II SA/Bd 701/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. M. o przywrócenie terminu do uzupełniania braków formalnych skargi w sprawie ze skargi Z. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2022 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego postanawia odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] czerwca 2022 r. Z. M. (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2022 r., nr [...].MK.I w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego. Z uwagi na to, że skarga obarczona była brakami formalnymi, skarżąca została na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] grudnia 2022 r. wezwana do ich uzupełnienia w terminie 7 dni poprzez wskazanie numeru PESEL, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi doręczono skarżącej w dniu [...] grudnia 2022 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k.10 akt). W zakreślonym przez Sąd terminie braki formalne skargi nie zostały uzupełnione. Skarżąca w dniu [...] stycznia 2023 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy pismo z dnia [...] stycznia 2023 r. stanowiące wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu skarżąca podała, iż ma problemy z poruszaniem się, co jest skutkiem przemocy ze strony jej męża. Ponadto wskazała, że jej syn został wymeldowany z ich domu przez jej męża, zaś obecnie mieszka w P., wobec czego nie był w stanie pomóc skarżącej w wysłaniu korespondencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl przepisu art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm., zwana dalej: p.p.s.a.) sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, której to czynności strona nie dokonała w terminie bez swojej winy, a zgodnie z art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. wniosek taki składa się w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu i należy w nim uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Podkreślić należy, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy, a ocena argumentacji strony wnoszącej o to przywrócenie podlega ocenie sądu, który rozstrzyga czy brak swojej winy strona uprawdopodobniła. Uzależnione ono jest od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu i negatywnych, których istnienie czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym. Zgodnie z orzecznictwem sądowym do okoliczności faktycznych, które uzasadniają przywrócenia uchybionego terminu zalicza się np. nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (wyrok NSA z 3 sierpnia 2001 r., I SA/Wr 676/99, niepubl.), czy mylne pouczenie o środkach zaskarżania. Natomiast do przesłanek negatywnych zalicza się przykładowo: zaniedbanie pracownika odpowiedzialnego za sprawy napływającej korespondencji w zakładzie osoby prawnej (wyrok NSA z 9 marca 2000 r., I SA/Gd 1288/99), nieznajomość prawa (wyrok NSA z 6 listopada 1998 r., I SA/Łd 153/97), czy niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw (postanowienie NSA z 10 lutego 2000 r. , SA/Sz 1117/99). Uchybienie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w przedmiotowej sprawie jest bezsporne, wobec czego zasadnym było złożenie wniosku o jego przywrócenie. Zaznaczyć należy, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu tegoż terminu, albowiem okoliczności podane we wniosku o przywrócenie terminu nie dają podstaw do przyjęcia, że uchybienie było niezawinione. We wniosku o przywrócenie terminu skarżąca podała, że powodem nieuzupełnienia w sposób prawidłowy braków formalnych skargi były problemy z poruszaniem się oraz okoliczność, iż skarżąca nie miała osoby, którą mogłaby się wyręczyć w doręczeniu korespondencji do sądu. W przedstawionych okolicznościach sprawy trudno przyjąć jednak, że strona, dołożyła wszelkich możliwych starań, aby uniknąć negatywnych konsekwencji uchybienia terminu. Strona nie wykazała w żaden sposób, np. poprzez stosowne zaświadczenie lekarskie, że jej stan zdrowia nie pozwalał na sporządzenie pisma i doręczenie go do sądu. W treści wniosku o przywrócenie terminu nie sposób dopatrzyć się obiektywnych i niezależnych przeszkód w prawidłowym i terminowym dokonaniu czynności, których nie można było usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W konsekwencji należy uznać, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Podkreślić w tym miejscu należy, iż kryterium braku winy, stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wynika z dopełnienia przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej (por. wyrok NSA z 30 listopada 2012r., sygn. akt I FZ 463/12, CBOSA). Tak więc, warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej, jest uprawdopodobnienie, że mimo należytej staranności nie mogła ona dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przeszkody od niej niezależne (zewnętrzne) oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej (por. wyrok NSA z 13 października 1999r., sygn. akt IV SA 1656/97, niepubl.). Tym samym, w ocenie Sądu uznać należało, że skarżąca nie wskazała okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu. Mając powyższe na uwadze sąd działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.