I SA/Łd 217/24

SENTENCJA Dnia 21 maja 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Asesor WSA Grzegorz Potiopa (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Fundacji R. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 17 stycznia 2024 r. nr 0111-KDIB1-2.4010.400.2023.2.MK w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 31 października 2023 r. nr 0111-KDIB1-2.4010.400.2023.1.DP; 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł (słownie pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE I SA/Łd 217/24 UZASADNIENIE Fundacja Rodzinna Rodziny M. (dalej także: Fundacja, Wnioskodawca, Skarżąca lub Strona) w dniu 14 sierpnia 2023 r. (data wpływu do organu) złożyła do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej także: Dyrektor KIS) wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Strona uzupełniła wniosek pismem z 17 stycznia 2023 r. Strona przedstawiła opis zdarzenia przyszłego, zgodnie z którym Wnioskodawca jest fundacją rodzinną utworzoną na podstawie ustawy z dnia 26 stycznia 2023 r. o fundacji rodzinnej (Dz. U. poz. 326 z późn. zm., dalej także: u.f.r.). Fundacja została ustanowiona w akcie założycielskim sporządzonym w formie aktu notarialnego. W dniu 23 maja 2023 r. w Sądzie Okręgowym w P. (sądzie rejestrowym) został złożony wniosek o wpis Fundacji do rejestru fundacji rodzinnych. Postanowieniem z dnia 24 lipca 2023 r. wydanym przez Sąd Okręgowy w P., I Wydział Cywilny Fundacja została wpisana do rejestru fundacji rodzinnych. Zgodnie ze statutem Fundacji, fundatorem Fundacji jest A. M. (dalej także: Fundator). Zarząd Fundacji jest jednoosobowy i składa się z Prezesa Zarządu w osobie D. M. (małżonki Fundatora). W skład Zgromadzenia Beneficjentów wchodzą natomiast A. M. i D. M.. Fundator i jego małżonka D. M. są współwłaścicielami, na prawach wspólności małżeńskiej ustawowej, lokalu użytkowego [...] położonego w Ł. przy ul. [...] (dalej także: Lokal). Lokal jest wykorzystywany na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Lokal jest amortyzowany przez M Kancelaria Prawno-Podatkowa A. M. według metody liniowej (stopa amortyzacji 10,00%), przyjęta wartość początkowa 372.452,26 zł, dotychczasowe odpisy amortyzacyjne wnoszą natomiast 347.622,15 zł (stan na 31.07.2023 r.). Fundator rozważa wniesienie, za zgodą małżonki D. M. - art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 z późn. zm.) - Lokalu do Fundacji tytułem wkładu na podwyższenie funduszu założycielskiego, który obecnie zgodnie ze statutem Fundacji wynosi 100.000 złotych. Lokal miałby zostać wniesiony do Fundacji zarejestrowanej w rejestrze fundacji rodzinnych i posiadającej osobowość prawną (art. 4 ust. 1 ustawy o fundacji rodzinnej). Po wniesieniu Lokalu do Fundacji, Lokal miałby być dalej wykorzystywany w działalności gospodarczej i amortyzowany. Fundacja miałaby wykorzystywać Lokal do osiągania przychodów z najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, do których zgodnie z art. 6 ust. 8 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2587 z późn. zm., dalej także: ustawa CIT) nie miałoby zastosowania zwolnienie podmiotowe, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 25 ustawy CIT. W konsekwencji, w celu ustalenia przez Fundację dochodu z ww. źródła do opodatkowania według stawki podstawowej konieczne będzie ustalenie przez Fundację wartości początkowej wniesionego Lokalu, od której następnie będą dokonywane odpisy amortyzacyjne stanowiące koszt uzyskania przychodu. Kwestia ustalenia wartości początkowej środka trwałego (wkładu niepieniężnego) po wniesieniu tego środka do fundacji rodzinnej na podwyższenie funduszu założycielskiego nie została określona ani w ustawie o fundacji rodzinnej, ani w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych. Należy zatem stwierdzić, że w tym zakresie istnieje luka prawna, albowiem brak jest stosownej regulacji. W związku z powyższym Strona zadała następujące pytanie: czy w przypadku wniesienia przez Fundatora do Fundacji środka trwałego (wkładu niepieniężnego) w postaci nieruchomości lokalowej (Lokal), która była dotychczas amortyzowana, wartość początkowa tego środka trwałego (Lokalu) dla celów podatkowych powinna zostać ustalona - w drodze analogii legis - na podstawie art. 16g ust. 1 pkt 4 ustawy CIT, tj. jako ustalona przez podatnika na dzień wniesienia wkładu wartość tego środka trwałego, nie wyższa jednak od jego wartości rynkowej? Dyrektor KIS w dniu 31 października 2023 r. wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy w przypadku wniesienia przez Fundatora do Fundacji środka trwałego w postaci nieruchomości lokalowej, która była dotychczas amortyzowana, wartość początkowa tego środka trwałego dla celów podatkowych powinna zostać ustalona - w drodze analogii legis - na podstawie art. 16g ust. 1 pkt 4 ustawy CIT, tj. jako ustalona przez podatnika na dzień wniesienia wkładu wartość tego środka trwałego, nie wyższa jednak od jego wartości rynkowej. Zdaniem organu interpretacyjnego przedstawiając zdarzenie przyszłe Strona, posłużyła zwrotami w trybie przypuszczającym, co czyni opis mających wystąpić zdarzeń niepewnym i nieprecyzyjnym. Wskazują na to m.in. wykorzystywane we wniosku zwroty: "fundator rozważa wniesienie", "lokal miałby zostać wniesiony do Fundacji", "lokal miałby być dalej wykorzystywany w działalności gospodarczej i amortyzowany", "fundacja miałaby". Analizując przedstawione zdarzenie przyszłe, Dyrektor KIS zauważył, że Skarżąca dopiero planuje podjęcie szeregu czynności przez fundację. Można zatem przypuszczać, że celem Skarżącej jest w rzeczywistości uzyskanie od organu porady prawnej w zakresie wskazania możliwych obciążeń podatkowych, od których będzie dopiero uzależniać podjęcie decyzji co do zasadności realizacji opisanych we wniosku działań. Powyższe powoduje, że przedmiotowy wniosek ma charakter teoretyczny, poglądowy (niezindywidualizowany) - nie wiadomo na tle jakiej konkretnej sytuacji należałoby oceniać stanowisko, a opis zdarzenia przyszłego nie przedstawia skonkretyzowanej przyszłej sytuacji faktycznej. Nie wiadomo jakich faktycznych czynności prawnych fundacja dokona w przyszłości. W takiej sytuacji uzyskana interpretacja indywidualna miałaby charakter czysto poglądowy. W konsekwencji wystąpienie skutków podatkowych w zakresie zadanego pytania jest uwarunkowane wystąpieniem opisanych we wniosku zdarzeń, z których żadne jeszcze nie nastąpiło i nie wiadomo, kiedy i czy w ogóle nastąpi. Można wobec tego przypuszczać, że celem Wnioskodawcy jest w rzeczywistości uzyskanie od organu porady prawnej w zakresie wskazania możliwych obciążeń podatkowych, od których Fundacja uzależniać będzie dopiero podjęcie własnej decyzji co do zasadności dokonania opisanych we wniosku czynności. Na powyższe postanowienie Fundacja wniosła zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wszczęcie postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej na skutek złożonego wniosku. Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2024 r. Dyrektor KIS utrzymał w mocy postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W uzasadnieniu postanowienia organ podzielił argumenty przedstawione w postanowieniu z dnia 31 października 2023 r. Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Dyrektora KIS z 17 stycznia 2024 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.: 1. art. 165a § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 z późn. zm., dalej także: o.p.) poprzez bezzasadne przyjęcie, że zachodzą inne przyczyny, z powodu których postępowanie w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej nie może być wszczęte, podczas gdy brak jest jakiejkolwiek przyczyny uniemożliwiającej wszczęcie postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidulanej; 2. art. 14b § 3 w zw. z art. 14b § 2 o.p. poprzez bezzasadne uznanie, że złożony przez Skarżącą wniosek nie zawiera wyczerpującego opisu zdarzenia przyszłego, podczas gdy opis zdarzenia przyszłego zawarty we wniosku dokładnie określa zarówno strony, jak i przedmiot planowanej czynności; 3. art. 14b § 1 o.p. poprzez niewydanie interpretacji indywidualnej w indywidualnej sprawie Skarżącej, pomimo złożenia przez Skarżącą wniosku odpowiadającego wszelkim wymogom formalnym i zawierającego dostatecznie sprecyzowany opis zdarzenia przyszłego, do którego odnosi się zadane we wniosku pytanie - co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, albowiem doprowadziło do bezzasadnej odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej. W związku z powyższym Skarżąca wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia z dnia 31 października 2023 r. oraz przekazania sprawy Dyrektorowi KIS do ponownego rozpoznania; 2. zasądzenie od Dyrektora KIS na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Odpowiadając na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skargę należy uwzględnić. Na wstępne wyjaśnić należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczy postanowienia. Stosownie zaś do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.; dalej także: p.p.s.a.), sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy, kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza, że istota sporu między stronami niniejszej sprawy sprowadza się do oceny zasadności odmowy wszczęcia postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych. Organ interpretacyjny stanął na stanowisku, że nie jest dopuszczalny wniosek osoby, która chciałaby zaznajomić się z poglądem ministra właściwego do spraw finansów publicznych na wykładnię określonego przepisu prawa podatkowego z przyczyn czysto poznawczych. Dyrektor KIS podzielił stanowisko organu I instancji, zgodnie z którym opis zawarty we wniosku o wydanie interpretacji w rozpoznawanej sprawie ma charakter hipotetyczny i zbudowany jest na wielu niepewnych elementach (nie wiadomo kiedy i które z nich wystąpią). W jego ocenie z uwagi na istotę interpretacji indywidualnych, w szczególności ich gwarancyjnego charakteru, przedmiotem tych rozstrzygnięć nie może być ocena prawna abstrakcyjnych, hipotetycznych sytuacji. Dyrektor KIS również zgodził się z organem I instancji, że wniosek Strony nie zawierał wyczerpującego opisu zdarzenia przyszłego. Przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego miał charakter hipotetyczny i poglądowy. Przedstawiając zdarzenie przyszłe, Wnioskodawca posługiwał się zwrotami w trybie przypuszczającym, co czyniło opis mających wystąpić zdarzeń niepewnym i nieprecyzyjnym. Wskazywały na to m.in. wykorzystywane we wniosku zwroty: "fundator rozważa wniesienie", "lokal miałby zostać wniesiony do Fundacji", "lokal miałby być dalej wykorzystywany w działalności gospodarczej i amortyzowany", "fundacja miałaby". Organ II instancji uznał zatem, że celem przedmiotowego wniosku było w rzeczywistości uzyskanie od organu porady prawnej w zakresie wskazania możliwych obciążeń podatkowych, od których Fundacja będzie dopiero uzależniać podjęcie decyzji co do zasadności realizacji opisanych we wniosku działań. Dyrektor KIS wskazał, że nie taki jest charakter wydawanych interpretacji indywidualnych prawa podatkowego. Tak przekazana bowiem treść wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wskazywała, że jest to w istocie wniosek o udzielenie porady z zakresu obowiązków podatkowych, a nie wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w rozumieniu art. 14b o.p. (pytanie zadane w indywidualnej sprawie w oparciu o wyczerpująco przedstawiony zdarzenie przyszłe). Sąd nie podziela powyższego stanowiska. Należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 165a § 1 o.p., który to przepis ma zastosowanie w myśl art. 14h o.p. do interpretacji przepisów prawa podatkowego, gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis art. 165 § 9 stosuje się odpowiednio. Stosownie do art. 121 § 1 o.p. postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W myśl art. 14b § 1 o.p. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zgodnie z art. 14b § 2a pkt 1 o.p. przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość, uprawnienia oraz obowiązki organów podatkowych. Stosownie do art. 14b § 3 o.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jak wynika z cytowanego art. 14b § 3 o.p., przedstawiony we wniosku stan faktyczny stanowi jedyną faktyczną podstawę wydanej interpretacji, a tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywoływać określone w ustawie skutki prawne. W myśl art. 14c § 1 i § 2 o.p. interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Sąd zauważa, że interpretacje indywidualne pełnią dwie funkcje informacyjną, wynikającą z art. 14b § 1 – 3 oraz art. 14c § 1 i 2 o.p. i gwarancyjną, wynikającą z art. 14k – 14n O.p. Z treści art. 14b § 1 – 3 oraz art. 14c § 1 i 2 o.p. wynika, że pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną) wydaje Dyrektor KIS na pisemny wniosek zainteresowanego złożony w jego indywidualnej sprawie. Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych, składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Sama interpretacja zawiera zaś ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie można odstąpić od uzasadnienia prawnego. Z kolei w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Zgodnie z art. 14k § 1 o.p., zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej. (tzw. zasada nieszkodzenia). W uzasadnieniu wyroku NSA z 17 grudnia 2015 r. sygn. akt II FSK 2989/13 Sąd II instancji stwierdził, że interpretacja indywidualna jest aktem, w którym organ poprzez dokonanie oceny stanowiska wnioskodawcy zawartego we wniosku o wydanie interpretacji przyznaje lub odmawia przyznania określonych uprawnień wynikających z przepisów podatkowego prawa materialnego przez zagwarantowanie, że zastosowanie się do stanowiska organu podatkowego nie może podatnikowi szkodzić, niezależnie od prawidłowości tego stanowiska. Pogląd ten Sąd w składzie orzekającym całkowicie podziela. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 165a § 1 o.p. W literaturze wskazuje się (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz 2008, Wrocław 2016, s. 879), że przyczyny, które powodują, że postępowanie nie może być wszczęte, mogą dotyczyć: - braku w przepisach ustaw podatkowych podstawy do rozpatrzenia treści żądania w trybie postępowania podatkowego (dotyczy to sytuacji, gdy żądanie sformułowane jest na podstawie ustaw podatkowych, ale nie może być przedmiotem postępowania podatkowego), - sytuacji, gdy w danej sprawie toczy się postępowanie podatkowe, - gdy w sprawie zapadła już decyzja. Zdaniem Sądu, użycie przez ustawodawcę sformułowania: "nie może być wszczęte", akcentującego na termin "wszczęcie" - wskazuje, że określona w art. 165a § 1 o.p. przyczyna przedmiotowa musi być znana już w chwili złożenia wniosku (żądania), a więc w istocie wynikać z treści wniosku lub też być znana organowi z urzędu. Należy przy tym zwrócić uwagę, że czym innym jest jednakże brak przepisu stanowiącego materialnoprawną podstawę do wydania decyzji, a czym innym jest zaistnienie negatywnej przesłanki określonej w przepisie prawa materialnego, która uniemożliwia uwzględnienie żądania. Odmowa wszczęcia postępowania w momencie złożenia wniosku, w rozumieniu art. 165 o.p., musi być dla organu oczywista, aby można było wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w danej sprawie. Jeżeli natomiast dana okoliczność budzi kontrowersje i rozbieżności, których rozstrzygnięcie przez organ wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego nie można odmówić wszczęcia postępowania. W świetle art. 165a § 1 o.p. przyczyną odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji, może być określony niezgodnie z art. 14b § 1 o.p. zakres przedmiotowy wniosku o wydanie interpretacji. Jednakże jak wskazano wyżej zakres przedmiotowy wniosku został określony przez Stronę prawidłowo, zatem brak było podstaw do odmowy wydania, w oparciu o art. 165a o.p., indywidualnej interpretacji podatkowej. Sąd stwierdza, że wniosek o wydanie interpretacji indywidulanej dotyczył ustalenia czy w przypadku wniesienia przez Fundatora do Fundacji środka trwałego w postaci nieruchomości lokalowej, która była dotychczas amortyzowana, wartość początkowa tego środka trwałego dla celów podatkowych powinna zostać ustalona - w drodze analogii legis - na podstawie art. 16g ust. 1 pkt 4 ustawy CIT, tj. jako ustalona przez podatnika na dzień wniesienia wkładu wartość tego środka trwałego, nie wyższa jednak od jego wartości rynkowej. Należy podkreślić, że zdarzenie przyszłe ze swej istotny jest zdarzeniem w pewnym stopniu niepewnym, hipotetycznym. Wbrew twierdzeniom Dyrektora KIS ustawodawca nie zamyka w takiej sytuacji podatnikowi drogi do uzyskania interpretacji indywidualnej. Zgodnie z aktami sprawy Wnioskodawca wystąpił do organu o wydanie interpretacji indywidualnej i udzielenie odpowiedzi, w jaki sposób powinna zostać ustalona dla celów podatkowych wartość początkowa środka trwałego w postaci dotychczas amortyzowanej nieruchomości lokalowej w przypadku wniesienia jej tytułem wkładu na podwyższenie funduszu założycielskiego przez Fundatora do zarejestrowanej w rejestrze fundacji rodzinnych i posiadającej osobowość prawną Fundacji. Wbrew twierdzeniem organu, Skarżąca we wniosku przedstawiła skonkretyzowaną przyszłą sytuację faktyczną, a nie abstrakcyjne, niedookreślone zdarzenie. Strona podała dane dotyczące przedmiotowego lokalu m.in. w postaci tytułu prawnego, jego położenia, przyszłego przeznaczenia, zasady amortyzacji i wartość dotychczasowych odpisów amortyzacyjnych oraz danych dotyczących samej Fundacji - data i miejsce jej ustanowienia, skład Zarządu i Zgromadzenia Beneficjentów, wysokość funduszu założycielskiego. Przedstawiono również kto obecnie jest właścicielem ww. lokalu i w drodze jakiej czynności prawnej zamierza wnieść ten lokal do Fundacji. Takie ujęcie zdarzenia przyszłego jest więc jasno sprecyzowane, czemu zaprzeczył organ interpretacyjny, przyjmując, że wskazany przez Wnioskodawcę opis zdarzenia przyszłego nie jest wyczerpujący i ma charakter poglądowy. Należy podnieść, że w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych stanowisko organu może przyczynić się do podjęcia określonych decyzji gospodarczych z uwagi na informacyjną funkcję interpretacji indywidulanych (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 27 czerwca 2023 r. o sygn. akt I SA/Łd 346/23, LEX nr 3577692). Co do każdego zdarzenia przyszłego istnieje pewien stopień niepewności jego ziszczenia, natomiast nie jest to podstawa do odmowy wydania interpretacji indywidualnej. Warto przy tym podkreślić, że żaden przepis Ordynacji podatkowej nie zawiera wymogu co do stopnia prawdopodobieństwa zaistnienia zdarzenia przyszłego będącego przedmiotem wniosku. Pomimo braku prawnej podstawy wymóg taki zdaje się jednak wprowadzać Dyrektor KIS, który argumentuje, że warunkiem dokonania oceny zdarzenia przyszłego jest przekonanie Dyrektora KIS, iż zdarzenie to "zajdzie z istotnym stopniem prawdopodobieństwa". Przy takim podejściu Dyrektora KIS zatracona zostaje istota interpretacji indywidualnej odnoszącej się do zdarzenia przyszłego, która ma polegać na przedstawieniu podatnikowi skutków podatkowych planowanych działań i tym samym umożliwić mu podjęcie decyzji, czy chce te działania podjąć. Organ nie jest przy tym władny badać, czy podatnik jest mniej bądź bardziej przekonany do realizacji planowanego zdarzenia przyszłego. Warunkiem skuteczności samego wniosku jest okoliczność, aby zdarzenie zostało przedstawione w sposób wyczerpujący i skonkretyzowany. Co prawda, sama Skarżąca wskazała, że przedstawione przez Fundację we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zdarzenie przyszłe ma wystąpić z istotnym stopniem prawdopodobieństwa. Nie sposób jednak stwierdzić, na jakiej podstawie organ interpretacyjny przyjął, że opisane zdarzenie przyszłe nie wystąpi z istotnym stopniem prawdopodobieństwa. Sąd nie podziela więc rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu oraz poprzedzającym je postanowieniu z dnia 31 października 2023 r. Za odmową wszczęcia postępowania nie może przemawiać fakt, że we wniosku o wydanie interpretacji pojawiało się kilka zwrotów w trybie przypuszczającym. Trudno stawiać Skarżącej zarzut z tego, że pisząc o przyszłości posługiwała się również tego typu zwrotami, skoro każde zdarzenie przyszłe jest ze swej istotny w pewnym stopniu zdarzeniem niepewnym. Z tych wszystkich względów, Sąd stwierdza, że organ interpretacyjny bezpodstawnie odmówił Skarżącej wszczęcia postępowania, powołując się na przedstawienie stanu faktycznego w sposób hipotetyczny. Ponownie rozpoznając sprawę Dyrektor KIS powinien - w kontekście stanu faktycznego przedstawionego we wniosku interpretacyjnym - odpowiedzieć na wskazane we wniosku pytanie, tj. czy w przypadku wniesienia przez Fundatora do Fundacji środka trwałego (wkładu niepieniężnego) w postaci nieruchomości lokalowej (Lokal), która była dotychczas amortyzowana, wartość początkowa tego środka trwałego (Lokalu) dla celów podatkowych powinna zostać ustalona - w drodze analogii legis - na podstawie art. 16g ust. 1 pkt 4 ustawy CIT, tj. jako ustalona przez podatnika na dzień wniesienia wkładu wartość tego środka trwałego, nie wyższa jednak od jego wartości rynkowej. Sąd na marginesie zauważa, że przeszkody do wszczęcia postępowania interpretacyjnego nie stanowi wielowariantowość stanu faktycznego - jeżeli Wnioskodawca: "zakłada dwa warianty działania i żadnego z nich na etapie wystąpienia z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej nie wyklucza, nie ma podstaw, aby odmówić mu wydania interpretacji indywidualnej tylko dlatego, że jeszcze nie zdecydował się, który wariant rzeczywiście zrealizuje" (por. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2726/12). W związku z powyższym Sąd stwierdza, że zasadne okazały się wskazane w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 165a § 1 w zw. z art. 14h o.p. oraz art. art. 14 b § 3 zw. z art. 14 b § 2 o.p., a naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uznawszy, że nie zachodzą wskazywane przez organ przesłanki do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, Sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a. uchylił także postanowienie organu I instancji, co było niezbędne, aby otworzyć drogę do wydania interpretacji indywidualnej. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935). P.C.