II GSK 1200/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant asystent sędziego Marta Górniak po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 1496/20 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 15 czerwca 2020 r. nr EA-b-704/504/20 w przedmiocie odmowy zarejestrowania broni palnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. K. na rzecz Komendanta Głównego Policji 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE I Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 1496/20, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej jako: "p.p.s.a.") oddalił skargę A.K. (dalej jako: "skarżący") na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2020 r. w przedmiocie odmowy zarejestrowania broni palnej. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia [...] kwietnia 2016 r. skarżący uzyskał prawo do posiadania broni palnej centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi, broni palnej bocznego zapłonu z lufami gwintowanymi oraz gładkolufowej w łącznej w liczbie 5 egzemplarzy do celu sportowego. Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia [...] kwietnia 2018 r., orzeczono o rozszerzeniu posiadanego przez skarżącego prawa o kolejne 3 egzemplarze. Na skutek wniosku skarżącego o zarejestrowanie zakupionej przez siebie broni palnej – kniejówki SAVAGE 24F 20/76, .22 Hornet, Komendant Wojewódzkiej Policji w Bydgoszczy decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. odmówił jej zarejestrowania do celu sportowego. Na skutek odwołania skarżącego, decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2020 r. utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że za zasadną należy uznać odmowę rejestracji broni palnej. Przedłożony przez skarżącego egzemplarz jest bowiem bronią kombinowaną - bronią myśliwską, zgodnie z art. 10 ust. 4 pkt. 3 ustawy z dnia 29 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2020 r. poz. 955 ze zm.; dalej jako: "ustawa o broni i amunicji"). Tymczasem skarżący na podstawie decyzji administracyjnych uzyskał pozwolenie na broń palną: centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi, bocznego zapłonu z lufami gwintowanymi oraz gładko lufową. Przedmiotowe rodzaje broni, zgodnie z art. 10 ust. 4 pkt 4 ustawy o broni i amunicji są określone, jako broń do celu sportowego. Skoro zatem, w art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy o broni i amunicji określono: "broń do celów łowieckich", to broń dopuszczona do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów, to – zdaniem organu odwoławczego – w przepisach wykonawczych należy poszukiwać wymogów, jakie winna spełniać "broń dopuszczona do wykonywania polowań". W danym przypadku należało jednak zakwalifikować broń objętą wnioskiem, mając na uwadze uprawianie strzelectwa sportowego, a ponadto jej analizę pod kątem używania. Organ odwoławczy stwierdził, że bezsporne jest, iż skarżący ma obecnie pozwolenie, które dotyczy broni sportowej. Zgodnie z art. 10 ust. 4 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, bronią sportową jest zarówno broń bocznego zapłonu z lufami gwintowanymi, o kalibrze do 6 mm, jak i broń centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi, o kalibrze do 12 mm oraz broń gładkolufową. Przedłożona do rejestracji jednostka broni jest bowiem bronią do celu łowieckiego, która nie znajduje się w katalogu broni objętych uprawnieniami skarżącego, związanymi z posiadaniem pozwolenia na broń do celu sportowego. Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego złożył skarżący. Sąd pierwszej instancji oddalił skargę. W uzasadnieniu wskazał, że podziela argumentację organu administracji. Zdaniem Sądu instrumentem służącym reglamentacji posiadania broni jest konieczność – w pewnych przypadkach – jej rejestracji. Jest ona dokonywana na rzecz konkretnej osoby, uprawnionej do posiadania broni w określonym zakresie. W tym właśnie kontekście odczytywać należy reguły zawarte w art. 10 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Sąd wyjaśnił, że wbrew stanowisku skarżącego, nie wskazano tam wyczerpująco, jakie cechy ma mieć broń posiadana dla celów sportowych, lecz warunki gdy może być ona za takową uznana. Tak więc samo niewykraczanie parametrów broni poza przewidziane w danym przepisie – w kontekście jej kalibru – nie przesądza, że musi być ona traktowana jako broń sportowa, nawet gdy inne jej cechy za tym nie przemawiają. Sąd dodał także, że celem reglamentacji posiadania broni jest ograniczenie przypadków jej użytkowania poza ramami, gdy jest to niezbędne, za czym przemawiają konkretne okoliczności – wskazane art. 10 ust. 3 ustawy o broni i amunicji. Wyklucza to zatem wykładanie treści przepisów danego aktu, prowadzące do możliwości rejestracji broni, która – ze swej natury – nie odpowiada celom ujętym w pozwoleniu na jej posiadanie. II Skargę kasacyjną na powyższy wyrok Sądu pierwszej instancji złożył skarżący, zaskarżając wyrok w całości. Powyższemu wyrokowi skarżący zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie błędną interpretację i niezastosowanie art. 10 ust. 4 pkt. 4 lit. b, c ustawy o broni i amunicji, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez stworzenie "kategorii broni myśliwskiej", która nie jest znana i nie znajduje oparcia w obowiązującym porządku prawnym, 3. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi strony skarżącej w sytuacji, kiedy WSA nie odniósł się wyczerpująco do argumentów przedstawionych w skardze. W związku z tym, na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Na podstawie art. 203 pkt. 1 p.p.s.a. skarżący wniósł o zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa adwokackiego zgodnie z obowiązującymi przepisami. Na podstawie art. 90 oraz art. 176 § 2 p.p.s.a. skarżący wniósł o rozpoznanie skargi na rozprawie. III Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył organ, wnosząc o jej oddalenie w całości, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie od skarżącego kosztów zastępstwa procesowego stosownie do obowiązujących w tym zakresie norm. IV Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). W rozstrzyganej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego - wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Przed przystąpieniem do rozpoznania zarzutów skargi kasacyjnej wskazać należy, że istota sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie dotyczy kwestii prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2020 r. w przedmiocie odmowy zarejestrowania broni palnej stwierdził, że decyzja ta jest zgodna z prawem. Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego przez jego błędną wykładnię (pkt 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej) należy wskazać, że są one niezasadne. Z uwagi zatem na istotę sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, a także sposób sformułowania zarzutów oraz ich wzajemne powiązanie zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zachodzi konieczność łącznego ich rozpatrzenia. Na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie ustawą o broni i amunicji pozwolenie na broń, wydane w celach, o których mowa w ust. 2, a więc m.in. w celach sportowych (art. 10 ust. 2 pkt 4), uprawnia do posiadania m.in. broni palnej centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi, o kalibrze do 12 mm i gładkolufowej, (art. 10 ust. 4 pkt 2 lit. b i c). Jak ustaliły organy zgłoszony przez skarżącego do zarejestrowania egzemplarz broni palnej kniejówka o nr [...] posiadał między innymi lufę gwintowaną o kalibrze .22 Homet. Z danych batalistycznych pocisków do myśliwskich naboi kulowych wynikało, że naboje o kalibrze .22 Homet w zależności od mas pocisku (g) mają energię (J) na odległości 100 m /E 100/ od 470 J do 534 J. Zgodnie natomiast z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 61, poz. 548 ze zm.) używana do polowania broń myśliwska o lufach gwintowanych musi być przeznaczona do strzelania amunicją myśliwską charakteryzującą się energią pocisku nie mniejszą niż 1000 J w odległości 100 m od wylotu lufy. Wobec tego prawidłowo stwierdzono, że broń, którą zamierzał zarejestrować skarżący, nie należy do żadnego z rodzajów broni sportowej, zaś należy do rodzaju broni kombinowanej – broni myśliwskiej. Dlatego też słusznie uznano, że brak było podstaw do zarejestrowania broni palnej kniejówka do celów sportowych, gdyż pozwolenie na broń do celów sportowych, zgodnie z art. 10 ust. 4 pkt 4 tej ustawy, nie upoważnia do posiadania broni kombinowanej – broni myśliwskiej. Odnosząc się jeszcze do ustaleń organów, wskazać należy, że rozpatrywanie, każdego kalibru kniejówki SAYAGE 24F 20/76 .22 HORNET oddzielnie pozwala na uznanie, że spełnia ona wymogi broni sportowej. Niemniej jednak połączenie dwóch ww. kalibrów w jedną jednostkę broni, tj. kniejówkę już nie umożliwia kwalifikacji tej broni, jako broni palnej sportowej. Wobec powyższego stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że nie naruszono przepisu prawa materialnego, którym określono wymagane parametry dla broni sportowej. Broń, o której zarejestrowanie wnosił skarżący, była bronią kombinowaną – bronią myśliwską, nie znajdującą się w katalogu broni objętych uprawnieniami skarżącego, tj. związanymi z posiadaniem pozwolenia na broń do celu sportowego. Powyższa argumentacja czyni zatem niezasadne zarzuty zawarte w punkcie 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej. W konsekwencji powyższego, za niezasadny – ze względu na swoją istotę i nierozerwalny związek z poczynionymi powyżej ustaleniami – należało uznać także zarzut odnoszący się do naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. (punkt 3 petitum skargi kasacyjnej). Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.