II SA/Kr 1519/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: WSA Monika Niedźwiedź WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik-Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2024 r. sprawy ze skargi W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 26 września 2023 r. znak: WI-I.7840.4.5.2023.BU w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi W. na osiedlu G. w K. jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 26 września 2023 roku, znak: WI-I.7840.4.5.2023.BU utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa nr 126/6740.2/2023 z 7 marca 2023 r., znak: AU-01-3.6740.2.569.2022.DSZ zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych dla Inwestora: Muzeum Armii Krajowej im. Gen. Emila Fieldorfa "Nila" w Krakowie, dla zamierzenia budowlanego pn.: "Przebudowa lokalu muzealnego, oddziału Muzeum Armii Krajowej w budynku os. G. [...], działka nr ewid.[...] obr. 50, jednostka ewidencyjna Nowa Huta" obejmująca roboty budowlane: budowa nowej klatki schodowej wraz z montażem windy osobowej, wymiana stolarki okiennej i drzwiowej, wybicie dwóch otworów drzwiowych w elewacji południowej, termoizolacja dachu, wymiana instalacji wod.-kan., wentylacyjnej, co. i elektrycznej, podbicie fundamentów i pogłębienie piwnic. Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach. W dniu 27 września 2022 roku inwestor Muzeum Armii Krajowej im. Gen. Emila Fieldorfa "Nila" w Krakowie złożyło do Prezydenta Miasta Krakowa wniosek o pozwolenie na budowę (wniosek PB-1) dla inwestycji pn. "Przebudowa lokalu muzealnego, oddziału Muzeum Armii Krajowej. Po rozpoznaniu wniosku Prezydent Miasta Krakowa decyzją z 7 marca 2023 r., zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na wykonanie robót budowlanych inwestorowi Muzeum Armii Krajowej im. Gen. Emila Fieldorfa "Nila" w Krakowie, dla wskazanego zamierzenia budowlanego. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła W. na osiedlu G. w K.. Po rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 26 września 2023 roku utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa nr 126/6740.2/2023 z 7 marca 2023 r. W uzasadnieniu do wydanej decyzji Wojewoda podkreślił, że Skarżąca oceniła, że niektóre z projektowanych robót byłyby pracami przy "nieruchomości wspólnej" w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali (t.j. Dz.U. z 2021 roku, poz. 1048), kwalifikując do nich: podbicie fundamentów oraz wykonanie wjazdu do odtwarzanych piwnic, prace przy ścianach zewnętrznych (elewacja południowa) poprzez utworzenie nowych drzwi wejściowych oraz budowę wjazdu do odtworzonych piwnic, prace przy odtworzeniu piwnic, prace dociepleniowe, prace na dachu i usytuowanie nowych urządzeń na dachu. W odniesieniu do tego Wojewoda wskazał, że nie zaprojektowano w ramach inwestycji budowy wjazdu do odtworzonych piwnic, a pozostałe wskazane przez Skarżącą roboty zdaniem organu odwoławczego nie dotyczą nieruchomości wspólnej, w której właściciele wyodrębnionych lokali mieszkalnych posiadają umocowanie do współkorzystania z tej części nieruchomości i decydowania w formie uchwały wspólnoty w zakresie czynności przekraczających zwykły zarząd, o czym bardziej szczegółowo tutejszy organ pisze w dalszej części decyzji. W odniesieniu natomiast do kwestii legitymowania się przez Inwestora prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, organ wskazał, że inwestor dysponuje takim prawem. Wskazał, że Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę załączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wzór na podstawie którego sporządzono ww. oświadczenie (PB-5) nie przewiduje konieczności wskazania tytułu prawnego, z którego Inwestor wywodzi swoje uprawnienie do wykonywania robót budowlanych. Oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane składa się pod odpowiedzialnością karną. Skoro Inwestor przedłożył podpisane oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane to organ I instancji nie miał obowiązku badania wiarygodności tego dokumentu. W sytuacji kiedy nie podważono autentyczności tego oświadczenia organ nie jest uprawniony do badania jego wiarygodności. Mając na uwadze argumenty odwołania, organ odwoławczy przeanalizował na podstawie dostępnego materiału dowodowego możliwość złożenia przez pełnomocnika inwestora oświadczenia i ustalił brak podstaw do podważenia tego dokumentu. Podkreślił, że zgodnie ze Statutem Muzeum Armii Krajowej im. gen. Emila Fieldorfa "Nila" w Krakowie (dostępnym na stronie BIP Urzędu Miasta Krakowa) "Muzeum posiada osobowość prawną", "Muzeum gospodaruje samodzielnie przydzieloną i nabytą częścią mienia oraz prowadzi samodzielną gospodarkę w ramach posiadanych środków, kierując się zasadami efektywności ich wykorzystania" (§ 2 ust. 2, § 16 ust. 6). Oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z 30.08.2022 r. (karta 5 akt sprawy I instancji) zostało podpisane przez osobę umocowaną pełnomocnictwem Dyrektora Muzeum z 9.08.2019 r. W treści Księgi wieczystej nr [...] (stan na dzień 18.09.2023 r.), prowadzonej dla działki nr [...], os. G. i, K. , widnieje prawo ograniczone rzeczowe prawo użytkowania na czas określony 30 lat do 9.12.2051 r. udziału wynoszącego 438/1000 części odpowiadającego lokalowi użytkowemu o pow. 612,43 m2 usytuowanemu na wszystkich kondygnacjach budynku os. G. [...], znajdującego się na nieruchomości - na rzecz Muzeum Armii Krajowej im. Gen. Emila Fieldorfa "Nila" w Krakowie. Z przytoczonej w odwołaniu treści Aktu notarialnego, będącego podstawą powyższego wpisu w Księdze wieczystej, wynika, że "właścicielem nieruchomości - Lokalu użytkowego o pow. 612,43 m2 usytuowanego na wszystkich kondygnacjach budynku położonego na nieruchomości na osiedlu G. nr [...] - stanowiącej działkę nr [...]" jest Gmina Miejska Kraków. Kontynuacja dalszych rozważań w powyższej kwestii jest zdaniem tutejszego organu bezcelowa, gdyż Gmina Kraków jest podmiotem czynnie uczestniczącym w przedmiotowym postępowaniu (Urząd Miasta Krakowa otrzymywał do wiadomości korespondencję w sprawie, w tym decyzję, ponadto Prezydent Miasta Krakowa był organem prowadzącym postępowanie i w sytuacji braku podstaw do dysponowania nieruchomością będącą własnością Gminy Miejskiej Kraków, był zobligowany do stosownego działania w sprawie). Dodatkowo, nadmienia się, że zgodnie z § 2 ust. 1 ww. Statutu, Muzeum jest wspólną instytucją kultury Gminy Miejskiej Kraków i Województwa Małopolskiego. Zaznaczył przy tym, że ochrona prawa własności jest w pierwszym rzędzie kwestią cywilistyczną regulowaną przepisami prawa cywilnego. Dochodzenie tych praw powinno mieć miejsce przed sądem powszechnym, a nie na drodze administracyjnej. Wobec tego, że Skarżąca Wspólnota formułując argumenty zmierzające do podważenia przedmiotowego oświadczenia w sprawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, upatruje wadliwości tego oświadczenia w niedysponowaniu przez Inwestora zgodą W. na roboty i zmiany w odniesieniu do nieruchomości wspólnej. W tym zakresie istotnym jest ustalenie czy zakres robót objęty inwestycją dotyczy nieruchomości wspólnej. Z punktu widzenia prawa budowalnego można uznać, że zakres robót w niniejszej sprawie obejmuje prace niewykraczające poza obrys budynku znajdującego się na działce nr [...], obręb 50, jednostka ewidencyjna Nowa Huta (czy też samodzielnej części budynku, obejmującej "lokal muzealny" - kwestia nazewnictwa obiektu pojawiająca się w różnych dokumentach nie jest zdaniem organu istotna z punktu widzenia kluczowych ustaleń dla niniejszej sprawy), wyodrębnionego ścianami oddylatowanymi od sąsiednich budynków (w tym od obiektu określonego jako "segment mieszkalny"). W piśmie projektanta z 3.02.2023 r., załączonym do pisma pełnomocnika inwestora z 3.02.2023 r. (karta 91 akt sprawy I instancji) znajduje się informacja cyt. "B. D. K. - M. C. Z., stanowiący lokal użytkowy, został wybudowany w latach 50-tych jako plomba w luce pomiędzy segmentami mieszkalnymi wielorodzinnymi tworząc w ten sposób zwartą linię zabudowy. Obiekt został wzniesiony jako samodzielna konstrukcja budowlana - zastosowano dylatacie przy budynkach sąsiednich. Segment mieszkalny oś. G. budynek na oś. G. oraz przedmiotowy budynek, w którym znajduje się lokal Muzeum posiadają niezależne układy konstrukcyjno-statyczne". Dalej podano, że powyższe potwierdza dokumentacja archiwalna oraz lokalna odkrywka (podwójne ściany poprzeczne przedzielone szczeliną dylatacyjną z wypełnieniem w formie podwójnej warstwy papy), a także cyt. "Taki układ konstrukcyjny pozwala na przeprowadzenie planowanych prac wewnątrz przedmiotowego lokalu, nie wychodząc poza obrys budynku Muzeum i granice działki. Prowadzone prace budowlane odbędą się bez ingerencji w sąsiednie budynku. Do pisma załączono również "Opinię techniczną dotyczącą możliwości wydzielenia segmentu muzeum jako niezależnego budynku w związku z podziałem nieruchomości, z której wynika, że z uwagi na występowanie na granicy pomiędzy budynkami istniejących płaszczyzn podziału, które wyznaczają istniejące ściany oddzielenia przeciwpożarowego usytuowane na całej wysokości budynku od fundamentów do przekrycia dachu, potwierdzono możliwość wydzielenia segmentu Muzeum jako niezależnego budynku. Z przedłożonego również wraz z ww. pismem "Operatu architektonicznego w zakresie ustanowienia samodzielności lokalu - muzeum czynu zbrojnego, oddział Muzeum Armii Krajowej' (karta 78 akt I instancji) wynika, że przedmiotowy budynek jest własnością Skarbu Miasta Gminy Miejskiej Kraków. Do najistotniejszych dla sprawy informacji, wynikających z powyższej dokumentacji, należy zaliczyć cyt. "wydzielana część budynku posiada niezależne przyłącza. Budynek pod kątem dostępności jest niezależny, w żaden sposób niezwiązany z budynkami sąsiednimi. Posiada niezależne wejście od strony ulicy [...]". Przedłożenie do akt ww. "Opinii technicznej dotyczącej możliwości wydzielenia segmentu muzeum jako niezależnego budynku w związku z podziałem nieruchomości"', potwierdza brak przeciwwskazań do uznania samodzielności analizowanego obiektu, jako odrębnego niezależnego budynku. Zgodnie z art. 6 ustawy o własności lokali (t.j. Dz.U. 2021 roku, poz. 1048) ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Zgodnie natomiast z art. 46 ustawy Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2023 roku, poz. 1610) nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Wspólnotę mieszkaniową tworzy ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, czyli wspólnoty nie mogą tworzyć właściciele lokali położonych na różnych nieruchomościach. Zatem z powyższego można wywieźć, że w sytuacji, gdy budynek trwale związany z gruntem stanowi przedmiot odrębnej własności i kwalifikuje się do miana nieruchomości, może ale nie musi on tworzyć z innymi nieruchomościami lub wyodrębnionymi w niej lokalami wspólnotę. Należy zwrócić też uwagę na treść orzecznictwa sądowo-administracyjnego, np. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2022 r., sygn. akt II OSK 724/21, cyt. "Kategoria części wspólnych nieruchomości ma charakter funkcjonalny i z tego względu status prawny konkretnego elementu nieruchomości wspólnej zależy od okoliczności rzeczywistego przypadku. Jeżeli użytkownikiem tarasu i oranżerii jest jedynie właściciel lokalu i żaden z mieszkańców budynku wielolokalowego nie ma do niego dostępu, to należy uznać, że nie stanowi ona części nieruchomości wspólnej. Bez znaczenia pozostaje fakt, że taras posadowiony jest nad wspólną halą garażową". Mając powyższe na uwadze, Wojewoda nie znalazł podstaw do żądania od inwestora wykazania legitymowania się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w postaci uchwały właścicieli lokali wyrażającej zgodę na dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu. Nie stwierdza się zatem naruszenia w sprawie art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane. Przechodząc do przeprowadzonej przez organ odwoławczy analizy przedłożonych elementów projektu budowlanego (projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego i załączników do projektu budowlanego) w zakresie opisanym w art. 35 ustawy Prawo budowlane stwierdził Wojewoda, że zostały one opracowane zgodnie z przepisami. Nie stwierdzono również niezgodności inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. Uchwały Nr XCII/1362/13 Rady Miasta Krakowa w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Centrum Nowej Huty" w Krakowie. Zaznaczono też, że budynek na os. G. w krakowie, ujęty został w gminnej ewidencji zabytków oraz leży na obszarze historycznego układu urbanistycznego dzielnicy Nowa Huta, wpisanego do rejestru pod nr [...] W związku z powyższym Inwestor pozyskał pozwolenie Nr 1042/22 Miejskiego Konserwatora Zabytków na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków z dnia 26.10.2022 r. (zmienione decyzją Nr 23/23 z dnia 24.01.2023 r.). Analiza przedłożonego materiału dowodowego nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ administracji do zakwestionowania prawidłowości przedmiotowej inwestycji, jak również decyzji organu I instancji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na wykonanie robót budowlanych. Skargę na powyższą decyzję wniosła W. w K. W skardze podniesiono zarzut rażącej niezgodności z prawem a mianowicie z art. 156 1 pkt 2) K.p.a., (I.) po pierwsze: z powodu naruszenia materialnoprawnych praw podmiotowych właścicieli mieszkań. Jako "większości" W. w K. z art. 3 i art. 12 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2021 r. poz. 1048; zm. Z 2023 r. poz. 1988), dalej: "u.w.l." poprzez wydanie Inwestorowi pozwolenia na zadysponowanie poddanymi pod projektowaną przebudowę (w tym trwałe przeobrażenie) w rozumieniu art. 3 pkt 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682, z późn. zm.), jako - prowadzenie robót budowalnych na części nieruchomości wspólnej: fasady zewnętrznej na bryle budynku, bez zgody Wspólnoty mieszkaniowej; - poprzez sytuowanie nie istniejących dotąd piwnic w części działki [...] i budynku nr [...] popod 3 kondygnacyjnym lokalem użytkowym Gminy Miasta Krakowa - działki gruntowej - bez wystąpienia i uzyskania "zgody Wspólnoty Mieszkaniowej" w postaci większościowej uchwały właścicieli lokali budynku nr [...] - wymaganej przepisami: art. 3 ust. 2 , art. 12 ust. 1 u.w.l., jako - zgodny na projektowane prace w częściach wspólny i przeobrażenia (modernizacje) tychże części wspólnych - co jako prace i ich efekty stanowi czynności lub skutki "przekraczające zakres zwykłego zarządu" w rozumieniu art. 22 ust. 2 i ust. 3 pkt 4 i 5 u.w.l. (Il.) po drugie: z naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 11 u.p.b. ze względu na brak prawa do prowadzenia robót budowlanych i przeobrażenia nieruchomości gruntowej i części wspólnej budynku,i- wszystko w obrębie i ze skutkami dla części wspólnej a bez zgody Wspólnoty na te prasce i na przeobrażenia części wspólnych. Powołując się na powyższe Wspólnota wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania w sprawie na rzecz skarżącej. W uzasadnieniu skargi wskazano, że Budynek Nr [...] jest jednolitą nieruchomością budowlaną, który wbrew ocenom i symulacjom kreowanych przez organy budowlane, choć jego część okalająca 3 - kondygnacyjną nieruchomość lokalową Gminy "mogłaby" stać się odrębnym przedmiotem własności - jako samodzielna nieruchomość budowlana, jednak Plomba - dobudowana w latach 60-tych w przestrzeń między budynkiem nr [...] (działka nr [...]) i budynkiem nr [...] (działka nr [...]) stała się elementem ewidencyjnie (geodezyjnie) przyporządkowanym do budynku nr [...]. W księdze wieczystej, o czym powinien był wiedzieć Inwestor z aktu notarialnego oddającego gminne udziały do działki i prawa korzystania z lokalu powinien był wiedzieć, że otrzymał lokal na całościowej działce [...] - jako część składowa - nieruchomość lokalowa w budynku nr [...], w księdze wpisane jest jedna działka nr [...] na jakiej posadowiona jest "całość" bryły architektonicznej budynku tam traktowanej jako nieruchomość budowlana z 12 lokalami mieszkalnymi a w Plombie - z jednym 3-kondygnacyjnym lokalem użytkowym Gminy Miasta Krakowa Skarżąca się wspólnota z dwunastoma lokalami mieszkalnym, za pośrednictwem Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku nr [...] na Osiedlu G. w K. - oświadcza, że właściciele lokali, jako W. na Osiedlu G. w K. - w rozumieniu z art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2021 r. poz. 1048; z późn. zm.) - dalej: "u.w.l." - nie udzielali dotąd żadnemu inwestorowi (ani innemu podmiotowi) - w stosunku do "części budynku" i "części gruntu" - jako nieruchomości wspólnych - w rozumieniu art. 3 ust. 2 u.w.l. - żadnej "zgody" wymaganej od Inwestora przepisem art. 22 ust. 2 oraz przepisami ust. 3 pkt 4 i pkt 5 w związku z art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali na dokonanie czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu nieruchomością – w tym na "przebudowę nieruchomości wspólnej". Podkreślono, że inwestor nie dysponuje zgodą na przebudowę ścian zewnętrznych Budynku (fasada południowa) na osiedlu G. w K. - jak zatwierdzany projekt architektoniczno-budowlany ani zgodą na utworzenie piwnic (nowa powierzchnia pod budynkiem wspólnym, nie stanowiąca części lokalu w dyspozycji inwestora) jak projekt architektonicznobudowlany, ze skutkiem zwiększenia "udziału" i wagi głosu Gminy we Wspólnocie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z powodu jej bezzasadności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). W myśl art. 145 § 1 pkt 1) p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uzasadnienie do wyroku NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07). Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przedmiotowa sprawa dotyczy udzielenia pozwolenia na budowę na przebudowa lokalu muzealnego znajdującego się na działce nr ewid.[...] obr. 50, jednostka ewidencyjna Nowa Huta w Krakowie. Jak wynika z treści projektu budowlanego przebudowa miała polegać na budowa nowej klatki schodowej wraz z montażem windy osobowej, wymiana stolarki okiennej i drzwiowej, wybicie dwóch otworów drzwiowych w elewacji południowej, termoizolacja dachu, wymiana instalacji wod.-kan., wentylacyjnej, co. i elektrycznej, podbicie fundamentów i pogłębienie piwnic. Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego ustawy (t.j. Dz. U. z 2023 roku, poz. 775 ) dalej jako – "K.p.a." w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stosownie do art. 77 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast w myśl art. 80 K.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Rozpoznając sprawę organ w pierwszej kolejności powinien ustalić w sposób wyczerpujący i dokładny stan faktyczny, a następnie dokonać jego oceny prawnej (por. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. II OSK 263/10, NSA z dnia 11 czerwca 2013 roku, sygn. II OSK 2417/12). Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowi warunek konieczny do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Niewyjaśnienie lub niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy może prowadzić do wydania wadliwej decyzji. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy i okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego. Realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 i 77 § 1 K.p.a., organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy - inność i odrębność okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 19 maja 2021, sygn. I OSK 251/21). Określenie w jakim obszarze i w jakim zakresie konieczne jest ustalenie w sprawie istotnych okoliczności faktycznych jest uwarunkowane przez normy prawne, które organ w sprawie będzie stosował. Organ powinien zatem w sposób adekwatny do potrzeb ustalić stan faktyczny i nie pozostawić żadnych niewyjaśnionych istotnych dla sprawy okoliczności. Dokonana natomiast przez organ ocena zgromadzonego materiału została przeprowadzona zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.), a motywy którymi kierował się organ powinny zostać szczegółowo wyjaśnione w uzasadnieniu do wydanej decyzji. Na gruncie niniejszej sprawy, która dotyczy pozwolenia na przebudowę organy powinny były ustalić i zbadać, czy projektowana inwestycja nie narusza przepisów. Organ był zatem zobligowany, w świetle art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023 roku, poz. 682) – dalej jako "PrBud" zweryfikować: " 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) (uchylona), b) (uchylona), c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) (uchylona); 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. 5) (uchylony)." Niezależnie od powyższego stosownie do art. 32 ust. 4 PrBud pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: "1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2022 r. poz. 457, z późn. zm.), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 3) przedłożył decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki o wyznaczeniu go operatorem systemu przesyłowego elektroenergetycznego lub gazowego lub operatorem systemu połączonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli pozwolenie na budowę ma być wydane dla obiektu liniowego będącego siecią przesyłową elektroenergetyczną lub siecią przesyłową gazową, o których mowa w ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2022 r. poz. 1385, z późn. zm.), lub dla obiektu liniowego będącego połączeniem z system elektroenergetycznym albo gazowym innego państwa." Analiza złożonego wniosku prowadzi do konkluzji, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. uchwały Nr XCII/1362/13 Rady Miasta K. z dnia 4 grudnia 2013 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Centrum Nowej Huty" w Krakowie (opubl. w Dz. Urz. Woj. Małop. z 16 grudnia 2013 roku, poz. 7596). Teren inwestycji leży w terenach zabudowy mieszkaniowej oznaczonej symbolem MWn.5.3, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną niską (§ 5 pkt. 5) lit. b) i § 48 ust. 1 planu), a inwestycja spełnia ustalenia planu w zakresie możliwości dotychczasowego sposobu wykorzystania terenów do czasu zagospodarowania ich zgodnie z ustaleniami planu i usytuowania budynku w granicy (por. § 6 ust. 2 planu miejscowego). Natomiast wobec ujęcia budynku na os. G. [...] w gminnej ewidencji zabytków oraz w związku z tym, że budynek ten leży na obszarze historycznego układu urbanistycznego dzielnicy Nowa Huta, wpisanego do rejestru pod nr [...], inwestor uzyskał stosowne Miejskiego Konserwatora Zabytków na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków (por. decyzja Nr 1042/22 26.10.2022 r., znak: KZ-02.4125.1.111.2022.MSL+MS zmieniona decyzją Nr 23/23 z 24.01.2023 r., znak: KZ-02.4125.1.111.2022.MSL+MS). Reasumując należy stwierdzić, że wobec spełnienia wymagań, o których mowa w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 PrBud zasadne organy wydały decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na jej budowę. Rozważając natomiast podnoszoną przez Skarżącą Wspólnotę kwestię ingerencji inwestora przy realizacji przebudowy lokalu muzeum w nieruchomość Wspólnoty to przede wszystkim przytoczyć w tym miejscu wypadnie fragmenty "Ekspertyzy technicznej stanu konstrukcji istniejącego budynku muzealnego uwzględniający przebudowę oraz oddziaływanie wywołane wzniesieniem wewnętrznego szybu windowego", w którym w części dotyczącej oddziaływania zamierzonej przebudowy na konstrukcję budynków sąsiednich wskazano, że cyt.: "Projektowana przebudowa lokalu Muzeum nie zagraża konstrukcji budynku sąsiedniego (os. G. ) oraz segmentu mieszkalnego (os. G. [...]). Nie wymaga podbicia fundamentów wyżej wymienionych. Powyższe wynika z charakteru przebudowy, dostatecznej głębokości posadowienia ścian poprzecznych – granicznych pomiędzy budynkiem sąsiednim (os. G. [...]) oraz segmentem mieszkalnym (os. G. [...]) oraz przyjętej bezpiecznej metody podbicia fundamentów budynku wg poniższego opisu. W bezpośredniej styczności z budynkiem sąsiednim (os. G. [...]) oraz segmentem mieszkalnym (os. G. [...]) w celi zminimalizowania ryzyka uszkodzenia zakres przebudowy nie ingeruje w ściany poprzeczne przylegające do budynków sąsiednich jak również nie zakłada wzrostu obciążeń na te ściany a dalej na fundamenty co przekłada się na brak negatywnego oddziaływania na sąsiedztwo lokalu. Dodatkowo stwierdzono w istniejącej konstrukcji opiniowanego lokalu Muzeum jak również w budynku sąsiednim (os. G. [...]) oraz segmencie mieszkalnym (os. G. [...]), na granicy styku występowanie zdwojonych ścian konstrukcyjnych wzajemnie oddzielonych szczeliną dylatacyjną i z fundamentami o głębszym i wystarczającym poziomie posadowienia (-3,43m) do pogłębienia posadzki piwnic. Z uwagi na powyższe nie ma potrzeby podbijania fundamentów budynków sąsiednich. W ramach zakresu przebudowy zakłada się wykonanie obniżenia poziomu posadzki piwnic co wymaga podbicia istniejących fundamentów budynku w którym znajduje się lokal Muzeum bezpieczną metodą iniekcji strumieniowych "Jet Grouting" głownie w zakresie płytszego posadowienia ścian podłużnych opiniowanego budynku w którym znajduje się lokal – założenia projektowanego dla wykonania podbicia wg poniższego opisu. Stan techniczny budynku sąsiedniego (os. G. ) oraz segmentu mieszkaniowego (os. G. [...]) oraz wyżej wskazane założenia projektowe przebudowy umożliwiają wykonanie robót bez negatywnego oddziaływania na budynki sąsiadujące i bez naruszenia bezpieczeństwa konstrukcji". Natomiast we wnioskach i ocenie końcowej zawartych w projekcie wskazano cyt.: "Stan techniczny budynku sąsiedniego (os. G. [...]) oraz segmentu mieszkalnego (os. G. [...]) oraz wykazane założenia projektowe przebudowy opisane w pkt. 11 niniejszego opracowania umożliwiają wykonanie robót bez negatywnego oddziaływania na konstrukcję wyżej wymienionych. W celu dodatkowego zabezpieczenia budynku sąsiedniego (os. G. [...]) oraz segmentu mieszkalnego (os. G. [...]), bezpośrednio sąsiadujących z proj. przebudową zaleca się na etapie realizacji, prowadzić stały monitoring stanu technicznego obiektów sąsiadujących przy udziale i pod nadzorem osób uprawnionych (kierownik budowy, inspektor nadzoru inwestorskiego, zarządcy nieruchomości sąsiednich). Roboty ziemne i fundamentowe planowanej przebudowy nie mogą naruszać podłoża gruntowego w sąsiedztwie – budynku sąsiedniego (os. G. [...]) oraz segmentu mieszkalnego (os. G. [...]) ani pogorszyć jego parametrów geotechnicznych" (por. "Ekspertyza techniczna stanu konstrukcji istniejącego budynku muzealnego uwzględniająca przebudowę oraz oddziaływanie wywołane wzniesieniem wewnętrznego szybu windowego" oprac. przez mgr. inż. S. S. i mgr. inż. P. G. – k. 14 – 16 ). Z przytoczonej powyżej ekspertyzy będącej integralną częścią "Projektu zagospodarowania działki lub terenu" wynika zatem, że przedmiotowa inwestycja nie ingeruje w najmniejszym stopniu w część wspólną nieruchomości Skarżącej Wspólnoty (określanej w ekspertyzie jako "segment mieszkalny") i przebudowa ogranicza się wyłącznie do lokalu będącego przedmiotem własności Gminy. Zatwierdzona decyzją przebudowa Muzeum zamyka się wyłącznie w obrębie lokalu należącego do Gminy Miejskiej Kraków, którego użytkownikiem jest Muzeum Armii Krajowej im. Gen. Emila Fieldorfa "Nila" w Krakowie, co wynika z treści księgi wieczystej nr [...] (por. wpis dotyczący ograniczonego prawa rzeczowego w Dziale III). Co więcej między lokalem Gminy, w którym ma nastąpić przebudowa a budynkiem wspólnoty znajduje się dylatacja, co jednoznacznie wynika nie tylko z przytoczonej treści ekspertyzy, ale również z treści projektu architektoniczno – budowlanego (por. np. rzut piwnic, rzut parteru rzut 1 piętra, rzut 2 piętra oraz przekroje – por. 18 – k. 23 projektu architektoniczno – budowlanego). Ponadto, jak wskazano wprost w cytowanym powyżej fragmencie "Ekspertyzy technicznej" na granicy styku budynku Wspólnoty oraz lokalu (lokalu muzeum) występują zdwojone ścian konstrukcyjne, które wzajemnie oddzielone są szczeliną dylatacyjną i z niezależnymi fundamentami. Dalsza analiza projektu budowlanego prowadzi również do wniosku, że będące elementem przebudowy prace nie wykraczają poza zakres lokalu Gminy i tym samym nie ingerują w część wspólną nieruchomości Skarżącej Wspólnoty mieszkaniowej (po. K. 25 – 30 projektu budowlanego). Reasumując powyższe należy wskazać, że lokal, w którym ma nastąpić przebudowa jest konstrukcyjnie samodzielny, a korzystanie z niego w pełnym zakresie odbywa się z pominięciem jakichkolwiek części budynku Wspólnoty (tzw. segmentu mieszkalnego). Podobnie wszelkie prace związane z przebudową nie ingerują ani też nie dotyczą w jakimkolwiek zakresie budynku Wspólnoty a ograniczają się jedynie do przedmiotowego lokalu (tzw. lokalu muzeum). To natomiast oznacza, że złożone przez inwestora oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest prawidłowe, a jednocześnie nie jest konieczne uzyskiwanie zgody Wspólnoty na dysponowanie jej nieruchomością na cele budowlane, a to z tego powodu, że przedmiotowa inwestycja nie dotyczy tej nieruchomości, ani też w nią nie ingeruje. Zatem odnosząc się natomiast do akcentowanej przez skarżącą kwestii dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to trzeba wskazać, że przedmiotowa inwestycja, to będzie realizowana jedynie z obrębie lokalu muzealnego Gminy Miejskiej Kraków. Stosownie do art. 33 ust. 2 pkt. 2) PrBud do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę załączył stosowne oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wskazać trzeba, że wzór na podstawie którego sporządzono ww. oświadczenie (PB-5) nie przewiduje konieczności wskazania tytułu prawnego, z którego Inwestor wywodzi swoje uprawnienie do wykonywania robót budowlanych. Oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej. Jednocześnie oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z 30.08.2022 r. (karta 5 akt sprawy I instancji) zostało podpisane przez osobę umocowaną pełnomocnictwem Dyrektora Muzeum z dnia 9 sierpnia 2019 r. Wobec podnoszonych jednak w tym zakresie zarzutów przez Skarżącą Wspólnotę zauważyć jeszcze należy, że zgodnie z treścią księgi wieczystej nr [...] na rzecz Muzeum Armii Krajowej im. Gen. Emila Fieldorfa "Nila" w Krakowie ustanowiono prawo użytkowania na czas określony 30 lat, to jest do dnia 9 grudnia 2051 roku udziału wynoszącego 438/1000 części odpowiadającego lokalowi użytkowemu o pow. 612,43 m2 usytuowanemu na wszystkich kondygnacjach budynku os. G. [...] znajdującego się na nieruchomości, Przy czym – jak wynika dalej z treści księgi wieczystej – wpis ten dotyczy udziału nr 1 (por. wpis dotyczący ograniczonego prawa rzeczowego w Dziale III księgi wieczystej). Zgodnie z tą księgą wieczystą udział nr 1 w prawie własności (w wielkości 438/1000) należy do Gminy Miejskiej Kraków (por. wpis w Dziale II księgi wieczystej nr [...]). Z tego wynika, że inwestor, którym jest Muzeum Armii Krajowej dysponuje w niezbędnym zakresie przedmiotowym lokalem (trzykondygnacyjny lokal muzeum) na cele budowlane. Jak słusznie zauważył Wojewoda Muzeum posiada osobowość prawną i samodzielnie gospodaruje samodzielnie przydzieloną i nabytą częścią mienia oraz prowadzi samodzielną gospodarkę w ramach posiadanych środków, kierując się zasadami efektywności ich wykorzystania (por. w tym zakresie zapisy statutu Muzeum Armii Krajowej im. gen. Emila Fieldorfa "Nila" w Krakowie opublikowanego w Dz. Urz. Woj. Małop. z dnia 4 lipca 2016 roku, poz. 3909). Niejako na marginesie można także wskazać, co słusznie akcentuje Wojewoda, że również z przytoczonej w odwołaniu wniesionym przez Wspólnotę od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa treści aktu notarialnego, będącego podstawą wpisu użytkowania w księdze wieczystej, wynika, że "właścicielem nieruchomości - Lokalu użytkowego o pow. 612,43 m2 usytuowanego na wszystkich kondygnacjach budynku położonego na nieruchomości na osiedlu G. nr [...] - stanowiącej działkę nr [...]" jest Gmina Miejska Kraków, co wynika jak wskazano w treści odwołania, z zapisów pkt. V na str. 6 i 7 aktu notarialnego Rep. A Nr [...] z dnia 9 grudnia 2021 roku (not. w Krakowie A. S. – D.). Z tych względów podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Niezależnie od podniesionych zarzutów Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek uchybień, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Z tych względów skarga na zasadzie art. 151 p.p.s.a. została oddalona.