I SA/Gl 288/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 28 grudnia 2023 r., nr 2401-IOV4.4103.63.2021.ASz UNP: 2401-23-291188 w przedmiocie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2014 r. i I-III kwartał 2015 r. postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach zaskarżoną decyzją z dnia 28 grudnia 2023 r., nr 2401-IOV4.4103.63.2021.ASz UNP: 2401-23-291188 utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 31 lipca 2020 r., nr [...] określającą skarżącej L. Sp. z o.o. w W.: 1) wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2014 r. w kwocie 3.077 zł, I kwartał 2015 r. w kwocie 8.687 zł, II kwartał 2015 r. w kwocie 62.675 zł i III kwartał 2015 r. w kwocie 5.562 zł; 2) kwotę podatku do zapłaty w wysokości 20.873 zł wynikającą z wystawionej faktury VAT nr [...] z dnia 16 marca 2015 r. Skarga na tę decyzję organu odwoławczego została wniesiona przez pełnomocnika skarżącej. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach z dnia 7 marca 2024 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany m. in. do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez: 1) złożenie pełnomocnictwa lub wierzytelnego odpisu pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi; 2) złożenie dokumentu lub wierzytelnego odpisu dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania skarżącej przez osobę, która pełnomocnictwa tego udzieliła; 3) wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Wezwanie to wysłano do pełnomocnika skarżącej za pomocą środków komunikacji elektronicznej na adres ePUAP, z którego skarga została wniesiona. Pierwsze zawiadomienie o możliwości odbioru tej przesyłki utworzono w dniu 16 kwietnia 2024 r., a powtórne – w dniu 24 kwietnia 2024 r. Termin doręczenia przesyłki upływał z dniem 30 kwietnia 2024 r. W dniu 1 maja 2024 r. przesyłka ta została uznana za doręczoną w powyższym terminie z uwagi na brak jej odbioru przed jego upływem. Wspomniane wezwanie jak dotąd nie zostało wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu wskutek niewykonania wskazanego wezwania. Dostrzec bowiem trzeba, że w myśl art. 37 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej powoływanej jako: p.p.s.a., jeżeli strona działa przed sądem przez pełnomocnika, to jest on obowiązany przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. O obowiązku tym stanowi również art. 46 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym do pisma, a więc także do skargi, należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo to wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. W przypadku gdy pełnomocnik ten działa w imieniu osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową, to powinien jednocześnie przedstawić dokument stwierdzający umocowanie do jej reprezentowania przez osobę, która pełnomocnictwa udzieliła. Stosownie bowiem do art. 28 § 1 i art. 29 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Jak natomiast wynika z art. 48 § 3 p.p.s.a., zamiast oryginału takiego dokumentu strona może złożyć jego odpis poświadczony za zgodność z oryginałem przez notariusza albo przez występującego w sprawie jej pełnomocnika będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Niedołączenie wspomnianych dokumentów do skargi uniemożliwia zweryfikowanie, czy osoba, która skargę podpisała, była do tego upoważniona i stanowi brak formalny tego pisma. Stosownie natomiast do art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni. Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., a jeżeli pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd. Niezależnie od powyższego odnotowania wymaga, że w myśl art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Stosownie do art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis. Art. 231 p.p.s.a. stanowi z kolei, że w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna pobiera się wpis stosunkowy. Zależy on od wartości przedmiotu zaskarżenia a zasady jego obliczania określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia wydanego na podstawie art. 233 p.p.s.a. W świetle tych regulacji nie ulega wątpliwości, że skarga na decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego i kwotę podatku do zapłaty, a więc należności pieniężnej, powinna zawierać wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia. W przeciwnym wypadku dotknięta jest brakiem formalnym. Także ten brak podlega jednak uzupełnieniu na mocy art. 49 § 1 p.p.s.a. pod rygorem określonym w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z powyższych unormowań wynika, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi należy wykonać w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Kluczowe znaczenie ma zatem to, kiedy wezwanie takie zostało doręczone. Stosownie natomiast do art. 74a § 3 p.p.s.a. w celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego sąd przesyła na adres elektroniczny adresata zawiadomienie zawierające: informację, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego, wraz ze wskazaniem adresu elektronicznego, z którego adresat może pobrać dokument i pod którym powinien dokonać potwierdzenia doręczenia dokumentu (pkt 1); pouczenie dotyczące sposobu odbioru pisma, a w szczególności sposobu identyfikacji adresata pod wskazanym adresem elektronicznym w systemie teleinformatycznym wykorzystywanym przez sąd do obsługi doręczeń, oraz informację o wymogu podpisania urzędowego poświadczenia odbioru kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym (pkt 2). Zawiadomienie, o którym mowa w § 3, może być automatycznie tworzone i przesyłane przez system teleinformatyczny sądu, a odbioru tego zawiadomienia nie potwierdza się (art. 74a § 4 p.p.s.a.). Datą doręczenia pisma jest data podpisania przez adresata pisma urzędowego poświadczenia odbioru w sposób, o którym mowa w § 3 pkt 2 (art. 74a § 5 p.p.s.a.). W przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego sąd, po upływie siedmiu dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia, przesyła powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania tego pisma (art. 74a § 6 p.p.s.a.). Do powtórnego zawiadomienia stosuje się przepisy § 3 i 4 (art. 74a § 7 p.p.s.a.). W przypadku nieodebrania pisma, doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia (art. 74a § 8 p.p.s.a.). W przypadku uznania pisma w formie dokumentu elektronicznego za doręczone sąd umożliwia adresatowi pisma dostęp do treści pisma w formie dokumentu elektronicznego w systemie teleinformatycznym sądu przez okres co najmniej trzech miesięcy od dnia uznania pisma w formie dokumentu elektronicznego za doręczone oraz do informacji o dacie uznania pisma za doręczone i datach wysłania zawiadomień, o których mowa w § 3 i 6 (art. 74a § 9 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że doręczenie pełnomocnikowi skarżącej wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi nastąpiło w sposób określony w przywołanej regulacji. Ze znajdującego się w aktach sprawy Urzędowego Poświadczenia Doręczenia (dalej: UPD) tej przesyłki wynika wszak, że adresat dwukrotnie był zawiadamiany o możliwości jej odbioru, przy czym po raz pierwszy miało to miejsce w dniu 16 kwietnia 2024 r. a ponownie – w dniu 24 kwietnia 2024 r. W dokumencie tym wskazano również, że termin doręczenia tej przesyłki upływał z dniem 30 kwietnia 2024 r., a w dniu 1 maja 2024 r. została uznana za doręczoną. Jest przy tym oczywiste, że stwierdzenie zaistnienia skutku doręczenia przesyłki może nastąpić dopiero po zaistnieniu tego skutku, a zatem co najmniej w dniu następującym po dniu, w którym skutek ten nastąpił. Oznacza to, że skutek doręczenia przesyłki następuje w czasie, który w UPD jest oznaczony jako "Termin doręczenia", a nie jako "Data uznania dokumentu za doręczony". Drugie z tych sformułowań należy bowiem rozumieć nie jako datę, w której dokument został doręczony, lecz jako datę, w której możliwe stało się uznanie, że do doręczenia tego doszło w określonym czasie. Samo doręczenie musi przecież nastąpić wcześniej. Takie rozumowanie potwierdza również brzmienie art. 74a § 8 p.p.s.a. W przepisie tym wskazano bowiem, że doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni. Jednocześnie zastrzeżono jednak, że termin ten należy liczyć już od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia. Uwzględnienie powyższego prowadzi do wniosku, że w rozpatrywanym przypadku do doręczenia pełnomocnikowi skarżącej wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi doszło w dniu 30 kwietnia 2024 r. W konsekwencji ostatnim dniem terminu do wykonania wezwania był wtorek 7 maja 2024 r. Jako że termin ten upłynął bezskutecznie, skargę należało odrzucić, co też uczyniono stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z tych względów wydanie niniejszego orzeczenia stało się konieczne.