II SA/Kr 894/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 października 2022 r. sprawy ze skargi D. W. – N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 25 kwietnia 2022 r., znak: SKO.Oś./4170/154/2021 w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu oddala skargę. UZASADNIENIE Starosta Krakowski decyzją z 12 marca 2021 r. znak OS.I.6241.5.2020.AM ustalił dla zakładu Firma Handlowa [...] D. W.-N. w K. dopuszczalny poziom hałasu wyrażonego równoważnym poziomem dźwięku A w dB emitowanego do środowiska dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej: - pora dnia 6.00 - 22.00: 55 dB (A) - pora nocy 22.00 - 6.00: 45 dB (A) oraz zobowiązał D. W.-N. prowadząca działalność gospodarczą pod ww. firmą do: - podjęcia działań celem redukcji poziomu nadmiernego hałasu emitowanego do środowiska, - utrzymywania wszelkich urządzeń będących źródłem hałasu we właściwym dobrym stanie technicznym, gwarantującym najwyższą sprawność, - zgłaszania celem dokonania uzgodnień, wszelkich zmian mających wpływ na emitowany do środowiska hałas, - przeprowadzania okresowych pomiarów hałasu w środowisku, wyrażonego wskaźnikami hałasu mającymi zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska (LAeq D i LAeq N), zgodnie z § 10 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz.U. z 2019 r., poz. 2286), - każdorazowego przedkładania wyników pomiarów hałasu do Starostwa Powiatowego w Krakowie we wskazanym terminie 30 dni od dnia ich wykonania. Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 115a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2021 r., poz. 1973), dalej "P.o.ś." oraz rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014, poz. 112), dalej "rozporządzenie". W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przywołał przepisy mające w sprawie zastosowanie oraz przedstawił przebieg postępowania w sprawie i ustalenia poczynione w toku postępowania wyjaśniającego. Dalej wyjaśnił, że Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska pismem z 17 grudnia 2020 r. poinformował o wynikach przeprowadzonej kontroli w zakładzie Firma Handlowa [...] D. W.-N. w dniach 16-26 listopada 2020 r. i dołączył sprawozdanie z badań hałasu przeprowadzonych przez Główny Inspektorat Ochrony Środowiska. Jak wskazano, badania zostały przeprowadzone w dwóch punktach pomiarowych zlokalizowanych na terenie najbliższej zabudowy mieszkaniowej. Badania akustyczne przeprowadzono w porze dziennej podczas normalnej pracy głównych źródeł hałasu znajdujących się na terenie obiektu. Wyniki pomiarów wykazały emisje hałasu do środowiska w wysokości 55,9 dB, 54,8 dB, co stanowi przekroczenie wartości dopuszczalnych określonych w rozporządzeniu, w punkcie pomiarowym nr 1 o 0,9 dB dla pory dziennej. W toku kontroli ustalono, że źródłem emisji hałasu jest praca maszyn i urządzeń tworzących młyn służący do przemiału zbóż; urządzenia pracują wyłącznie w porze dziennej, zarówno wewnątrz młyna, jak i na otwartej przestrzeni. Organ I instancji wskazał, że na terenie zakładu w K. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą nr XIII/102/2016 Rady Gminy Michałowice z dnia 29 lutego 2016 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Michałowice dla obszaru Michałowice Południe. Zgodnie z § 8 ust. 2 pkt 5 planu, "na podstawie przepisów odrębnych z zakresu ochrony środowiska wskazuje się tereny, wyznaczone niniejszym planem, jako należące do poszczególnych rodzajów przeznaczenia, dla których określone zostały dopuszczalne poziomy hałasu. Dla terenów należy przyjmować poziom hałasu ustalony dla przeważającej funkcji: a) tereny, których podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna (MW), zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (1MN, 2MN), zabudowa zagrodowa i gospodarka rolna (RM) - jak dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową". D. W.-N., prowadząca działalność pod nazwą Firma Handlowa [...], złożyła od powyższej decyzji z 12 marca 2021 r. odwołanie. W odwołaniu wskazano na przebieg postępowania zaznaczając, iż protokół kontroli zawiera sprawozdanie z badań hałasu przeprowadzonych na terenie najbliższej zabudowy mieszkaniowej na działkach nr [...] i [...], jednakże zdaniem skarżącej badania wykonywane były tylko na jednej z tych działek. Zaznaczono, że źródłem hałasu w zakładzie są maszyny i urządzenia służące do przemiału zbóż; wszystkie maszyny i urządzenia pracują wyłącznie w porze dziennej. Skarżąca zarzuciła, że organ I instancji nie zgromadził pełnego materiału dowodowego dającego podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. Pomiary hałasu nie uwzględniały bowiem tła akustycznego, nie uwzględniono również tego, że w dniu wykonywania pomiaru w budynku młyna prowadzone były prace remontowe, spawalnicze o charakterze incydentalnym, a nie stałym. Nadto w czasie, gdy wykonywano pomiary, na drodze w pobliżu zakładu prowadzone były roboty drogowe. Tym samym zdaniem skarżącej organ I instancji naruszył przepisy postępowania, bowiem nie przeprowadził postępowania dowodowego, nie przeprowadził dowodu z przesłuchania strony oraz świadków, a za podstawę wydania decyzji przyjął jedynie wyniki protokołu z badania pomiaru hałasu. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie decyzji I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 25 kwietnia 2022r. znak SKO.Oś/4170/154/2021, na podstawie art. 115a ust. 1 P.o.ś., rozporządzenia oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735), dalej "K.p.a.", utrzymało w mocy decyzję I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy P.o.ś oraz rozporządzenia. Zgodnie z art. 115a ust. 1 P.o.ś., w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, są przekroczone dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. Za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu. Jak stanowi art. 115a ust. 3 P.o.ś., w decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład. Nawiązując do przebiegu postępowania w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy wskazał, że postępowanie administracyjne o ustalenie dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska przez ww. zakład prowadzone było z urzędu, na podstawie dokumentacji przekazanej przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Krakowie o wynikach przeprowadzonej kontroli pomiarów hałasu. W toku postępowania ustalono, że kontrolowany podmiot nie posiada decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu emitowanego do środowiska. Jednocześnie ustalono, że w najbliższym sąsiedztwie zakładu znajdują się tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej. Zatem podstawowe przeznaczenie terenu to obszar zamieszkania oraz usługi. Z ustaleń wynika również bezspornie, że zakład zlokalizowany jest w obszarze, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z uchwałą nr XIII/102/2016 Rady Gminy Michałowice z dnia 29 lutego 2016 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Michałowice dla obszaru Michałowice Południe, zakład znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem [...] - tj. tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej. Wobec powyższych ustaleń, w szczególności lokalizacji zakładu w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej oraz w terenie, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i dla którego obowiązują określone wymogi w zakresie zachowania norm akustycznych, zastosowanie znajdują przepisy rozporządzenia. Zgodnie z ww. rozporządzeniem, dla terenów chronionych akustycznie sąsiadujących z terenem zakładu, dopuszczalny równoważny poziom hałasu powodowanego przez obiekty przemysłowe wynosi: * w porze dziennej (6.00 - 22.00) - 55 dB, * w porze nocnej (22.00 - 6.00) - 45 dB. Kolejno organ II instancji uznał, że w trakcie pomiarów wykonanych w czasie kontroli przeprowadzonej na terenie zakładu, wskazana norma dopuszczalnego poziomu hałasu w porze dziennej została przekroczona, bowiem wyniosła 55,9 dB (przekroczenie o 0,9 dB). Z ustaleń w sprawie wynika (sprawozdanie z badań nr [...] z 26 listopada 2020 r.), że wyniki pomiarów akustycznych przeprowadzone w dwóch punktach pomiarowych określających pracę zakładu poza drzwiami, wykazały emisję hałasu w wys. 55,9 dB w porze dziennej, co stanowiło przekroczenie wskazanej wyżej normy o 0,9 dB dopuszczalnej wartości. Organ zaznaczył, że pomiary tła akustycznego wykonano przy wyłączonych źródłach dźwięku. Mając na uwadze powyższe ustalenia Kolegium stwierdziło, że postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo przez organ I instancji, a materiał dowodowy daje podstawy do rozstrzygnięcia jak w zaskarżonej decyzji. Kolegium nie podzieliło zarzutów odwołania, że postępowanie zostało przeprowadzone nieprawidłowo oraz, że do dokonania ustaleń konieczne było przeprowadzenie dodatkowych dowodów oraz przesłuchanie stron i świadków. Podkreśliło, że w postępowaniu dotyczącym dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku kluczowe znaczenie mają ustalenia w zakresie pomiarów hałasu przeprowadzone przez uprawniony podmiot (tj. organy ochrony środowiska), zgodnie z zasadami i metodyką wykonywania takich pomiarów. W rozpatrywanej sprawie badania zostały wykonane zgodnie z metodyką pomiarową określoną w ww. rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie pomiarów (...). Wobec tego pomiary i badania wykonano zgodnie z zasadami ich przeprowadzania określonymi w obowiązujących w tym zakresie przepisach, uwzględniają wszelkie aspekty dokonywania takich pomiarów, w tym również tło akustyczne, ciśnienie atmosferyczne, wilgotność, kierunek i prędkość wiatru, jak też ewentualną dodatkową emisję hałasu pochodzącą z innych źródeł, aniżeli urządzenia i maszyny pracujące na terenie zakładu. Organ II instancji wskazał ponadto, że zasadniczo w terenie zabudowanym nie występują sytuacje, zwłaszcza w porze dziennej, aby hałas emitowany przez urządzenia badanego zakładu był jedynym, jaki w danym momencie występuje w jego otoczeniu. Stąd też należy przyjąć, że wykonywane badania i pomiary uwzględniają takie okoliczności, tj. że wykonywane są w terenie, w którym w danym momencie mogą występować różne źródła hałasu, które jednak nie mogą mieć wpływu na wynik badania odnoszący się wyłącznie do badanego zakładu. Wobec powyższego, w związku ze stwierdzonym przekroczeniem norm hałasu przez pracę zakładu, ustalony został dopuszczalny równoważny poziom hałasu, który ustalono zgodnie z normami określonymi w załączniku do rozporządzenia. D. W.-N. wniosła na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 25 kwietnia 2022 r. znak SKO.Oś/4170/154/2021, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 K.p.a., polegające na błędnej ocenie stanu faktycznego i prawnego zawartego w skarżonym rozstrzygnięciu oraz art. 80 K.p.a. poprzez przyjęcie, że na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, okoliczności w oparciu o które wydane obie decyzje zostały udowodnione. Zdaniem skarżącej Kolegium nie rozważyło jej zarzutów. Nie oceniło, że badania hałasu przeprowadzone 1 grudnia 2020 r. przez Centralne Laboratorium Badawcze Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska wykonane zostało z naruszeniem przepisów określonych w zał. nr 7 rozporządzenia M.Ś w sprawie wymagań w zakresie pomiarów (...). Jak wynika z treści uzasadnienia Kolegium przyjęło, że skoro badanie hałasu zostało wykonane przez uprawniony podmiot, to wykonane badania zgodne są z wymaganiami opisanymi we wskazanym powyżej rozporządzeniu M.Ś. W powołanym w decyzji Starosty protokole o nr [...], zawierającym sprawozdanie z badań hałasu, stwierdzono, że kontrola przeprowadzona została na terenie najbliższej zabudowy mieszkaniowej na działkach [...] i [...]. Z zał. do protokołu (str. 4 mapa sytuacyjna), na której oznaczone są punkty pomiarowe, wynika że badania wykonywane były tylko na jednej z tych działek. Badania nie były prowadzone przy elewacji budynków w odległości 0,5 do 2 m, jak opisane jest w "kryteriach lokalizacji punktów pomiarowych", a jedynie na skraju działki w punkcie najbliżej położonym w stosunku do zakładu skarżącej. Kolegium nie rozważyło także zarzutu, że w badaniu nie uwzględniono tła akustycznego w otaczającym terenie. Nie ustalono, czy w pobliżu zakładu skarżącej znajdują się inne zakłady usługowe wywołujące hałas. W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że bez znaczenia pozostają okoliczności, że na danym terenie podczas badania występujące inne źródła hałasu, nie mają one bowiem wpływu na wynik badania odnoszący się do badanego zakładu. Rozpatrując odwołanie SKO nie oceniło czy fakt, że badanie poziomu hałasu przeprowadzane było w czasie wykonywanego przez skarżącą remontu urządzeń, należy ocenić jako zdarzenie incydentalne powodujące krótkotrwałe wzmożone natężenie hałasu. Prace remontowe wykonywane na terenie zakładu skarżącej nie dotyczyły tylko konserwacji i naprawy urządzeń służących do przemiału zbóż. Dotyczyły także obłożenia ścian budynku w celu wygłuszenia hałasu. W ocenie skarżącej uzasadnionym było przeprowadzenie dodatkowego badania w czasie normalnej pracy zakładu. Końcowo skarżąca zarzuciła, że decyzja SKO wydana została w oparciu o niepełny materiał dowodowy, przy arbitralnym przyjęciu, że badanie hałasu wykonane przez uprawniona jednostkę dawały podstawę do wydania zaskarżanej decyzji Starosty. Z uzasadnienia decyzji Kolegium można wywieść, że naruszenie przepisów K.p.a., w tym nieprzesłuchanie strony postępowania, pozostaje bez znaczenia do utrzymania zaskarżanej decyzji starosty w mocy. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Od 16 maja 2022 r. obowiązujący dotąd stan epidemii został zastąpiony stanem zagrożenia epidemicznego. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa o COVID), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020r., poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). W niniejszej sprawie Przewodniczący II Wydziału WSA w Krakowie wyznaczył na 12 października 2022r. posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów. Skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne w trybie wyżej opisanym, poprzedzone było próbą uzyskania od stron i uczestników postępowania potwierdzenia istnienia technicznych możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość (zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 18 sierpnia 2022 r., k. 21). Jednak nie uzyskano od wszystkich stron i uczestników postępowania potwierdzenia posiadania ww. technicznych możliwości. Skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów umożliwiło jej rozstrzygnięcie bez szkody dla wyjaśnienia sprawy. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji stron i uczestników, bowiem podnoszone przez nich argumenty są rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz skargę, odpowiedź na skargę i inne pisma procesowe. Z tych względów Sąd rozpoznał na podstawie cytowanego powyżej art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami Sąd stwierdził, że nie ma podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, bowiem odpowiada ona prawu, a skarga nie jest zasadna. Zakres możliwego orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie jest wyznaczony granicami sprawy administracyjnej, określonej przepisami prawa materialnego, a to art. 115a P.o.ś. Sąd aprobuje rozstrzygnięcie i ocenę prawną wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Należy także stwierdzić, że istotne elementy stanu faktycznego przedstawiają się tak, jak to wskazał organ II instancji. Przeprowadzona przez Sąd kontrola wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana w niezawierającym istotnych wad procesowych postępowaniu; spełnia wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., a treść uzasadnienia decyzji świadczy o tym, że wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich relewantnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i art. 77 K.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 K.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 K.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu i wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa. Organy precyzyjnie wskazały też, którym dowodom dały wiarę i dlaczego. Ustalenia i rozważania organu przedstawione w uzasadnieniu decyzji nie uzasadniają usunięcia jej z obrotu prawnego, wobec prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy Sąd podziela argumentację rozstrzygnięcia organu II instancji, ponieważ jest ona zgodna z obowiązującym prawem. Stwierdzony w przedmiotowej sprawie przez organ stan faktyczny sprawy obejmuje okoliczności istotne dla wydanego rozstrzygnięcia w zakresie stwierdzenia przesłanek ustalenia dla zakładu Firma Handlowa [...] D. W.-N., dopuszczalnego poziomu hałasu oraz określenia wymagań mających na celu nieprzekraczanie poza zakładem dopuszczalnych poziomów hałasu. W konsekwencji należało uznać, że organy zastosowały w sprawie odpowiednie przepisy prawa i zweryfikowały istnienie przesłanek do ww. rozstrzygnięcia. Ustalenia stanowiące podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, które w uzasadnieniu decyzji zostały w wystarczającym zakresie powołane, znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Nie budzą one, wbrew zarzutom skarżącej, istotnych zastrzeżeń co do ich prawidłowości. Podstawę materialnoprawną kontrolowanej decyzji stanowił art. 115a P.o.ś. ust. 1, ust. 3 i ust. 4 (w brzmieniu obowiązującym od 14 listopada 2019 r. do 23 września 2021 r.), zgodnie z którym: 1. W przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D i Laeq N. 3. W decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i Laeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład. 4. W decyzji, o której mowa w ust. 1, mogą być określone wymagania mające na celu nieprzekraczanie poza zakładem dopuszczalnych poziomów hałasu, a w szczególności: rozkład czasu pracy źródeł hałasu dla całej doby, wraz z przewidywanymi wariantami; zakres, sposób i częstotliwość prowadzenia pomiarów poziomu hałasu w zakresie, w jakim wykraczają one poza wymagania, o których mowa w art. 147 i 148; formę, układ, techniki i termin przedkładania wyników pomiarów, o których mowa w pkt 2, organowi właściwemu do wydania decyzji i Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska; do wyników przeprowadzonych pomiarów stosuje się odpowiednio przepis art. 147 ust. 6. Bezsporne w niniejszej sprawie było, że w kontrolowanym zakładzie skarżącej są używane do produkcji maszyny i urządzenia służące do przemiału zbóż, ich praca odbywa się wyłącznie w porze dziennej i są one źródłem hałasu (m.in. odsiewacz, wialnia zbożowa, wentylator powietrzny, podajniki taśmowe i kubełkowe, redlery). Zakład nie posiadał decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu emitowanego do środowiska. W najbliższym sąsiedztwie zakładu znajdują się tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej. Zatem podstawowe przeznaczenie terenu sąsiedniego to obszar zamieszkania oraz usługi. Nie jest również sporne, że zakład zlokalizowany jest w obszarze, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą nr XIII/102/2016 Rady Gminy Michałowice z dnia 29 lutego 2016 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Michałowice dla obszaru Michałowice Południe. Zakład znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem [...] - tj. tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej. Nie było też przedmiotem sporu, że wobec lokalizacji zakładu w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej oraz w terenie, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, dla którego obowiązują określone wymogi w zakresie zachowania norm akustycznych, zastosowanie znajdują przepisy rozporządzenia, zatem dla terenów chronionych akustycznie sąsiadujących z terenem zakładu dopuszczalny równoważny poziom hałasu powodowanego przez obiekty przemysłowe wynosi: * w porze dziennej (6.00 - 22.00) - 55 dB, * w porze nocnej (22.00 - 6.00) - 45 dB. W toku postępowania wyjaśniającego w sposób niebudzący wątpliwości organy prawidłowo ustaliły, że: - w trakcie pomiarów wykonanych w czasie kontroli przeprowadzonej na terenie zakładu 26 listopada 2020 r. (sprawozdanie z badań nr [...]), norma dopuszczalnego poziomu hałasu w porze dziennej została przekroczona, bowiem wyniosła 55,9 dB w porze dziennej (przekroczenie o 0,9 dB dopuszczalnej wartości) w jednym z dwóch punktów pomiarowych określających pracę zakładu poza drzwiami, - pomiary tła akustycznego wykonano przy wyłączonych źródłach dźwięku. Powyższe okoliczności znajdują jednoznaczne potwierdzenie w zgromadzonym w aktach sprawy materiale dowodowym (k. 2-4 akt adm.). Ustalenia organu I instancji są jednoznaczne, zaś przeciwne twierdzenia skarżącej, reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, wyrażone w odwołaniu i skardze, są całkowicie gołosłowne i nie zostały poparte żadnymi dowodami. Należy tu zaakcentować, że wprawdzie to rolą organu jest gromadzenie materiału dowodowego w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, jednakże nic nie stoi na przeszkodzie by strona, zainteresowana określonym wynikiem postępowania dowodowego, także oferowała organowi materiał dowodowy na poparcie swojego stanowiska. Z takiej możliwości w niniejszej sprawie skarżąca nie skorzystała, pozostając jedynie przy swych gołosłownych twierdzeniach i zarzutach sprowadzających się do: - nieuwzględnienia w pomiarach hałasu tła akustycznego, bowiem – wg skarżącej - w dniu wykonywania pomiaru w budynku młyna prowadzone były przez skarżącą prace remontowe, spawalnicze o charakterze incydentalnym (remont urządzeń powodujący krótkotrwałe wzmożone natężenie hałasu; prace remontowe wykonywane na terenie zakładu skarżącej nie dotyczyły tylko konserwacji i naprawy urządzeń służących do przemiału zbóż, a dotyczyły także obłożenia ścian budynku w celu wygłuszenia hałasu, - niewzięcia pod uwagę, że w czasie, gdy wykonywano pomiary na drodze w pobliżu zakładu – wg skarżącej - były prowadzone roboty drogowe. Należy podkreślić, że skarżąca nie przedłożyła na poparcie forsowanych tez żadnych wniosków ani dowodów, nie znajdują one również potwierdzenia w zgromadzonym przez organ materiale dowodowym. A przecież nie sposób nie zauważyć, że skoro źródłem dodatkowego hałasu w tle akustycznym miały rzekomo być prace remontowe prowadzone przez skarżącą w budynku młyna, to naturalnym dysponentem dowodów takich prac, choćby w postaci odpowiedniego zlecenia robót, protokołu prac, zamówienia części, czy zapłaty za usługę, byłaby właśnie skarżąca. Również w zakresie domniemanych robót drogowych, skarżąca mogła wystąpić do zarządcy lub właściciela drogi o potwierdzenie prowadzenia takich prac w jej sąsiedztwie w przedmiotowej dacie, względnie zawnioskować do organu o prowadzenie ustaleń tych okoliczności. Skarżąca nie zaoferowała jednak jakiegokolwiek materiału dowodowego, który mógłby chociaż uprawdopodobnić jej twierdzenia. Wobec powyższego, w obliczu zgromadzonego przez organ materiału dowodowego i biernej postawy skarżącej, Sąd stanął na stanowisku, że zarzut braku przeprowadzenia postępowania dowodowego (przesłuchania strony oraz świadków), jest bezpodstawny, zważywszy w szczególności, że skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, miała możliwość wypowiedzenia swoich racji i składania wniosków dowodowych w postępowaniach przed organami obu instancji. Tymczasem skarżąca nie przedstawiła tego typu wniosków ani argumentacji ani przed organem I instancji, ani w odwołaniu, ani nawet w skardze do WSA. Warto przy tym zauważyć, że badania hałasu nie zostały przeprowadzone 1 grudnia 2020 r., jak napisano w skardze (jest to data sporządzenia sprawozdania z badań), ale 26 listopada 2020 r. Organ natomiast wszechstronnie ocenił zgromadzone w sprawie dowody i wywiódł prawidłowe wnioski. Dokonawszy kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że poczynione przez organy ustalenia faktyczne są prawidłowe i wynikają ze zgromadzonego materiału dowodowego. Ponadto Sąd stwierdził, że organy należycie wyjaśniły wszystkie kwestie istotne dla rozstrzygnięcia i prawidłowo zastosowały prawo materialne. Organ odwoławczy dokonał powtórnego, pełnego i merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej w granicach zakreślonych treścią decyzji I instancji. Zbadał zarówno prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji jak i poprzedzającego je postępowania wyjaśniającego w oparciu o akta sprawy. W wystarczający sposób odniósł się również do zarzutów odwołania. Mając na uwadze powyższe Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania prawidłowości badania wykonanego przez pracowników inspekcji ochrony środowiska w zgodzie z metodyką pomiarową określoną w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów (...). Wobec tego należało uznać, że pomiary i badania wykonano zgodnie z zasadami ich przeprowadzania określonymi w obowiązujących w tym zakresie przepisach, uwzględniając wszelkie aspekty dokonywania takich pomiarów, w tym również tło akustyczne, ciśnienie atmosferyczne, wilgotność, kierunek i prędkość wiatru, jak też ewentualną dodatkową emisję hałasu pochodzącą z innych źródeł, aniżeli urządzenia i maszyny pracujące na terenie zakładu. Zalegające w aktach dokumenty z ww. badań nie budzą w tym zakresie wątpliwości Sądu, a zarzuty skarżącej co do wadliwego umiejscowienia punktów badania hałasu nie są zasadne. Podsumowując, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego została wydana z poszanowaniem przepisów prawa procesowego, a to: art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 K.p.a. W szczególności w kontrolowanej decyzji zostały również wyjaśnione wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne, odpowiada zatem prawu także uzasadnienie decyzji, sporządzone zgodne z wymogami art. 107 § 3 K.p.a. Zarzuty skargi okazały się niezasadne, a niezgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z oczekiwaniami skarżącej nie może być utożsamiana z naruszeniem prawa. Sąd nie stwierdził naruszenia żadnego ze wskazanych w skardze przepisów, które mogłoby mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Takich naruszeń Sąd w sprawie nie stwierdził, dlatego oddalił skargę, o czym orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a.