II SA/Gl 859/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędzia WSA Wojciech Gapiński, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi P. W. na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia 5 maja 2022 r. nr SOIa.621.22.2022 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 maja 2022 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 134 k.p.a. Wojewoda Śląski stwierdził uchybienie do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta C. z 12 marca 2015 r. nr [...]. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że decyzją tą Burmistrz orzekł wymeldowaniu P. W. (dalej strona, skarżący) z pobytu stałego w lokalu położonym przy ul. [...] w C. Decyzja została przesłana na adres: [...] C., ul. [...], pod którym skarżący odbierał korespondencję w trakcie trwania postępowania meldunkowego (w tym: zawiadomienie o wszczęciu postępowania z 29 grudnia 2014 r. - doręczone w dniu 30 grudnia 2014 r.; powiadomienie o przesłuchaniu świadków z 20 stycznia 2015 r. i z 26 stycznia 2015 r. - odebrane przez skarżącego w dniu 30 stycznia 2015 r., po uprzedniej awizacji przesyłek). Wojewoda wskazał, że z adnotacji doręczyciela na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wynika, że korespondencja zawierająca powyższą decyzję Burmistrza - z powodu niemożności doręczenia jej skarżącemu - została 13 marca 2015 r. awizowana i złożona na okres 14 dni w Urzędzie Pocztowym w C. (C. [...]), a zawiadomienie o tym pozostawiono w skrzynce pocztowej adresata. W dniu 23 marca 2015 r. przesyłka została powtórnie awizowana, natomiast 30 marca 2015 r. została zwrócona do nadawcy, tj. Burmistrza, jako niepodjęta w terminie. W związku z powyższym ustaleniami Wojewoda opierając się o unormowanie zawarte w art. 44 k.p.a. uznał, że przedmiotowa decyzja orzekająca o wymeldowaniu doręczona została w trybie tzw. doręczenia zastępczego, w ostatnim dniu jej awizowania, tj. 27 marca 2015 r., a od 28 marca 2015 r. biegł czternastodniowy termin do wniesienia odwołania. Tym samym, aby odwołanie mogło zostać rozpatrzone pod względem merytorycznym, to powinno było być wniesione najpóźniej do 10 kwietnia 2015 r. Wojewoda jednocześnie podał, że 10 lutego 2022 r. skarżący przekazał do nadania administracji Zakładu Karnego w P. korespondencję zawierającą odwołanie od wskazanej na wstępie decyzji Burmistrza z 12 marca 2015. W treści tego pisma wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Pismo to zostało następnie nadane w placówce pocztowej w P. - UP P. [...] (co potwierdza stempel pocztowy na kopercie). W związku z tym Wojewoda uznał, że odwołanie od decyzji organu I instancji nie zostało złożone przez stronę w oznaczonym 14-dniowym terminie. W kontekście prośby skarżącego o przywrócenie terminu Wojewoda wyjaśnił, ze postanowieniem z 5 maja 2022 nr [...] r. odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta C. z 12 marca 2015 r. nr [...] uznając, że strona nie wypełniła wszystkich przesłanek wskazanych w art. 58 k.p.a. warunkujących przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Wojewoda wskazał ponadto, że w przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.) bowiem skarżący wraz z odwołaniem wniósł jednocześnie stosowny wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza z 12 marca 2015 r. Pismem z dnia 27 maja 2022 r. (data wpływu) nawiązując do wskazanego na wstępie postanowienia Wojewody strona wniosła skargę do tutejszego Sądu. Skarżący zakwestionował w niej wymeldowanie oraz przedstawił okoliczności i argumentację zmierzającą do wykazanie jego bezprawności. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 20 czerwca 2022 r. wydanym na podstawie art. 57 § 3 p.p.s.a. rozdzielono: - skargę strony na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia 5 maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia do wniesienia odwołania (sygn. akt II SA/Gl 859/22), - skargę strony na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia 5 maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania (sygn. akt II SA/Gl 860/22). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2022 r., poz. 329, ze zm. ) dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kontrolując zaskarżone postanowienie w oparciu o wskazane powyżej kryteria Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie nie doszło bowiem do mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów prawa materialnego oraz mogącego mieć wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów prawa procesowego, Tymczasem jedynie takie naruszenie norm procesowych, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w świetle powyższych przepisów p.p.s.a. daje podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do brzmienia art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiotem kontroli Sąd w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Wojewody Śląskiego, stwierdzające uchybienie przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta C. z 12 marca 2015 r. nr [...], w której orzeczono o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego w lokalu położonym przy ul. [...] w C. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (obecnie: t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 dalej w skrócie jak dotychczas "k.p.a.".). Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Powołany przepis obliguje organ odwoławczy do przeprowadzenia postępowania wstępnego, w ramach którego podejmowane są czynności mające na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne, oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Stwierdzenie zaistnienia przyczyny wskazującej na niedopuszczalność wniesionego odwołania, czy też stwierdzenie jego wniesienia po terminie, zobowiązuje organ do wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 134 k.p.a., a więc postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania lub o stwierdzeniu uchybienia terminu do jego wniesienia. Treść art. 134 k.p.a. została sformułowana w sposób jasny, kategoryczny i bezwarunkowy. Stwierdzenie niedotrzymania terminu do złożenia środka zaskarżenia nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Po stwierdzeniu niedotrzymania terminu do złożenia odwołania organ odwoławczy nie może już merytorycznie rozpatrzyć odwołania, ale ma obowiązek wydania postanowienia, stwierdzającego uchybienie terminowi. W takiej sytuacji merytoryczne rozpatrzenie środka odwoławczego prowadziłoby do wydania decyzji dotkniętej wadą nieważności (tj. rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) W realiach rozpoznawanej sprawy dla oceny prawidłowości kontrolowanego postanowienia Wojewody, stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania kluczowe znaczenie ma ustalenie daty, w której rozpoczął się bieg terminu na wniesienie odwołania tj. daty doręczenia decyzji Burmistrza Miasta C. z 12 marca 2015 r. nr [...] o wymeldowaniu skarżącego. Według ustaleń Wojewody decyzja ta została doręczona skarżącemu w dniu 27 marca 2015 r. Według Sądu ustalenie to jest prawidłowe. W nadesłanych aktach administracyjnych organu I instancji znajduje się bowiem adresowana do skarżącego przesyłka polecona, zawierająca wskazaną na wstępie decyzję o wymeldowaniu (karta 40 akt administracyjnych organu I instancji). Przesyłka ta jest trwale połączona z drukiem zwrotnego potwierdzenia odbioru. Z zamieszczonej na nim adnotacji doręczyciela wynika, że z powodu niemożności doręczenia tej przesyłki skarżącemu została ona w dniu 13 marca 2015 r. awizowana i złożona na okres 14 dni w urzędzie pocztowym, a zawiadomienie o tym pozostawiono w skrzynce pocztowej adresata. W dniu 23 marca 2015 r. przesyłka została powtórnie awizowana. Z zamieszczonej na kopercie adnotacji wynika ponadto, że pomimo awizowania przedmiotowa przesyłka nie została podjęta w terminie przez jej adresata. W konsekwencji zaś została ona zwrócona do nadawcy, tj. Burmistrza, jako niepodjęta w terminie. Mając na względzie powyższy, prawidłowo ustalony przez Wojewodę, stan faktyczny w sprawie zastosowanie miała instytucja doręczenia zastępczego uregulowana w art. 44 k.p.a., co słusznie podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Sąd podziela przy tym stanowisko organu, wedle którego z treści adnotacji zamieszczonych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wynika, że skarżącego zawiadomiono o złożeniu przesyłki w urzędzie pocztowym, co świadczy o spełnieniu wymogów wynikających z art. 44 § 2 k.p.a. Spełniony został także wymóg powtórnego awizowania przesyłki (art. 44 § 3 k.p.a.). Zdaniem Sądu oznacza to, że prawidłowym było przyjęcie przez Wojewodę, że do doręczenia przesyłki zawierającej wskazaną powyżej decyzję doszło z upływem dnia 27 marca 2015 r. Oznacza to również, że 14 dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 10 kwietnia 2015 r. W tym stanie rzeczy prawidłowym jest przyjęcie przez Wojewodę, że wniesione dopiero w lutym 2022 r. odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu do jego wniesienia. W związku z tym organ ten zasadnie oparł się o regulację zawartą w art. 134 k.p.a. i na jej podstawie w stanowiącym obecnym przedmiot kontroli Sądu postanowieniu z dnia 5 maja 2022 r. stwierdził uchybienie przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji o wymeldowaniu. Zaakcentowania wymaga, że kierowanie przez Burmistrza przeznaczonej dla skarżącego korespondencji, w tym wskazanej na wstępie decyzji o wymeldowaniu, na adres przy ul. [...] w C. było w pełni uzasadnione, gdyż pod tym adresem skarżący odebrał m.in. skierowane do niego zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 29 grudnia 2014 r. (karta 5 i 7 akt administracyjnych organu I instancji). W zawiadomieniu tym znajduje się pouczenie o wynikającym z art. 41 § 1 k.p.a. obowiązku zawiadomienia organu o każdej zmianie swojego adresu, wraz z jednoznacznym pouczeniem, że zaniedbanie tego obowiązku spowoduje, że doręczenie pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny. Jednocześnie z akt administracyjnych nie wynika, aby skarżący informował organ, prowadzący postępowanie o wymeldowanie, o zmianie swojego adresu. Odnotować również należy, że wydanie obecnie kontrolowanego postanowienia zostało poprzedzone rozstrzygnięciem przez Wojewodę o wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Jak wynika z akt sprawy, jak i bezpośrednio z treści zaskarżonego postanowienia, postanowieniem z dnia 5 maja 2022 r. Wojewoda odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie to z chwilą wydania stało się ostateczne. Nie było zatem przeszkód do tego, aby w tej samej dacie wydać postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Przedstawione w skardze okoliczności i formułowane na ich podstawie zarzuty skarżącego nie mogły odnieść skutku, gdyż w istocie dotyczą bezpośrednio rozstrzygnięcia o wymeldowaniu, które w ramach wniesionej skargi nie stanowiło przedmiotu kontroli sprawowanej przez Sąd. Mając na względzie przedstawione dotychczas rozważania Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa w kontrolowanym postanowieniu, które w świetle cytowanego na wstępie art. 145 § 1 p.p.s.a. dawałyby podstawy do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewody i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga została oddalona.