I FZ 363/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mariusz Golecki po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 września 2023 r., sygn. akt I SA/Lu 636/22 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 12 września 2022 r. nr 0601-IOV-2.4103.17.2022.10 w przedmiocie określenia obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE W skardze, wszczynającej postępowanie w niniejszej sprawie przed Sądem pierwszej instancji, M. S. (dalej: "Skarżący", "Strona") zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazywał na swoją trudną sytuację materialną. Argumentował, że samotnie wychowuje dwunastoletniego syna, otrzymuje rentę w kwocie 2000 zł, która ledwo wystarcza mu na życie. Postanowieniem z 21 września 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że informacje przedstawione przez Stronę we wniosku nie były wystarczające do kompleksowej analizy wniosku i weryfikacji, czy wykonanie decyzji może prowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Skarżący nie przedłożył bowiem dokumentów pozwalających na precyzyjne i kompleksowe ustalenie jego sytuacji majątkowej i finansowej. Pismem z 13 października 2023 r. Skarżący na podst. art. 194 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") wniósł zażalenie na wskazane powyżej postanowienie z 21 września 2023 r., wnosząc o jego zmianę i uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlegało oddaleniu. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z dyspozycji powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek tam zawartych. Oznacza to, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu winien wskazać okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają wniosek, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenie skutki. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej. Materiał, do którego odnosi się sąd administracyjny, oceniając zasadność wniosku o wstrzymanie, po części może być materiałem, który został dołączony do wniosku o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 września 2010 r., sygn. akt II FZ 417/10). Ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, jak wynika to z jego konstrukcji, spoczywa na skarżącym. Brak należytego wykazania (udokumentowania) przez wnioskodawcę przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie podlega uzupełnieniu na wezwanie sądu przed rozpoznaniem wniosku (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 maja 2016 r., sygn. akt I GZ 339/16 i I GZ 340/16). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny podziela w pełni ocenę Sądu pierwszej instancji, że wniosek Strony zawarty w skardze w istocie nie zawierał uzasadnienia przemawiającego za przyznaniem jej ochrony tymczasowej. W jego treści Skarżący podniósł bowiem, podobnie jak w obecnie rozpoznawanym zażaleniu, w istocie takie same argumenty jak na wcześniejszym etapie postępowania, nie dostarczając przy tym żadnych nowych dokumentów, które mogłyby je potwierdzić. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się, że w ramach rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sąd winien uwzględniać wszystkie okoliczności, nawet nie podniesione we wniosku, o ile można je wyinterpretować na podstawie obowiązujących przepisów prawa oraz akt sprawy (por. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach: z 27 stycznia 2016 r., sygn. akt I OZ 38/16 oraz z 25 stycznia 2019 r. sygn. akt I FZ 385/18). Jak wynika z akt postępowań, dotyczących prawa pomocy, Skarżący uchylał się od obowiązku przedstawienia swojej sytuacji materialnej, np. pomimo wskazania sposobu udokumentowania braku rachunku bankowego, nie wykazał tej okoliczności, podobnie nie udokumentował, że nie jest właścicielem samochodu. Wobec tego również materiał, zgromadzony w aktach spraw o przyznanie prawa pomocy nie mógł wystarczyć do oceny, czy wykonanie decyzji wiązałoby się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy zatem zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że Strona w istocie nie wykazała, by wykonanie zaskarżonej decyzji miało wiązać się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.