VIII SA/Wa 671/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 30 listopada 2023 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 8 sierpnia 2023 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia uchyla zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE Przedmiotem kontroli sądowej w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. ( dalej jako: "SKO", "organ odwoławczy") z dn. [...] sierpnia 2023 r. znak [...] na podstawie której, po rozpoznaniu odwołania M. L. ( dalej jako: "skarżąca", "strona") od decyzji z dnia [...].06.2023 r. nr [...]wydanej z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy S. przez Zastępcę Dyrektora Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. odmawiającej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad matką D. J. – orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO podniosło, że w dniu 1.06.2023 r. Skarżąca (ur. [...].07.1984 r.) złożyła w organie pierwszej instancji wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką D. J. (ur. [...].04.1960 r.), która jest wdową i legitymuje się orzeczeniem Lekarza Orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w R. z dnia [...].04.2011 r. nr akt [...] ustalającym trwałą niezdolność do samodzielnej egzystencji, ze wskazaniem, że datą powstania niezdolności do samodzielnej egzystencji jest luty 2011. W pierwszej kolejności wskazać należy, że przedmiotowa sprawa rozpoznawana była przez Kolegium, które decyzją z dnia [...].05.2023 r. znak: [...] z utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...].04.2023 r. nr [...]odmawiającą Skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad matką D. J.. We wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, w dniu 29.12.2022 r. Skarżąca, świadoma odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, podała, że jest rolnikiem i zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego od dnia 1.12.2022 r. W kolejny oświadczeniu z tej samej daty podała, że z dniem 1.12.2022 r. zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego i z dniem 1.12.2022 r. zaprzestała wykonywania w nim pracy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium m.in. wskazało, iż nie budzi żadnych wątpliwości, że Skarżąca jest właścicielem gruntów, występuje o dopłaty związane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego i w ewidencji producentów rolnych figuruje od 2016 r., a więc nie można uznać, aby zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego. W dniu 1.06.2023 r. Skarżąca złożyła nowy wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką D. J.. Zatem Kolegium jest zobowiązane do prowadzenia nowego postępowania administracyjnego. Z materiału dowodowego, w tym z przeprowadzonego w dniu 5.06.2023 r. wywiadu środowiskowego wynika, że Skarżąca jest mężatką, mieszka z mężem i dziećmi. Piętro domu zajmuje D. J., która nie porusza się samodzielnie, jest po operacji [...]. Skarżąca podaje matce leki, zaprowadza do łazienki, podaje posiłki, przygotowuje i podaje leki, towarzyszy podczas każdej wizyty lekarskiej, robi zakupy, sprząta, dba o kondycję psycho-fizyczną matki.. Na okoliczność zakresu sprawowanej opieki nad matką Skarżąca złożyła oświadczenia w dniach 1.06.2023 r. i 5.06.2023 r. Organ I instancji, decyzją będącą przedmiotem niniejszego postępowania, odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego, z uwagi na fakt (jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji), iż niepełnosprawność osoby wymagającej opieki nie powstała w wieku określonym w art. 17 ust. Ib ustawy, zgodnie z którym świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. Trybunał Konstytucyjny w pkt 2 sentencji wyroku z dnia 21 października 2014r. sygn. akt K 38/13 orzekł, że art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art.32 ust. 1 Konstytucji. Kolegium w pełni podziela powyższe stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych i uznaje, że nie ma znaczenia w jakim wieku powstała niepełnosprawność D. J.. W rozpoznawanej sprawie istotnymi są regulacje zawarte w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy, z którego wynika, że aby uzyskać świadczenie pielęgnacyjne muszą być spełnione łącznie wszystkie przesłanki. Po pierwsze osoba niepełnosprawna musi legitymować się odpowiednim orzeczeniem, co w rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości, po drugie na osobie sprawującej opiekę ciąży obowiązek alimentacyjny wobec osoby wymagającej opieki, co również w niniejszej sprawie nie jest kwestionowane, oraz po trzecie, opiekun osoby niepełnosprawnej musi zrezygnować z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej bądź nie podejmować tego zatrudnienia z uwagi na konieczność zapewnienia opieki osobie niepełnosprawnej. Brak spełnienia którejkolwiek z powyższych przesłanek obliguje organ do wydania decyzji odmownej. Jednocześnie Kolegium wskazało na art. 17b ustawy stosownie do którego, gdy o świadczenie pielęgnacyjne ubiegają się rolnicy, małżonkowie rolników bądź domownicy, świadczenie to przysługuje odpowiednio: rolnikom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego; małżonkom rolników lub domownikom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego albo wykonywania przez nich pracy w gospodarstwie rolnym. W części III wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w dniu 1.06.2023 r. Skarżąca podała, że jest rolnikiem i zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego od dnia 1.06.2023 r. W kolejnym oświadczeniu z dnia 1.06.2023 r. podała, że podlega ubezpieczeniu społecznemu i zdrowotnemu w KRUS. Urząd Miasta i Gminy w S. w piśmie dnia 22.03.2023 r. nr [...] wskazał, że Skarżąca występuje na terenie tutejszej gminy w ewidencji podatników z gospodarstwa rolnego o powierzchni 1,0500 ha fizycznych, co stanowi 0,2807 ha przeliczeniowych oraz w udziale A o powierzchni 11,8577 ha fizycznych co stanowi 8,5026 ha przeliczeniowych. Z pisma Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Mazowieckiego Oddziału Regionalnego z dnia 23.03.2023 r. nr [...] wynikało, że Skarżąca figuruje w ewidencji producentów rolnych od 2016 r. Ostatnio wniosek o płatność złożyła w 2022 r. i uzyskała z tego tytułu płatności. Decyzją nr [...] z dnia [...].05.2023 r. znak sprawy: [...] Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. wykreślono wpis z ewidencji producentów Skarżącej oraz uchylono numer identyfikacyjny. Jednakże Kolegium zauważa, że z pisma Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. wynika, że w dniu 31.05.2023 r. potwierdzono przyjęcie wniosku A. L. (męża Skarżącej) o wpis do ewidencji producentów rolnych. Zatem nie ulega wątpliwości, że A. L. jest producentem rolnym i jest beneficjentem płatności. Z materiału dowodowego wynika więc, że mężowi Skarżącej został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, podjął się prowadzić działalność rolniczą i przyznawane są mu płatności. W rozpoznawanej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości, że to mąż Skarżącej składa wnioski o dopłaty, a więc nie można uznać, aby gospodarstwo rolne nadal nie było prowadzone. Skarżąca nie posiada z mężem rozdzielności majątkowej. W ocenie Kolegium w rozpoznawanej sprawie nie można uznać, aby Skarżąca zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego, bo jej mąż jest zarejestrowany w bazie danych ARiMR jako producent rolny i korzysta z dopłat, a więc nadal w rzeczywistości prowadzi gospodarstwo rolne. Zaznaczyć należy, że ideą prześwięcającą ustawodawcy przy wprowadzeniu świadczenia pielęgnacyjnego było zrekompensowanie osobie uprawnionej do jego otrzymania utratę potencjalnych dochodów w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą niepełnosprawną i niemożliwością podjęcia działań w celu zapewnienia sobie źródeł utrzymania. Fakt składania wniosków o dopłaty unijne poddaje w wątpliwość zaprzestanie jego prowadzenia i podważa tezę, że Skarżąca musiała zrezygnować z prowadzenia tego gospodarstwa, celem sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. Reasumując według Kolegium nie spełniono przesłanki zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego w związku z koniecznością opieki nad niepełnosprawną matką. Samo zaś świadczenie pielęgnacyjne, nie przysługuje jedynie z tytułu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, ale z tytułu niemożności podjęcia zatrudnienia właśnie z uwagi na konieczność stałej i długotrwałej opieki nad osobą niepełnosprawną. Kolegium nie kwestionuje sprawowania przez Skarżącą opieki nad matką, ale stwierdza, że z przyczyn podanych wyżej, wnioskowane świadczenie nie może zostać przyznane. Kolegium wskazuje, że skoro Skarżąca pozostaje w związku małżeńskim, ma małżeńską wspólność ustawową, to czerpie korzyści materialne z gospodarstwa rolnego. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismem z dn. 7 września 2023 r. złożyła M. L.. W treści skargi mającej charakter opisowy skarżąca podnosi, że fakt posiadania gospodarstwa rolnego i płacenia podatku rolnego nie dyskwalifikuje Skarżącej z uzyskania świadczenia, co również dotyczy obowiązku ubezpieczenia społecznego i zdrowotnego w KRUS. Absurdem jest też brak posiadania rozdzielności majątkowej, jeśli mąż prowadzi i pracuje w gospodarstwie rolnym. Dalej podnosi, że nie ma żadnych dochodów finansowych z gospodarstwa rolnego, w którym pracuje tylko mąż. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów, Sąd uznał, że skarga jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Materialnoprawną podstawę kontrolowanych rozstrzygnięć stanowiły przepisy u.ś.r. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu; 2) opiekunowi faktycznemu dziecka; 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej; 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Zgodnie zaś z art. 17b ust. 1 u.ś.r. w przypadku, gdy o świadczenie pielęgnacyjne ubiegają się rolnicy, małżonkowie rolników lub domownicy świadczenia te przysługują odpowiednio: 1) rolnikom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego; 2) małżonkom rolników lub domownikom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego albo wykonywania przez nich pracy w gospodarstwie rolnym. Zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego lub zaprzestanie wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym potwierdza się stosownym oświadczeniem złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej jak za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia." Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań (art. 17b ust. 2 u.ś.r.). W niniejszej sprawie niekwestionowane jest, że matka skarżącej D. J. jest osobą która legitymuje się stosownym orzeczeniem właściwego orzecznika lekarskiego o ustaleniu trwałej niezdolności do samodzielnej egzystencji ze wskazaniem konieczności opieki i pomocy innych osób ( zaświadczenie ZUS R. o niepełnosprawności od lutego 2011 r.). Bezsporne jest również, że tę opiekę sprawuje nad nią skarżąca – córka M. L., na której ciąży obowiązek alimentacyjny wynikający z Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Nie jest przez organy kwestionowany również zakres sprawowanej przez skarżącą koniecznej opieki nad niepełnosprawną matką. Opieka nad D. J. sprawowana przez skarżącą stanowi zatem podstawę do ubiegania się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, przy czym uzyskanie tego uprawnienia zależne jest dodatkowo od wykazania, że z powodu sprawowanej opieki zmuszona była zrezygnować z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, czyli w rozpoznawanej sprawie z prowadzenia gospodarstwa rolnego albo wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym. Kolegium zasadnie uznało za błędne uzasadnienie organu I instancji w zakresie dotyczącym zastosowania art. 17 ust. 1b u.ś.r., twierdząc, że nie może stanowić podstawy odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego przepis, którego niezgodność z konstytucyjną zasadą równości została stwierdzona wyrokiem TK z 21 października 2014 r., sygn. K 38/13. Jednak przedmiotem sporu jest kwestia zasadności odmowy przez organ odwoławczy przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z pracy zarobkowej w gospodarstwie rolnym w związku z opieką nad niepełnosprawną matką. Spełnienie przesłanki określonej w art. 17b ust. 1 i 2 u.ś.r. przez rolników, ich małżonków i domowników wiąże się z koniecznością zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego lub wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym. Jest to konsekwencją uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2012 r. podjętej w sprawie sygn. akt I OPS 5/12, w której stwierdzono, że świadczenia pielęgnacyjnego nie może otrzymywać rolnik prowadzący gospodarstwo rolne, gdyż jest w takim przypadku osobą aktywną zawodowo. Organ odwoławczy uznał, że w przypadku skarżącej warunek z art. 17b ust. 1 i 2 u.ś.r. nie został spełniony, bowiem skoro skarżąca nie posiada rozdzielności majątkowej z mężem, który jest rolnikiem, prowadzi gospodarstwo rolne, składa wnioski o dopłaty do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, to oznacza, że w rzeczywistości nie zaprzestała prowadzenia tegoż gospodarstwa. Nie ma bowiem znaczenia przy wspólności ustawowej, kto składa wnioski o dopłaty i kto ma nadany numer identyfikacyjny w systemie ewidencji producentów (w tym wypadku tylko mąż skarżącej). Jeśli małżonkowie nie posiadają rozdzielności majątkowej, to w okolicznościach tej sprawy Kolegium uznało, że skarżąca nadal prowadzi gospodarstwo rolne lub wykonuje w nim pracę, a pracę w nim łączy z opieką nad matką. Wniosek taki, zdaniem Sąd, jest dowolny i nieuzasadniony. Przesłanka pozwalająca na przyznanie rolnikowi (małżonkowi rolnika) świadczenia pielęgnacyjnego nie opiera się na domniemaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego, lecz wynika z rzeczywistego stanu rzeczy. Fakt zaprzestania działalności rolniczej prowadzi do obalenia domniemania. Ciężar dowodu wykazania tego faktu ciąży na rolniku. Ustawodawca ściśle określił, jaki rodzaj dowodu będzie służyć temu celowi. Takim środkiem dowodowym, podlegającym ocenie na zasadach ogólnych, wprowadzonym z uwagi na specyficzny charakter pracy rolnika, jest oświadczenie składane w trybie art. 17b ust. 2 u.ś.r. (por. wyrok NSA z 30 października 2020 r., sygn. akt I OSK 1273/20, publ. LEX nr 3090598). Z oczywistych względów nie ma w tym przypadku innych dokumentów wskazujących na rezygnację z aktywności zawodowej, tak jak w sytuacji osób rezygnujących z zatrudnienia na podstawie stosunku pracy. Z akt sprawy wynika, że skarżąca we wniosku z dn. 1 czerwca 2023 r. złożyła oświadczenie o zaprzestaniu pracy w gospodarstwie rolnym ww. wskazanej dacie. Jednocześnie w tym oświadczeniu poinformowała, że tylko mąż pobiera dopłaty bezpośrednie z ARiMR i wyłącznie on składa wnioski w tym zakresie. Powyższe oświadczenie opatrzone jest klauzulą o treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia." W ocenie Sądu nie budzi zatem wątpliwości, że skarżąca spełniła obowiązek przewidziany w art. 17b ust. 2 u.ś.r., odnoszący się do osób występujących o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, będących rolnikami, małżonkami rolników bądź domownikami. Nie oznacza to jednak, że oświadczenie rolnika nie podlega weryfikacji przez organ orzekający w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego. Takie założenie byłoby w istocie sprzeczne z podstawowym obowiązkiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnie z rzeczywistością (zasada prawdy obiektywnej - art. 7 k.p.a.). Nie przeczy temu również fakt, że oświadczenie jest składane pod rygorem odpowiedzialności karnej. Jednak niezasadna i gołosłowna jest ocena oświadczenia skarżącej dokonana przez organ odwoławczy, bazująca przede wszystkim na utożsamianiu braku ustroju rozdzielności majątkowej małżonków L. z faktycznym prowadzeniem przez skarżącą wspólnie z mężem gospodarstwa rolnego lub wykonywaniem przez nią pracy w gospodarstwie rolnym. Zakwestionowanie prawdziwości oświadczenia strony złożonego w trybie art. 17b ust. 2 u.ś.r. stanowiło jedyną przesłankę odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia. Zdaniem Sądu w świetle dowodów zebranych w sprawie Kolegium nie miało podstaw do przyjęcia, że ustrój wspólności ustawowej czy współwłasność gospodarstwa rolnego jest równoznaczna z jego prowadzeniem albo z pracą w nim. Poza oświadczeniem złożonym w trybie art. 17b ust. 2 u.ś.r. w aktach administracyjnych sprawy znajdują się dokumenty, z których wynika, że skarżąca nie figuruje w krajowym systemie ewidencji producentów (pismo ARiMR o wykreśleniu skarżącej z ewidencji producentów rolnych z dn. 31.05.2023 r.). W ocenie Sądu wykładnia art. 17b u.ś.r. wyklucza rozważania na temat tego, kto zamiast wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo rolne, jakie osiąga z tego tytułu dochody i czy dochody te stanowią źródło jej utrzymania. Nie mają one żadnego znaczenia dla przyznania rolnikowi czy jego małżonkowi świadczenia pielęgnacyjnego, jeśli w tym celu niezbędne jest zaprzestanie przez nich prowadzenia gospodarstwa rolnego lub wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym. Tym samym i ustalenie, że skarżąca z mężem pozostają w majątkowej wspólności ustawowej nie może podważyć prawdziwości złożonego przez nią oświadczenia w trybie art. 17b ust. 2 u.ś.r. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz z materiału dowodowego nie wynikają inne przyczyny wskazujące na podważenie wiarygodności złożonego przez stronę oświadczenia w odniesieniu do zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego w związku ze sprawowaniem opieki nad matką. Zatem organ odwoławczy wadliwie ocenił materiał dowodowy i w konsekwencji błędnie uznał, że skarżąca nie spełnia określonej w art. 17 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 17b ust. 1 i 2 u.ś.r. przesłanki zaprzestania prowadzenia przez nią gospodarstwa rolnego albo wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym. Kolegium nie oceniło wszechstronnie w tym zakresie wywiadów środowiskowych przeprowadzonych w miejscu zamieszkania strony i jej matki, które nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że zakres opieki sprawowanej przez skarżącą nad niepełnosprawną matką wyklucza możliwość pracy w gospodarstwie rolnym nawet w częściowym wymiarze. Kolegium, dokonując własnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie wykazało, w jaki sposób skarżąca nadal w rzeczywistości prowadzi gospodarstwo rolne, kiedy z wywiadów środowiskowych organu I instancji z dn. 12.01.2023 r. i z dn. 15.06.2023 r. wynika, że jej matka wymaga ciągłego nadzoru oraz całodziennej stałej i długotrwałej opieki, która wyklucza podjęcie pracy zarobkowej, również pracy w gospodarstwie i opieka ta jest w sposób prawidłowy sprawowana. Podsumowując, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1 pkt 4 i art. 17b ust. 1 i ust. 2 u.ś.r. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a także przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez wadliwą ocenę materiału dowodowego. Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy rozpozna odwołanie skarżącej od decyzji organu I instancji z uwzględnieniem powyższych uwag Sądu. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.