II SA/Sz 1000/09

SENTENCJA Dnia 24 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 24 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "D." Spółki z o.o. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie z Jej skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia UZASADNIENIE "D." Spółka z o.o. z siedzibą w [...] pismem z dnia [...]r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia[...]r. nr [...]utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...]r. nr [...], w którym orzeczono o uznaniu za nieuzasadnione zarzuty zgłoszone w postępowaniu egzekucyjnym. Jednocześnie skarżąca spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w trybie art. 61 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uzasadniając wniosek skarżąca wskazała, że przytoczone w treści skargi okoliczności wskazują na "liczne zaniedbania Kolegium oraz organu I instancji, bezczynność organu Kolegium w zakresie wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego w celu ustalenia zobowiązanego, naruszenie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jak również ustawy Kodeks postępowania administracyjnego". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że skarżąca spółka skierowała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do organu w trybie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą "p.p.s.a.", w sytuacji nierozpoznania przedmiotowego wniosku przez organ, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, rozpoznanie takiego wniosku po przekazaniu skargi pozostaje w gestii Sądu. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ( art. 61 § 3 ustawy). Z treści powyższego przepisu wynika zatem, że Sąd może wstrzymać wykonanie aktu do czasu wydania wyroku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania powyższych przesłanek ciąży na stronie skarżącej. Jednocześnie, aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez wykonanie aktu przed wydaniem wyroku, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zasadne. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonego aktu może spowodować realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podniesione przez skarżącą okoliczności stanowiące – w jej przekonaniu – o zasadności skargi nie uzasadniają istnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r. sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, dostępne na stronie internetowej www. orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto Sąd z urzędu nie dostrzegł, w oparciu o akta sprawy, okoliczności uzasadniających wstrzymanie zaskarżonego postanowienia. Wobec powyższego, stosownie do art. 61 § 3 i art. 61 § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w postanowieniu.