II OSK 1588/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia del. WSA Grzegorz Antas po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] S. A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 7 grudnia 2021 r. sygn. akt II SA/Bd 449/21 w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia 4 stycznia 2021 r. nr WINB-WOP.7722.97.2020.BL w przedmiocie nałożenia na inwestora obowiązku przedłożenia określonych dokumentów oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 7 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Bd 449/21 oddalił skargę [...] S.A. z siedzibą w W. (dalej jako "Skarżąca" lub :"Spółka") na postanowienie Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia 4 stycznia 2021 r. nr WINB-WOP.7722.97.2020.BL w przedmiocie nałożenia na inwestora obowiązku przedłożenia określonych dokumentów. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym w sprawie. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w [...] (dalej PINB w [...]), w związku z pismem Prezydenta Miasta [...] z 6 maja 2020 r., przeprowadził 9 czerwca 2020 r. kontrolę stacji bazowej telefonii komórkowej P. - wieży typu [...] o wysokości całkowitej 43,3 m n.p.t., zlokalizowanej na terenie działki o nr geod. [...]. obręb [...] T., przy ul. [...] w T.. Ustalono, że kontrolowana stacja bazowa została zrealizowana na podstawie decyzji Prezydenta Miasta [...] z 12 października 2018 r. znak WAiB.6740.12.586.188.2018.MKa, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla [...] Sp. z o.o. w W. Obiekt posiada pozwolenie na użytkowanie z 16 maja 2019 r. znak PINB.435.108.2019.WZ.AJ. Według projektu budowlanego stanowiącego załącznik do ww. decyzji stwierdzono, że inwestycja ta polegała na budowie wieży stalowej rurowej typu [...] o wysokości całkowitej 43,3 m n.p.t., stanowiącej konstrukcję nośną dla zamontowania (na wysokości 41,2 m n.p.t.) 6 anten sektorowych typu [...] (o wym. 1999/349/166 mm), o izotropowej mocy promieniowania: Antena 1-1972 W (na azymucie 0°), Antena 2-1981 W (na azymucie 0°), Antena 3-1972 W (na azymucie 120°), Antena 4-1981 W (na azymucie 120°), Antena 5-1972 W (na azymucie 240°), Antena 6-1981 W (na azymucie 240°) oraz 3 anten radioliniowych RL1, RL2, RL3 (na wysokości 39,4 m n.p.t. o azymutach: 128°, 266°, 357° oraz 3 anten radioliniowych RL4, RL5 i RL6 (na wysokości 38,7 m n.p.t. o azymutach: 44°, 93°, 228°) wraz z urządzeniami pomocniczymi. W dniu kontroli organ stwierdził, że na przedmiotowym maszcie antenowym zamontowanych jest 12 anten sektorowych. Dodatkowych 6 anten sektorowych zamontowanych zostało przez spółkę [...] S.A. 16 kwietnia 2020 r., zatem już po uzyskaniu przez spółkę [...] Sp. z o.o. pozwolenia na użytkowanie. Wskazał, że na wysokości +30,47 m n.p.t. zamontowano urządzenia sterujące do dodatkowych anten (wg rysunku B3- sprawozdania pomiaru). Dodatkowe anteny typu [...], tożsame z uprzednio zamontowanymi. Dodatkowe anteny zamontowano na wysokości 33 m n.p.t. Zamontowano dodatkową antenę radioliniową oznaczoną [...] na wysokości 37 m n.p.t." Do protokołu kontroli dołączono kopię dokumentacji przedstawionej podczas kontroli. Organ na podstawie "Sprawozdania z pomiarów pól elektromagnetycznych wykonanych dla celów ochrony ludności i środowiska" z 30 kwietnia 2020 r., nr [...], wykonanego przez mgr inż. A. M. - M. ustalił, że "na podstawie przeprowadzonych pomiarów 30 kwietnia 2020 r. uznaje się, że w otoczeniu badanego obiektu, w miejscach wykonania pomiarów, występują dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych (żadna w zwartości wskaźnikowych WME i WMH nie przekracza wartości 1". Badania przeprowadzone zostały dla parametrów źródeł PEM: anten sektorowych typu [...]/ [...]: Antena 1 - o częstotliwości lub zakresie częstotliwości pracy 800/1800/2100 MHz; azymucie 20°; kącie nachylenia 6/6/6[°] i izotropowej mocy promieniowania 8626,0 W, Antena 2 - o częstotliwości lub zakresie częstotliwości pracy 900/900/2600 MHz; azymucie 20°; kacie nachylenia 6/6/6[°] i izotropowej mocy promieniowania 6511,0 W; Antena 3 - o częstotliwości lub zakresie częstotliwości pracy 800/1800/2100 MHz; azymucie 130°; kącie nachylenia 6/6/6[°] i izotropowej mocy promieniowania 8626,0 W, Antena 4 - o częstotliwości lub zakresie częstotliwości pracy 900/900/2600 MHz; azymucie 130°; kącie nachylenia 6/6/6[°] i izotropowej mocy promieniowania 6511,0 W, Antena 5 - o częstotliwości lub zakresie częstotliwości pracy 800/1800/2100 MHz; azymucie 250°; kącie nachylenia 6/6/6[°] i izotropowej mocy promieniowania 8626,0 W, Antena 6 - o częstotliwości lub zakresie częstotliwości pracy 900/900/2600 MHz; azymucie 250°; kącie nachylenia 6/6/6[°] i izotropowej mocy promieniowania 6511,0 W, oraz anteny radioliniowej: linii radiowej typu [...] o częstotliwości 80 GHz; równoważnej mocy promieniowania izotopowego 177,83 W, anteny typu [...] o średnicy 0,3m, azymucie 321° i wysokości środka elektr. anteny 37,0 m. n.p.t. W piśmie z 10 czerwca 2020 r. A. M. autoryzujący powyższe sprawozdanie z 30 kwietnia 2020 r., wyjaśnił, że ww. pomiary uwzględniały również pola e-m, pochodzące od operatora [...]. Następnie, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia 7 czerwca 2020 r., znak: PINB.46.2020.KK zwrócił się do Urzędu Miasta [...] o udzielenie informacji m.in., czy wpłynął do niego wniosek o wydanie zgody na montaż dodatkowych anten na istniejącym maszcie stacji bazowej telefonii komórkowej przy ul. [...] w T. oraz czy organ administracji architektoniczno-budowlanej wydał zgodę na zainstalowanie/montaż dodatkowych anten na tej stacji bazowej telefonii komórkowej. W odpowiedzi Dyrektor Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta T. w piśmie z 8 lipca 2020 r., znak: WAiB.1431.14.31.2020 MKa, poinformował, że do organu nie wpłynął wniosek o wydanie zgody na montaż dodatkowych anten na istniejącym maszcie przy ul. [...] w T.. W związku z tym, organ nie wydał też żadnej zgody w tej sprawie. Na żądnie organu I instancji Urząd Miasta T. przekazał 21 lipca 2020 r. wyrys i wypis z obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta T., dla nieruchomości położonej przy ul. [...]. Zawiadomieniem z 29 lipca 2020 r., znak: PINB.450.38.2020.KK PINB w [...] poinformował strony o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie rozbudowy przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. W dalszej kolejności, pismami z 5 sierpnia 2020 r., znak: PINB.450.38.2020.KK, wystąpił do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska oraz Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska o udzielnie informacji, czy użytkownik urządzenia emitującego pole elektromagnetyczne (stosownie do treści art. 122a ustawy Prawo ochrony Środowiska) bezpośrednio po przystąpieniu do użytkowania stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wieża typu [...] o wysokości 43,3 m n.p.t., a także po zamontowaniu dodatkowych 6 anten sektorowych i anteny radioliniowej, dostarczył wyniki pomiarów, o których mowa w ww. artykule. Ponadto, organ wystąpił o przekazanie kserokopii wyników ww. pomiarów. W piśmie z 10 sierpnia 2020 r., znak: WIOŚ-DTo-DzI.1331.7.15.2020.RSe Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska poinformował, że otrzymał sprawozdanie z pomiarów promieniowania pól elektromagnetycznych dla ww. stacji bazowej telefonii komórkowej. Wyjaśnił, że użytkownik urządzenia emitującego pole elektromagnetyczne dostarczył wyniki, o których mowa w art. 122a ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Natomiast, Główny Inspektor Ochrony Środowiska w piśmie z 10 września 2020 r., znak: DM/BD/0704/39/2020/HKŁ poinformował, że nie otrzymał wyników pomiarów, o których mowa w art. 122a ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, od użytkownika urządzenia emitującego pole elektromagnetyczne tj. stacji bazowej telefonii komórkowej [...] -wieży typu [...] przy ul. [...] w T. Dalej, w piśmie z 21 września 2020 r., znak: PINB.450.38.2020.KK Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wystąpił do Urzędu Miasta T. o udzielenie informacji, czy przedmiotowa instalacja (zarówno przed, jak i po rozbudowie) została zgłoszona do prowadzonego przez starostę rejestru instalacji. W odpowiedzi, Dyrektor Wydziału Środowiska i Ekologii Urzędu Miasta T. poinformował, że w podanej lokalizacji zostały zgłoszone: stacja bazowa [...], prowadzący instalację: [...] Sp. z o.o. w W., data wpływu zgłoszenia: 19.04.2019 r. oraz instalacja nr [...], prowadzący instalację: [...] S.A. w W., data wpływu zgłoszenia: 7 maja 2020 r. Na wezwanie organu [...] Sp. z o.o. 27 października 2020 r. dostarczyła sprawozdanie z badań rozkładu pól elektromagnetycznych (BHP) z 10 kwietnia 2019 r. Na podstawie przedstawionych powyżej ustaleń i dokumentów PINB w [...] uznał za dopuszczalne przeprowadzenie legalizacji dokonanej rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej i działając na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Pb, postanowieniem z 6 listopada 2020 r., znak: PINB.450.38.2020.KK, wstrzymał roboty budowlane, związane z rozbudową stacji bazowej telefonii komórkowej - wieży typu [...], zlokalizowanej na terenie nieruchomości przy ul. [...] w T. (dz. geod. nr [...] obr. [...]), oraz nałożył na inwestora ww. robót budowlanych [...] S.A., obowiązek przedstawienia w Inspektoracie, w terminie do dnia 1 marca 2021 r. określonych dokumentów. W zażaleniu na powyższe postanowienie Inwestor domagał się zastosowania w sprawie art. 5 pkt 2 lit. b ustawy z 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1815), który wprowadzał nowe brzmienie art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. Uważał, że w sprawie błędnie zastosowano art. 29 ust. 2 pkt 15 w brzmieniu dotychczasowym obowiązującym do 24 października 2019 r. zamiast jego brzmienia nadanego ustawą zmieniającą. W jego ocenie, inwestycja nie wymagała uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę bowiem w sprawie doszło do instalowania urządzeń. Nie zgodził się z kwalifikacją inwestycji jako rozbudowy obiektu budowlanego oraz z przyjęciem w stanie faktycznym sprawy, że doszło do zmiany sumarycznej mocy zamontowanych na obiekcie anten, co wpływa na zmianę emitowanego przez stację bazową pola elektromagnetycznego, podczas gdy z materiału zgromadzonego w postępowaniu, a w szczególności z ekspertyzy pól elektromagnetycznych wynika, że obiekt nie przekracza dopuszczalnych wartości, do trwałego zwiększenia gabarytów górnej części obiektu budowlanego, podczas gdy taka okoliczność nie wynika z żadnego dowodu, do zwiększenia ciężaru dodatkowych elementów na istniejącym obiekcie budowlanym, podczas gdy taka okoliczność nie wynika z żadnego dowodu. W ocenie inwestora, naruszono art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez jego bezpodstawne zastosowanie i wstrzymanie wykonania robót budowlanych i nałożenie obowiązku przedstawienia właściwych dokumentów w sytuacji, gdy inwestycja nie wymagała pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Wydane postanowienie nie zawiera pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy postanowieniem z 4 stycznia 2021 r. nr WINB-WOP.7722.97.2020.BL, m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) oraz art. 48 ust. 2 i 3 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), w związku z art. 25 ustawy z dnia 13.02.2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym do 18 września 2020 r. co wynika z art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 471). Przepis ten stanowi, że do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Mając na uwadze treść art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego za prawidłowe uznał stanowisko organu I instancji, że nie można uznać, że w tym przepisie chodzi tylko i wyłącznie o instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnej na istniejącym obiekcie, bowiem do ich funkcjonowania konieczne było zamontowanie także dodatkowego okablowania oraz wsporników. Ponadto, zamontowanie dodatkowych anten bez zdemontowania jakichkolwiek anten wcześniej legalnie zainstalowanych, skutkuje zmianą sumaryczną mocy zamontowanych na obiekcie anten, co wpływa na zmianę emitowanego przez stację bazową pola elektromagnetycznego. Organ zauważył, że efektem działań inwestycyjnych domontowania anten stało się także trwałe zwiększenie gabarytów górnej części obiektu budowlanego - wieży antenowej - w miejscach zamontowanych urządzeń, tj. anten oraz modułów radiowych, co wypełnia przesłanki art. 3 pkt 6 Pb, w myśl którego przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Posadowienie dodatkowych elementów na istniejącym obiekcie budowlanym spowodowało także zwiększenie ciężaru rozbudowanego masztu. Wobec tego zasadnym było potraktowanie inwestycji jako rozbudowy obiektu budowlanego. Organ powołał się na ugruntowana linię orzeczniczą sądowo-administracyjną, że przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 Pb, może mieć wyłącznie zastosowanie w przypadku instalowania na obiekcie budowlanym urządzeń i instalacji, które nie emitują do środowiska fal elektromagnetycznych, mają wyłącznie charakter urządzeń odbiorczych. Na poparcie stanowiska organ powołał wyrok NSA z 20 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1161/17. Za niewłaściwą organ uznał argumentację strony skarżącej, jakoby znowelizowane brzmienie art. 25 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego (w brzmieniu do dnia 18.09.2020 r.) wskazywało, że do robót w znaczeniu tego przepisu zalicza się również montaż związanego z urządzeniami radiokomunikacyjnymi osprzętu i urządzeń zasilających oraz że nie ma wątpliwości, że całość wykonywanych robót budowlanych na mocy tego przepisu nie wymagała pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że zakwalifikowanie robót, jako instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, może nastąpić tylko wówczas, gdy ich umiejscowienie na obiektach budowlanych nie stanowi rozbudowy, nadbudowy lub przebudowy tych obiektów. Zatem zmiana parametrów stacji bazowej telefonii komórkowej powinna być kwalifikowana, jako rozbudowa stacji bazowej, a nie montaż urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym. W ocenie organu odwoławczego, przedmiotowe roboty budowane wymagały przed ich realizacją uzyskania pozwolenia na budowę, a zatem organ I instancji, prawidłowo zastosował procedurę wynikającą z art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, w brzmieniu do dnia 18.09.2020 r. umożliwiając inwestorowi legalizację przedmiotowej inwestycji. Organ zauważył, że PINB w [...] dokonał analizy zgodności przeprowadzonej inwestycji z warunkami wskazanymi w obowiązującym na tym terenie planem miejscowym. Ponadto, organ ten ustalił, że zakres wykonanych robót budowlanych związanych z rozbudową stacji bazowej nie narusza przepisów warunków technicznych uniemożliwiających doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z przepisami. Zostały zatem spełnione warunki umożliwiające wdrożenie procedury legalizacji rozbudowy w trybie przewidzianym w art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w brzmieniu do dnia 18.09.2020 r. Tym samym, w myśl art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, należało ustalić wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nałożyć obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie określonych dokumentów. Zebrana przez organ I instancji dokumentacja wskazuje, iż doszło do samowolnej realizacji przedmiotowych robót budowlanych - rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej - wieży typu [...]. Spółka wniosła skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy powielając zarzuty z odwołania. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę. Mając na uwadze przedmiot zaskarżenia w przedmiotowej sprawie i podstawę prawną wydania zaskarżonego postanowienia Sąd wskazał, że w sprawie miały zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym do 18 września 2020 r. bowiem postępowanie zostało wszczęte 29 lipca 2020 r. a z art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 471) wynika, że do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Następnie odnosząc się do kwestii zastosowania w sprawie art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, czy tak jak twierdzi organ - art. 48 tej ustawy Sąd wskazał, że bezsporne w przedmiotowej sprawie jest, że podczas kontroli przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej ustalono, że decyzja o pozwoleniu na jej budowę (projekt budowlany) nie obejmowała zamontowanych na maszcie przez spółkę [...] S.A. w W. dodatkowych anten sektorowych. W ocenie Sądu, organy prawidłowo uznały, że skarżąca Spółka, umieszczając na istniejącej już wieży stacji bazowej telefonii komórkowej dodatkowe anteny, dopuściła się samowoli budowlanej. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu do 18 września 2020 r. roboty budowlane można było rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Dla realizacji obiektu budowlanego zasadą było uzyskanie pozwolenia na budowę, poza wyjątkami określonymi w ustawie. W art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego wymienione zostały roboty budowlane zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia. Z kolei w art. 30 tej ustawy wymieniono roboty, które wymagają zgłoszenia zamiaru ich realizacji. Przy czym, są to wyliczenia enumeratywne (czyli stanowią listę zamkniętą). Mając na uwadze treść art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, którego niezastosowanie stanowi źródło sporu Sąd za błędne uznał stanowisko skarżącej Spółki, że zrealizowane przez nią na istniejącej już wieży antenowej roboty budowlane, korzystają ze zwolnienia określonego w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. Sąd przyznał rację organowi, że zamontowanie dodatkowych anten bez zdemontowania jakichkolwiek anten wcześniej legalnie zainstalowanych, skutkuje zmianą sumaryczną mocy zamontowanych na obiekcie anten, co wpływa na zmianę emitowanego przez stację bazową pola elektromagnetycznego. Zgodził się również z tym, że domontowanie anten spowodowało także trwałe zwiększenie gabarytów górnej części obiektu budowlanego - wieży antenowej - w miejscach zamontowanych urządzeń, tj. anten oraz modułów radiowych, co wypełnia przesłanki art. 3 pkt 6 Pb. Przepis ten wprowadza definicję budowy, przez którą należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Słusznie organy zwróciły również uwagę na to, że posadowienie dodatkowych elementów na istniejącym obiekcie budowlanym spowodowało także zwiększenie ciężaru rozbudowanego masztu, który ma swoją określoną nośność. Obiekt, jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej, a w szczególności jej maszt posiada dopuszczalne obciążenie. Nośność wpływa na wytrzymałość konstrukcji oraz jej bezpieczne użytkowanie. Dlatego montaż dodatkowych anten wraz z okablowaniem stanowi rozbudowę obiektu budowlanego. Jako obiekt budowlany tworzy konstrukcyjną całość, która musi spełniać wymagania architektoniczne w zakresie wytrzymałości, w celu zapewnienia bezpiecznego użytkowania. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a Pb, obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając spełnienie podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych określonych w załączniku I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz. Urz. UE L 88 z 04.04.2011, str. 5, ze zm.), dotyczących nośności i stateczności konstrukcji. W załączniku I do ww. rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011, w zakresie podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych postanowiono, że obiekty budowlane jako całość oraz ich poszczególne części muszą nadawać się do użycia zgodnie z ich zamierzonym zastosowaniem, przy czym należy w szczególności wziąć pod uwagę zdrowie i bezpieczeństwo osób mających z nimi kontakt przez cały cykl życia tych obiektów. Przy normalnej konserwacji obiekty budowlane muszą spełniać wymagania podstawowe, dotyczące obiektów budowlanych przez gospodarczo uzasadniony okres użytkowania, w zakresie nośności i stateczności. Nośność i stateczność obiektu budowlanego została opisana w ten sposób, że obiekty budowlane muszą być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby obciążenia mogące na nie działać podczas ich budowy i użytkowania nie prowadziły do: a) zawalenia się całego obiektu budowlanego lub jego części; b) znacznych odkształceń o niedopuszczalnym stopniu; c) uszkodzenia innych części obiektów budowlanych, urządzeń lub zamontowanego wyposażenia w wyniku znacznych odkształceń elementów nośnych konstrukcji; d) uszkodzenia na skutek wypadku w stopniu nieproporcjonalnym do wywołującej go przyczyny. W ocenie Sądu, instalowanie (montaż) dodatkowych anten wraz instalacjami na istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej, nie jest objęte dyspozycją art. 29 ust. 2 pkt 15 i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Ponadto, w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowalnego użyto pojęcia "urządzenie", które nie zostało zdefiniowane. Ustawodawca w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego wprowadził definicję urządzeń budowlanych, przez które należy rozumieć jako urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym. Mogą one zostać zamontowane na każdym obiekcie, np. wolnostojącym kominie, budynku, wieży. Stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi samodzielne urządzenie przekaźnikowe, złożone z masztu, anten i instalacji. Tworzy ona samodzielną i odrębną całość techniczno-użytkową składającą się z szeregu elementów, połączonych w taki sposób, by zgodnie z wymogami nadawały się do określonego użytku. Na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 15 Pb można montować anteny, które stanowią odbiorniki np. anteny do odbioru telewizji satelitarnej czy Internetu drogą radiową, czujniki do alarmów, napędów, rolety, markizy z napędami zdalnymi, klimatyzatory itp. W ocenie Sądu, przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 Pb, może mieć wyłącznie zastosowanie w przypadku instalowania na obiekcie budowlanym urządzeń i instalacji, które nie emitują do środowiska fal elektromagnetycznych, mają wyłącznie charakter urządzeń odbiorczych, jak np. anteny do odbioru programów telewizyjnych czy radiowych. Czym innym jest bowiem montaż pojedynczego urządzenia, w tym urządzenia komunikacyjnego, na istniejącym obiekcie budowlanym, którego podstawową funkcją nie jest zapewnienie funkcjonowania anten oraz systemu nadawczo-odbiorczego telefonii komórkowej zgodnie z przeznaczeniem, a czym innym montaż takich urządzeń na obiekcie budowlanym, który jako całość funkcjonalno-użytkowa stanowi stację bazową telefonii komórkowej. Sąd stwierdził, że kwalifikację stacji bazowej należy wyprowadzić z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, który zawiera określenie o charakterze ogólnym – "całość użytkowa". Stacja bazowa telefonii komórkowej, stanowi całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Należy ją zatem traktować jako obiekt budowlany z wszelkimi tego konsekwencjami, składający się z szeregu urządzeń technicznych, będących instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 3 pkt 1 b). Jest oczywiste, że stacja bazowa nie ma cech budynku, a także nie jest obiektem małej architektury. Z uwagi na funkcję stacji bazowej, jako całości użytkowej, a także cechy techniczne takiego obiektu, stacja bazowa należy więc do budowli, o których mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Sąd podzielił wielokrotnie wyrażane w orzecznictwie stanowisko, według którego, stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami wymagającą pozwolenia na budowę (patrz: wyrok NSA z dnia 2 września 2021, sygn. akt II OSK 3083/18 ; wyrok NSA z dnia 11 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 2242/17; wyrok NSA z dnia 20 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1161/17; wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1476/18). Spostrzeżenia te dotyczą stacji bazowej będącej przedmiotem niniejszej sprawy. Wykonane roboty budowlane przyczyniły się do rozbudowy obiektu budowlanego - stacji bazowej telefonii komórkowej - polegającej na powiększeniu istniejącego obiektu budowlanego oraz związanego z tym oddziaływania wieży z zamontowanymi antenami sektorowymi oraz urządzeniami sterującymi. Zakwalifikowanie robót, jako instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 Pb, może nastąpić tylko wówczas, gdy ich umiejscowienie na obiektach budowlanych nie stanowi rozbudowy, nadbudowy lub przebudowy tych obiektów. Każda zmiana parametrów obiektu, powinna być kwalifikowana jako rozbudowa stacji bazowej, a nie montaż urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że przedmiotowe roboty budowane wymagały przed ich realizacją uzyskania pozwolenia na budowę, którego Skarżąca nie przedstawiła. Następnie Sąd wskazał, że na zasadach określonych w ustawie Prawo budowlane przepisy dopuszczają legalizację samowoli budowlanej. PINB w [...], prawidłowo zastosował procedurę wynikającą z art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, w brzmieniu do dnia 18.09.2020 r., umożliwiając Skarżącej legalizację inwestycji. Zgodnie z art. 48 ust. 2 Pb, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych . Sąd powtórzył argumentację organów odnośnie uznania zgodności inwestycji z warunkami zabudowy wynikającymi z obowiązującego na terenie inwestycji planem miejscowym. Ponadto, organ ustalił, że zakres wykonanych robót budowlanych związanych z rozbudową stacji bazowej, nie narusza przepisów warunków technicznych uniemożliwiających doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z przepisami. Analiza postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego potwierdza, że zostały spełnione warunki umożliwiające wdrożenie procedury legalizacji przedmiotowej rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej w trybie przewidzianym w art. 48 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane, w brzmieniu do dnia 18.09.2020 r. Tym samym, w myśl art. 48 ust. 3 Pb, w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. W przypadku niespełnienia ww. obowiązku organ obowiązany jest wydać decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 1 pkt 1 Pb, tj. nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Natomiast, przedłożenie wymaganych dokumentów traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i jeśli budowa nie została zakończona pozwolenie na wznowienie robót budowlanych. Sąd stwierdził, że organ prawidłowo pouczył Skarżącą, że przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu i ewentualnego pozwolenia na wznowienie robót budowlanych organ nadzoru budowlanego w drodze postanowienia ustala wysokość opłaty legalizacyjnej obliczonej na podstawie art. 49 ust. 2 i art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego (w brzmieniu do dnia 18.09.2020 r.). W ocenie Sądu, organ w przedmiotowej sprawie szczegółowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w wyniku którego wykazał, że nie ma przeszkód, aby strona mogła zalegalizować samowolę budowlaną, której się dopuściła. Zaskarżone postanowienie prawidłowo skierowano do T. S.A., jako adresata obowiązku, tj. inwestora przedmiotowych robót budowlanych. Stan faktyczny przedmiotowej sprawy został prawidłowo ustalony. Organ wykazał podstawy do zastosowania procedury legalizacyjnej na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania - art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. Nie ma wpływu na wynik sprawy "Sprawozdanie z pomiarów pól elektromagnetycznych wykonanych dla celów ochrony ludności i środowiska" z 30 kwietnia 2020 r., nr [...], wykonane przez mgr inż. A. M. - M.. Mimo, że na podstawie przeprowadzonych pomiarów 30 kwietnia 2020 r. uznano, że w otoczeniu badanego obiektu, w miejscach wykonania pomiarów, występują dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych i żadna z wartości wskaźnikowych WME i WMH nie przekracza wartości 1, to z pewnością doszło do dołożenia dodatkowych pól elektromagnetycznych. Brak przekroczenia dopuszczalnych pól elektromagnetycznych nie oznacza, że nie doszło do sumarycznego przekroczenia tych pól. Natomiast powyższe sprawozdanie i badania mogą posłużyć jako dowody w postępowaniu legalizacyjnym. Sąd zakwestionował stanowisko skarżącej Spółki, że nie doszło do trwałego zwiększenia gabarytów górnej części obiektu budowlanego. Zwiększenie ilości anten z 6 do 12, powoduje nie tylko powiększenie gabarytów górnej części obiektu budowlanego , ale również zwiększa ciężar nacisku na istniejąca konstrukcję masztu, co bezpośrednio przekłada się na dopuszczalną nośność obiektu i bezpieczeństwo konstrukcji. Sąd uznał, że organy nie naruszyły również art. 107 § 3 K.p.a. Wbrew stanowisku skarżącej Spółki, zaskarżone orzeczenie zawiera spójne i logiczne uzasadnienie faktyczne oraz prawne. W ramach postępowania organ dokonał szczegółowej analizy sprawy, nie pomijając żadnego z jej aspektów oraz zarzutów podnoszonych przez stronę skarżącą, uzasadniając w sposób wyczerpujący motywy, jakimi kierował się przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia. [...] S.A. z siedzibą w W. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości. Wyrokowi zarzuca naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak stwierdzenia naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane i brak uznania, iż roboty budowlane na stacji bazowej telefonii komórkowej - wieży typu [...] zlokalizowanej na terenie nieruchomości przy ul. [...] w T. stanowią instalowanie stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tym osprzętu i urządzeń zasilających, na obiektach budowlanych; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak stwierdzenia naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 3 ust. 6 ustawy Prawo Budowlane i stwierdzenie, jakoby roboty budowlane na wieży typu [...] zlokalizowanej na terenie nieruchomości przy ul. [...] w T. doprowadziły do rozbudowy obiektu budowlanego, która wymaga pozwolenia na budowę, podczas gdy doszło wprost wyłącznie do zainstalowania instalacji radiokomunikacyjnych z osprzętem, co zgodnie z art. 29 ust 2 pkt 15 ustawy Prawo Budowlane nie wymaga pozwolenia na budowę; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., wobec bezpodstawnego, zupełnie dowolnego przyjęcia, że: • doszło do zmiany sumarycznej mocy zamontowanych na obiekcie anten, co wpływa na zmianę emitowanego przez stację bazową pola elektromagnetycznego, podczas gdy z materiału zgromadzonego w postępowaniu a w szczególności z przedstawionej ekspertyzy pól elektormagnetycznych wynika, że obiekt nie przekracza dopuszczalnych wartości, doszło do trwałego zwiększenia gabarytów górnej części obiektu budowlanego, podczas gdy taka okoliczność nie wynika z żadnego dowodu, • doszło do zwiększenia ciężaru dodatkowych elementów na istniejącym obiekcie budowlanym, podczas gdy taka okoliczność nie wynika żadnego dowodu. 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak stwierdzenia naruszenia prawa materialnego poprzez bezpodstawne zastosowanie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego i wstrzymanie wykonania robót budowlanych i nałożenie obowiązku przedstawienia właściwych dokumentów w sytuacji, gdy inwestycja nie wymagała pozwolenia na budowę ani zgłoszenia; 5) art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak pełnego i logicznego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego dla wydania wyroku o odnośnej treści w szczególności brak logicznego i spójnego wyjaśnienia, co stoi na przeszkodzie zastosowaniu w przedmiotowej sprawie art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego w kontekście podniesionych w skardze zarzutów przez skarżącego. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżąca kasacyjnie na podstawie art. 188 P.p.s.a. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi poprzez uchylenie rozstrzygnięć organów obu instancji. Wystąpiła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i zrzekła się przeprowadzenia rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżącej kasacyjnie, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Wobec tego, że skarżąca kasacyjnie Spółka zrzekła się przeprowadzenia rozprawy, a pozostałe strony w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, NSA – na podstawie art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a. – skargę kasacyjną rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez [...] S. A. z siedzib ą w W. nie miała usprawiedliwionych podstaw. Zasadniczą kwestią do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie było ustalenie czy doszło do rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej i czy też do instalacji urządzeń w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym do 18 września 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że organy nadzoru budowlanego obu instancji słusznie uznały, że w niniejszej sprawie doszło do rozbudowy obiektu budowlanego – budowli jaką stanowi stacja bazowa telefonii komórkowej. Jeśli będąca podstawą legalnego wzniesienia tej stacji decyzja o pozwoleniu na budowę w zatwierdzonym przez te decyzje projekcie budowlanym przewidywała zamontowanie na maszcie antenowym wskazanych tam 6 sztuk anten sektorowych o określonych parametrach (mocy, azymucie, promieniowaniu pola elektromagnetycznego, zasięgu tegoż pola), to zamontowanie kolejnych 6 anten sektorowych o innych parametrach niż dotychczasowe bez demontażu poprzednio zainstalowanych, niewątpliwie świadczy o zmianie parametrów technicznych i użytkowych stacji bazowej czyli doszło do jej rozbudowy – art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane). Ponadto słusznie wskazały organy a za nimi Sąd, że taka rozbudowa skutkowała zmianą sumaryczną mocy zamontowanych na obiekcie anten, co wpłynęło z kolei na zmianę emitowanego przez stację bazową pola elektromagnetycznego. Okoliczność, że wartość emitowanego przez stację bazową pola elektromagnetycznego nie przekroczyła dopuszczalnych przepisami wartości (jak wskazuje opracowanie - "Sprawozdanie z pomiarów pól elektromagnetycznych wykonanych dla celów ochrony ludności i środowiska" z 30 kwietnia 2020 r., nr [...], wykonane przez mgr inż. A. M. - M.), nie oznacza, że do rozbudowy nie doszło bowiem ewidentnie poza sześcioma pierwotnie zainstalowanymi antenami sektorowymi dołożono kolejne sześć takich anten o ich własnej mocy, co zmienia sumaryczną moc wszystkich zainstalowanych na maszcie antenowym anten i stacja bazowa jako całość pod tym względem została rozbudowana. Nie ulega wątpliwości, że również domontowanie anten spowodowało także trwałe zwiększenie gabarytów górnej części obiektu budowlanego - wieży antenowej - w miejscach zamontowanych urządzeń, tj. anten oraz modułów radiowych, co wypełnia przesłanki art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Prawidłowe są ustalenia organów, zaakceptowane przez Sąd I instancji, że posadowienie dodatkowych elementów na istniejącym obiekcie budowlanym spowodowało także zwiększenie ciężaru rozbudowanego masztu, który ma swoją określoną nośność. Słusznie Sąd podkreślił, że obiekt, jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej, a w szczególności jej maszt posiada dopuszczalne obciążenie. Nośność wpływa na wytrzymałość konstrukcji oraz jej bezpieczne użytkowanie. Stacja bazowa tworzy konstrukcyjną całość, która musi spełniać wymagania architektoniczne w zakresie wytrzymałości, w celu zapewnienia bezpiecznego użytkowania. Dlatego montaż dodatkowych anten wraz z okablowaniem stanowi rozbudowę obiektu budowlanego. Pozbawione podstaw jest zarzucanie pominięcia przez Sąd i organy możliwości zastosowania w sprawie art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane. Stanowi on, że nie wymaga pozwolenia na budowę wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, na obiektach budowlanych. Nie sposób anten będących koniecznym elementem każdej stacji bazowej telefonii komórkowej, stanowiącym o jej funkcjonalnej i technicznej przydatności, świadczących o jej całości techniczno-użytkowej uznać za zamontowanie urządzenia o charakterze pomocniczym, które nie ma wpływu na funkcjonowanie stacji jako takiej. Zdaniem NSA, Sąd I instancji słusznie zauważył, że art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane, może mieć wyłącznie zastosowanie w przypadku instalowania na obiekcie budowlanym urządzeń i instalacji, które nie emitują do środowiska fal elektromagnetycznych, mają wyłącznie charakter urządzeń odbiorczych, jak np. anteny do odbioru programów telewizyjnych czy radiowych. W istocie czym innym jest montaż pojedynczego urządzenia, w tym urządzenia komunikacyjnego, na istniejącym obiekcie budowlanym, którego podstawowym zadaniem podstawową nie jest zapewnienie funkcjonowania anten oraz systemu nadawczo-odbiorczego telefonii komórkowej zgodnie z przeznaczeniem, a czym innym montaż takich urządzeń na obiekcie budowlanym, który jako całość funkcjonalno-użytkowa stanowi stację bazową telefonii komórkowej. Inwestor mógłby powoływać się na ten przepis gdyby instalował na maszcie antenowym urządzenia, które nie decydują o zmianie parametrów technicznych i użytkowych stacji bazowej jako całości. Podzielić należy także stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku, że zakwalifikowanie robót, jako instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 Pb, może nastąpić tylko wówczas, gdy ich umiejscowienie na obiektach budowlanych nie stanowi rozbudowy, nadbudowy lub przebudowy tych obiektów. O możliwości zastosowania tego przepisu powinna przesądzać konstatacja, że owa instalacja urządzeń nie prowadzi do zmiany parametrów obiektu. Natomiast gdy do zmiany takiej dochodzi powinno być to zakwalifikowane jako rozbudowa stacji bazowej, a nie montaż urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym. Mając powyższe na uwadze prawidłowe było stwierdzenie, że stacja bazowa została rozbudowana bez wymaganego art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę i przed podjęciem decyzji o rozbiórce organ zobligowany był do sprawdzenia czy będzie dopuszczalna legalizacja tejże samowoli. Wobec tego prawidłowo organ dokonał sprawdzenia zgodności rozbudowy z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie inwestycji. Ustalenia w tym zakresie nie były kwestionowane przez żadną ze stron. Przeprowadził także sprawdzenie zgodności rozbudowy z przepisami technicznymi oraz z odrębnymi przepisami w zakresie ochrony środowiska słusznie uznając, że nie doszło do ich istotnego naruszenia. Wobec tego uzasadnionym było stwierdzenie przez Sąd I instancji, że prowadzenie legalizacji samowoli w postaci rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej było dopuszczalne i odpowiadało wymogom z art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Konsekwencją tego stanu było wydanie zaskarżonego postanowienia zgodnie z art. 48 ust. 3 ww. ustawy i orzeczenie o wstrzymaniu samowolnych robót budowlanych a także o nałożeniu na inwestora obowiązku dostarczenia określonych tam dokumentów. Mając powyższe na uwadze NSA uznał postawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. na skutek błędnej wykładni art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane oraz art. 3 ust. 5 tej ustawy za chybione. Nie doszło też do naruszenia przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej brak jest podstaw do twierdzenia, że w uzasadnieniu wyroku brak jest elementów wskazanych w treści art. 141 § 4 P.p.s.a. W ocenie NSA, niezasadne jest twierdzenie skarżącej kasacyjnie, że w uzasadnieniu wyroku brak jest pełnego i logicznego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego dla wydania wyroku. Z analizy treści uzasadnienia wprost wynika jakie ustalenia faktyczne poczyniły organy i że są one prawidłowe w świetle zgromadzonego materiału dowodowego a nadto przytoczono i dokonano prawidłowej wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie, tych które przesądziły o rozstrzygnięciu organów. Sąd w sposób zrozumiały wyjaśnił dlaczego zastosowania nie znalazł w przedmiotowej sprawie art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. Sąd uznał bowiem, że doszło do rozbudowy stacji bazowej a nie do montażu urządzenia na wierzy stacji bowiem zamontowanie dodatkowych anten wpływa na parametry techniczne tej stacji bazowej jako całości. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 182 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.