w swoimi interesie z wnioskiem o udzielenie warunków zabudowy, uzyskanie zezwoleń i konsultacji itp. Zatem, w ocenie Wnioskodawcy, nie działa on jako podatnik. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał w dniu [...] czerwca 2023 r. interpretację indywidualną nr [...], w której stwierdził, że stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe. Organ interpretacyjny nakreślił ramy prawne sprawy. Wskazał, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, należy przyjąć, że zbycie nieruchomości gruntowej (działki) traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT. Organ dodał, że, nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT, bądź świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ustawy o VAT podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Pojęcia "podatnik" i "działalność gospodarcza", na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT, których treść powołał. Organ interpretacyjny odwołał się także do art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm., zw. dalej: "Dyrektywą 2006/112/WE"). Organ interpretacyjny wskazał, że warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Odwołując się następnie do orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) organ interpretacyjny wskazał, że za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Organ zaznaczył przy tym, że pojęcie "majątku prywatnego" nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht)- "majątek prywatny" to taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Organ interpretacyjny wskazał, że ze wskazanego orzeczenia wynika, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych. Następnie organ interpretacyjny dodał, że kwestie dotyczące stosunków cywilnoprawnych między podmiotami, w tym kwestie dotyczące przeniesienia własności nieruchomości oraz spraw związanych z udzieleniem pełnomocnictwa reguluje ustawa z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny ( Dz. U. z 2022 r., poz. 1360 ze zm.). Organ interpretacyjny wskazał, że w dniu [...] listopada 2018 r. pomiędzy Wnioskodawcą a Spółką została zawarta umowa przedwstępna. Umowa przedwstępna oraz aneksy określały warunki, które miały być spełnione w celu zawarcia umowy sprzedaży, a warunki te miały umożliwić Kupującemu realizację celu dla jakiego przedmiotową nieruchomość. W związku z powyższą umową, Wnioskodawca udzielił pełnomocnictwa do występowania w jego imieniu z wnioskiem o uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy oraz do przeprowadzenia podziału nieruchomości. Na podstawie udzielonego pełnomocnictwa Spółka uzyskała decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...] lipca 2020 r. w odniesieniu do działki nr [...]. Dnia [...] lutego 2023 r. Wnioskodawca zawarł przed notariuszem umowę przenoszącą własność oraz umowę ustanowienia ograniczonego prawa rzeczowego ze Spółką. Przedmiotem umowy była sprzedaż niezabudowanej działki gruntu o nr [...] oraz udziału wynoszącego [...] części we współwłasności działki gruntu o nr [...] stanowiącej drogę wewnętrzną. W ocenie organu interpretacyjnego, w niniejszej sprawie - nie można uznać, że dokonując sprzedaży przedmiotowych działek Wnioskodawca zbywał majątek osobisty i korzystał z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem prywatnym. Przedstawiony wyżej całokształt okoliczności sprawy wskazuje na charakter i cel inwestycyjny przedmiotowej nieruchomości. Organ interpretacyjny wskazał, że pomimo, iż początkowo działka [...], z której w wyniku podziału powstały działki [...] i [...], została nabyta - bez zamiaru gospodarczego wykorzystywania, to z czasem Wnioskodawca zaczął ją wykorzystywać do prowadzenia działalności gospodarczej. Dla nabytej działki nr [...], Wnioskodawca uzyskał [...] sierpnia 2017 r. decyzję o warunkach zabudowy polegającą na budowie dwóch hal magazynowych oraz budynku biurowo-socjalnego, a następnie uzyskał decyzję o zmianie warunków zabudowy na działce nr [...] wynikających z decyzji z [...] sierpnia 2017 r. Zdaniem organu interpretacyjnego, nabytej nieruchomości nie można uznać za majątek osobisty, bowiem działka nie była wykorzystywana w celach prywatnych, lecz była wykorzystywana w działalności gospodarczej i w związku z takim wykorzystaniem Wnioskodawca dokonywał utwardzenia fragmentów działki oraz uzyskał decyzje o warunkach zabudowy o charakterze przemysłowym. Jednocześnie przedstawione okoliczności sprawy nie potwierdzają, aby przedmiotowe działki były wykorzystywane przez Wnioskodawcę do celów osobistych - od momentu zakupu nie podjęto żadnych działań, które wskazywałyby na osobisty cel nabycia i zaspokajanie dzięki niemu osobistych potrzeb. Jak wskazał Wnioskodawca działka została zakupiona w celu ulokowania oszczędności. Okoliczności sprawy wskazują, że celem nabycia była lokata kapitału (cel inwestycyjny), a nie realizacja potrzeb osobistych. W związku z powyższym, zdaniem organu interpretacyjnego, nabytej nieruchomości nie można uznać za majątek osobisty, skoro zakupiona została na cele inne niż prywatne. Ponadto, organ interpretacyjny stwierdził, że w stosunku do przedmiotowej nieruchomości Wnioskodawca poczynił określone działania w celu sprzedaży działek. W przedmiotowej sprawie firma zainteresowana zakupem przedmiotowych działek dokonała określonych czynności w związku ze sprzedażą przez Wnioskodawcę działek. Kupujący na podstawie udzielonego przez Wnioskodawcę pełnomocnictwa dokonał podziału działki nr [...], w wyniku którego powstały działki [...] i [...] będące przedmiotem sprzedaży, w decyzji podziałowej działka o nr [...] wydzielona została z przeznaczeniem pod budowę komercyjną zaś działka o nr [...] pod drogę wewnętrzną. Następnie Kupujący również na podstawie udzielonego przez Wnioskodawcę pełnomocnictwa uzyskał decyzję o warunkach zabudowy w odniesieniu do działki nr [...]. Okoliczność, że ww. działania nie były podejmowane bezpośrednio przez Wnioskodawcę ale przez przyszłego właściciela, nie oznacza zdaniem organu, że pozostaje one bez wpływu na sytuację prawną Wnioskodawcy. Po udzieleniu pełnomocnictwa czynności wykonane przez przyszłego właściciela wywołują skutki bezpośrednio w sferze prawnej Wnioskodawcy. Z kolei przyszły właściciel dokonując ww. działań uatrakcyjnił przedmiotowe działki stanowiące nadal własność Wnioskodawcy. W tym kontekście bez znaczenia pozostaje okoliczność wykonywania ww. czynności przez potencjalnego nabywcę. W efekcie wykonywanych czynności dostawie podlegają nieruchomości o zupełnie innym charakterze jak w chwili zawarcia ustnej umowy przedwstępnej. W taki sposób Wnioskodawca zorganizował sprzedaż przedmiotowych działek, że niejako działania Wnioskodawcy łącznie z działaniem przyszłego nabywcy stanowią pewnego rodzaju wspólne przedsięwzięcie. W ocenie organu interpretacyjnego, podejmując ww. czynności Wnioskodawca zaangażował środki podobne do tych, jakie wykorzystują podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem nieruchomościami. Zdaniem organu interpretacyjnego, w przedmiotowej sprawie nie można uznać, że przedmiotem dostawy był składnik majątku osobistego Wnioskodawcy a sprzedaż działek stanowiła realizację prawa do rozporządzania majątkiem osobistym. W ocenie organu interpretacyjnego, podejmowane przez Wnioskodawcę działania i sposób zagospodarowania nieruchomości potwierdzają, że sprzedaż działki nr [...] oraz udziału [...] we własności działki nr [...] nastąpiła w ramach prowadzenia działalności gospodarczej w myśl art. 15 ust. 2 ustawy VAT, a Wnioskodawca działał jako podatnik VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Wobec powyższego, czynność sprzedaży działki nr [...] oraz udziału [...] we własności działki nr [...], podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skarżący reprezentowany przez pełnomocnika wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonej interpretacji zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego: • art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, poprzez ich błędną wykładnię, co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego zastosowania tych przepisów, a tym samym uznanie przez organ, że dostawa przez skarżącego prawa własności działki nr [...] oraz udziału [...] we współwłasności działki [...] została dokonana w ramach działalności gospodarczej i skarżący z tego tytułu jest podatnikiem VAT; 2) naruszenie przepisów postępowania: • art. 120 i art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm. – dalej też "O.p."), poprzez błędne i niewłaściwe stosowanie przepisów prawa materialnego, skutkiem czego było wydanie wadliwej, nietrafnej interpretacji indywidualnej. W uzasadnieniu skargi Skarżący rozwinął argumentację podniesionych zarzutów. Wskazał m.in., że jak przedstawiono to w stanie faktycznym, sprzedaży nie podlega działka nr [...], która była wykorzystywana w działalności gospodarczej skarżącego, tylko działka [...] oraz [...] udziału w działce nr [...], które pozostawały w majątku prywatnym Skarżącego i nigdy nie były wykorzystywane do działalności gospodarczej. Istotne jest, że Skarżący zakupił działkę do majątku osobistego, a dopiero z czasem podjął decyzję, by część działki (aktualnie działka nr [...]) wykorzystywać do działalności gospodarczej. Pozostały teren pozostał w majątku prywatnym Skarżącego. Skarżący nie zgodził się twierdzeniem organu, iż aby uznać, że dokonuje sprzedaży jako osoba prywatna, to w całym okresie posiadania danej nieruchomości musiałby wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego poprzez np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Skarżący wskazał, że przepisy ustawy VAT nie wskazują, aby nieruchomość zakupioną do majątku osobistego należało aktywne wykorzystywać w tym celu oraz nie wskazują ram czasowych, w jakich należałoby np. wybudować dom. Wskazał także, że w chwili zakupu nieruchomości działka sklasyfikowana była jako pastwiska. Ponadto Skarżący nie zgodził się z interpretacją organu co do pojęcia "zamiaru", a wręcz jego nadinterpretacją. Wskazał, że zgodnie z definicją słownika języka polskiego PWN "zamiar to coś, co ktoś zamierza zrobić" - a nie ocena tego co zostało dokonane. Organ podatkowy nie wiedział i nie dopytał Skarżącego w wezwaniach do uzupełnienia wniosków, jaki był zamiar Skarżącego w stosunku do części pozostającej w majątku prywatnym, zanim pojawił się potencjalny nabywca tj. spółka D. S.A. Dodatkowo, o tym że Skarżący dokonał sprzedaży majątku prywatnego, a nie zajętego na działalność gospodarczą, świadczy o tym także fakt, że zgodnie z decyzjami Wójta Gminy K., płacił on podatek od nieruchomości tylko od części działki faktycznie wykorzystywanej na działalność gospodarczą. Od pozostałej części (która pozostawała) w majątku prywatnym, płacił podatek rolny. W odpowiedzi na skargę, organ interpretacyjny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1492, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), dalej jako: "p.p.s.a.", w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Podkreślenia wymaga, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że organ interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3 i art. 14c §1 i § 2 O.p.). Kontrola sądu administracyjnego w swojej istocie polega na ocenie, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej posłużył stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawione przez podatnika we wniosku o interpretację, a jeśli tak, to czy organ prawidłowo zinterpretował przepisy prawa (tak m.in. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 23 sierpnia 2023 r. sygn. akt I SA/Ol 239/23). Zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszym przypadku Skarżący, kwestionując zgodność z prawem zaskarżonej indywidualnej interpretacji, sformułował zarzuty dotyczące naruszenia zarówno regulacji prawa procesowego, jak i materialnego. Po dokonaniu oceny ich zasadności, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny czy Skarżący w okolicznościach opisanych we wniosku działała jako podatnik podatku od towarów i usług (art. 15 ust. 1 ustawy o VAT) i tym samym, czy dokonana transakcja sprzedaży nieruchomości mieści się w kategorii działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT? Na wstępie rozstrzygnięcia trzeba wskazać, że jak wynika z art. 15 ust. 1 u.p.t.u. podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Z kolei działalnością gospodarczą w rozumieniu tejże ustawy, stosownie do dyspozycji art. 15 ust. 2 jest wszelka działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W świetle powyższych przepisów uznanie, że osoba fizyczna dokonując sprzedaży gruntów działa jako podatnik prowadzący działalność gospodarczą, wymaga ustalenia, że jej działalność ma charakter zawodowy (profesjonalny), stały (charakteryzujący się powtarzalnością czynności) i zorganizowany. Przy rozstrzyganiu o prawidłowej wykładni art. 15 u.p.t.u. stanowiącego wdrożenie do polskiego porządku prawnego art. 9 Dyrektywy 2006/112 należy uwzględnić wskazówki wynikające z orzecznictwa TSUE, a w szczególności stanowiska wyrażonego w wyroku z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Słaby i Kuć, C-180/10 i C-181/10, ECLI:EU:C:2011:589. W wyroku w tych sprawach TSUE stwierdził m.in., że dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego, jeżeli państwo to skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112 niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy, pod warunkiem że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby. Natomiast, jeżeli osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112, należy uznać ją za podmiot prowadzący "działalność gospodarczą" w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej. Jak wprost podkreślił TSUE, sprawa powyższa dotyczyła sytuacji, w której grunty będące przedmiotem sporu zostały przekształcone w grunty przeznaczone pod zabudowę wskutek zmian planów zagospodarowania przestrzennego niezależnie od woli podatników (pkt 29 wyroku). W takiej sytuacji sama liczba i zakres transakcji sprzedaży dokonanych w sprawie nie ma charakteru decydującego. Podobnie okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego (pkt 37-38 wyroku). Inaczej jest natomiast - zdaniem TSUE – w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112 (pkt 39 wyroku). Takie aktywne działania mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu, albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji dostawy terenu budowlanego nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności (pkt 40-41 wyroku). Również w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, wskazano na kryteria, jakimi należy kierować się przy określaniu, czy w danym przypadku mamy do czynienia z działalnością gospodarczą, czy też z zarządem majątkiem prywatnym. Stwierdzenie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga każdorazowo oceny odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. W każdej sprawie konieczne jest ustalenie, że w odniesieniu do danej czynności podmiot występował w charakterze podatnika, tj. jako osoba angażująca środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, a nie osoba wykonująca prawo własności w stosunku do tego gruntu. Istotna jest więc ocena, czy z dokonanych w danej sprawie ustaleń wynika, że strona dokonując sprzedaży gruntów zachowywała się tak jak handlowiec. Następnie orzecznictwo krajowe wypracowało jednolity pogląd (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 27 października 2009 r., sygn. akt I FSK 1043/08; z 7 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1289/10; z 16 listopada 2011 r., sygn. akt I FSK 1654/11), że do uznania, iż dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, konieczne jest ustalenie, że prowadzi on zawodowo, w sposób profesjonalny działalność gospodarczą w danym zakresie. Wymaga to każdorazowo zbadania, czy dana dostawa towarów (usług), została wykonana w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej w tym konkretnym zakresie, gdyż podatnika definiuje się w związku z pojęciem działalności gospodarczej. Nie wystarczy zatem stwierdzenie, iż w ogóle dany podmiot prowadzi działalność gospodarczą, ale musi to być działalność o określonym profilu, bowiem wykonanie danej czynności nawet wielokrotnie nie przesądza o jej opodatkowaniu. Przyjęcie więc, iż dana osoba fizyczna sprzedając grunty działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną (np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze). Przy czym na tego rodzaju aktywność "handlową" wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie pojedynczych z tych okoliczności. Co istotne, stwierdzenie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Ponadto, przy ocenie działalności osoby sprzedającej nieruchomości należy uwzględniać działania na poszczególnych etapach aktywności sprzedającego w ich całokształcie, a nie wyłącznie osobno. Należy przede wszystkim mieć na uwadze te elementy, które łączą się z nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym (por. wyrok 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt I FSK 45/18; z 27 października 2009 r., sygn. akt I FSK 1043/08; z 17 marca 2023 r o sygn. akt I FSK 2289/18, I FSK 2290/18, I FSK 1634/18). W każdej sprawie konieczne jest więc ustalenie, że w odniesieniu do danej czynności podmiot występował w charakterze podatnika, tj. jako osoba angażująca środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, a nie osoba wykonująca prawo własności w stosunku do tego gruntu. Istotna jest więc ocena, czy z dokonanych w danej sprawie ustaleń wynika, że strona dokonując sprzedaży gruntów zachowywała się tak jak handlowiec. Powyższe poglądy Sąd podziela i przyjmuje za własne Zdaniem Sądu, na podstawie okoliczności opisanych we wniosku o udzielenie interpretacji Skarżącemu nie można przypisać cech osoby prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami. Podejmowane przez niego czynności odpowiadały zarządowi majątkiem prywatnym, a ich wąski zakres, z uwzględnieniem pozostałych okoliczności stanu faktycznego, przeczy wnioskom wywiedzionym przez organ interpretacyjny w zaskarżonej interpretacji. Jak wynika bowiem z wniosku, początkowo działka [...], z której w wyniku podziału powstały działki [...] i [...], została nabyta - bez zamiaru gospodarczego wykorzystywania. Jak dalej wynika z wniosku, z czasem jednak Wnioskodawca zaczął ją w części wykorzystywać do prowadzenia działalności gospodarczej. Dla nabytej działki nr [...], Wnioskodawca uzyskał [...] sierpnia 2017 r. decyzję o warunkach zabudowy polegającą na budowie dwóch hal magazynowych oraz budynku biurowo-socjalnego, a następnie uzyskał decyzję o zmianie warunków zabudowy na działce nr [...] wynikających z decyzji z [...] sierpnia 2017 r. Wnioskodawca dokonywał utwardzenia fragmentów działki oraz uzyskał decyzje o warunkach zabudowy o charakterze przemysłowym. Skarżący jednak podkreślał we wniosku, że działalność była prowadzona na obszarze stanowiącym obecnie działkę nr [...]. Na działkach [...] i [...] wg przedstawionego we wniosku stanu faktycznego taka działalność nie była prowadzona. Sąd nadto nie podziela poglądu organu, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Taki wymóg nie wynika z żadnego przepisu prawa, a podatnik będący przedsiębiorcą ma prawo zmienić sposób wykorzystywania nieruchomości i ma prawo do posiadania nieruchomości, które nie służą mu do prowadzenia działalności gospodarczej, co potwierdził także Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt SK 39/19. W świetle powyższego powtórzyć należy, że we wniosku i pismach uzupełniających Wnioskodawca zaprzeczył aby całość działki [...] była wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, a w szczególności podkreślał że nie były do tej działalności wykorzystywane działki [...] i [...]. Potwierdzeniem powyższego było jednoznaczne oświadczenie Strony sporządzone na wezwanie organu, z którego wynika że na działkach wydzielonych z działki [...], podlegających sprzedaży tj. działkach nr [...] i [...] taka działalność nigdy nie była prowadzona, a miało to miejsce jedynie na działce [...]. Wnioskodawca na potwierdzenie swojego stanowiska wskazał także we wniosku na fakt wydawania w latach 2019-2023 decyzji przez Wójta Gminy K. w zakresie zobowiązania łącznego, z których wynikało, że tylko część przedmiotowej nieruchomości była opodatkowana podatkiem od nieruchomości, pozostała część była opodatkowana podatkiem rolnym – co potwierdza, że nie była związana z prowadzoną działalnością gospodarczą. Co więcej, jak z kolei wskazał NSA w wyroku z dnia 22 lutego 2023 r. sygn. akt I FSK 625/20 zwykły zarząd majątkiem prywatnym nie musi się objawiać w podejmowaniu konkretnych czynności mających na celu zamanifestowanie użycia nieruchomości na cele prywatne np. poprzez wybudowanie domu. Dalej zauważyć trzeba, że Wnioskodawca wyjaśniał, że działka została zakupiona w celu ulokowania oszczędności, co w przekonaniu organu wskazuje, że celem nabycia była lokata kapitału (cel inwestycyjny), a nie realizacja potrzeb osobistych. W związku z powyższym, zdaniem organu interpretacyjnego, nabytej nieruchomości nie można uznać za majątek osobisty, skoro zakupiona została na cele inne niż prywatne. Z powyższym stwierdzeniem Sąd również się nie zgadza. Osoba fizyczna, także prowadząca działalność gospodarczą, ma prawo nabyć nieruchomość celem ulokowania oszczędności i sam ten fakt nie przesądza o związku tej nieruchomości z działalnością gospodarczą. Nie wyklucza to również, że może ona być majątkiem prywatnym. Ponadto, organ interpretacyjny stwierdził, że w stosunku do przedmiotowej nieruchomości Wnioskodawca poczynił określone działania w celu sprzedaży działek. W przedmiotowej sprawie firma zainteresowana zakupem przedmiotowych działek dokonała bowiem określonych czynności w związku ze sprzedażą przez Wnioskodawcę działek. Kupujący na podstawie udzielonego przez Wnioskodawcę pełnomocnictwa dokonał podziału działki nr [...], w wyniku którego powstały działki [...] i [...] będące przedmiotem sprzedaży, w decyzji podziałowej działka o nr [...] wydzielona została z przeznaczeniem pod budowę komercyjną zaś działka o nr [...] pod drogę wewnętrzną. Następnie Kupujący również na podstawie udzielonego przez Wnioskodawcę pełnomocnictwa uzyskał decyzję o warunkach zabudowy w odniesieniu do działki nr [...]. Zdaniem organu okoliczność, że ww. działania nie były podejmowane bezpośrednio przez Wnioskodawcę ale przez przyszłego właściciela nie oznacza, że pozostają one bez wpływu na sytuację prawną Wnioskodawcy. Z powyższym stanowiskiem również nie sposób się zgodzić. Opisanych działań w przekonaniu Sądu nie można przyjąć za działania porównywalne do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie obrotem nieruchomościami. Jak wskazał m.in. WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 25 kwietnia 2023 r. sygn. akt I SA/Bd 151/23, takim działaniem nie może być bowiem udzielenie kupującemu/nabywcy pełnomocnictwa do podjęcia czynności mających na celu uzyskanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnej z oczekiwaniem nabywcy nieruchomości, czy też udzielenie pełnomocnictwa do zawierania umów w energetyce, podłączenia gazu oraz sieci wodno-kanalizacyjnej, czy też wyrażenie przez zbywcę zgody na złożenie przez kupującego oświadczenia w trybie przepisów Prawa budowlanego celem złożenia wniosku o uzyskanie pozwolenia na budowę, decyzji na wycinkę drzew, pozwolenia wodnoprawnego w niezbędnym zakresie wyłączenia z produkcji rolnej przedmiotowej nieruchomości oraz uzyskiwania wszelkich innych decyzji i pozwoleń, które okazałyby się konieczne. Jak wskazał Sąd każdemu zbywcy składnika majątkowego zależy przecież, aby doszło do transakcji zbycia oraz aby cena zbycia była jak najwyższa. Z kolei jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 czerwca 2021 r., sygn. akt II FSK 462/20, zarząd majątkiem swym zakresem obejmuje także rozporządzanie składnikami majątku polegające na zbywaniu tych składników z zyskiem, które stanowi element wykonywania prawa własności. Analogiczny problem był także przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z 11 stycznia 2022 r., sygn. akt I FSK 645/21 zaakceptował argumentację, że udzielenie pełnomocnictwa na cele budowlane miało na celu jedynie przyspieszenie procesu inwestycyjnego realizowanego przez kupującego. Natomiast już z charakteru prawnego umowy przedwstępnej i celu jej zawarcia, wynika, że umowa ta z natury rzeczy dąży do zawarcia umowy przyrzeczonej, tj. sprzedaży nieruchomości na rzecz kupującego. Podejmowanie przez przyszłego nabywcę czynności związanych z uzyskaniem stosownych decyzji i pozwoleń jest normalną okolicznością towarzyszącą zawieranym umowom przedwstępnym sprzedaży nieruchomości i przyspiesza proces inwestycyjny. Sąd wskazuje także, że z opisanego przez Skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanu faktycznego wynika, że Skarżący nie poszukiwał aktywnie nabywców nieruchomości ani nie ustalał jakichkolwiek biznesowych celów swoich działań, nie angażował szczególnych środków, czy zasobów w proces sprzedaży. Aktywność Skarżącego mieści się, w ocenie Sądu, w granicach zarządu majątkiem prywatnym, a stanowisko to pozostaje w zgodzie z przywołanym już wyrokiem TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10, C-181/10. Z wniosku wynika, że Skarżący nie zajmował się zawodowo obrotem nieruchomościami, a w celu sprzedaży działek nie podejmował żadnych działań marketingowych czy reklamowych, ani innych czynności o charakterze zorganizowanym i ciągłym. Świadczy to o braku zaangażowania gospodarczego Skarżącego w podejmowane czynności, które świadczyłyby o profesjonalnym ich charakterze. Zdaniem Sądu czynności opisane we wniosku nie przekraczają granic zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, a dokonana w przedstawionych warunkach sprzedaż nieruchomości w postaci działki [...] i [...] udziału w działce [...] nie nosi cech działalności gospodarczej w tym zakresie i - co za tym idzie - nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, dlatego przeciwne stanowisko organu interpretacyjnego jest błędne i narusza wskazane w skardze przepisy przez ich niewłaściwe zastosowanie. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art.145 § 1 pkt 1 lit.a P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Sąd jednak nadto wskazuje, z punktu widzenia ochrony jakiej zapewnieniu służą interpretacje indywidualne, że elementy opisanego we wniosku stanu faktycznego muszą pokrywać się ze stanem faktycznym zaistniałym w rzeczywistości. To rzeczą wnioskodawcy jest jednak zadbanie o to, aby tak było. Nieprawidłowe opisanie stanu faktycznego sprawy może pozbawić Stronę funkcji ochronnej interpretacji. Nie jest natomiast rolą organu interpretacyjnego weryfikacja przedstawionego we wniosku o interpretację stanu faktycznego. Wydając interpretację organ polega na opisie podanym przez wnioskodawcę i nie jest uprawniony do badania prawdziwości podawanych twierdzeń, ani też do uszczegóławiania stanu faktycznego w takim stopniu, jak czynią to organy podatkowe prowadzące postępowanie. Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej interpretacji indywidualnej w myśl art. 146 § 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. Na zasądzone na rzecz Skarżącego koszty w kwocie [...]zł składa się: wpis od skargi w kwocie [...]zł, należna opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie [...]zł oraz wynagrodzenie doradcy podatkowego w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w kwocie [...]zł (ustalone na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1687). Powołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.