II FSK 909/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Dumas (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia WSA del. Artur Kot, Protokolant Karolina Zarzycka-Ciołkiewicz, po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 marca 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 1178/20 w sprawie ze skargi J. B. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 8 października 2020 r. nr 0115-KDIT1.4011.509.2020.2.MN w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J. B. na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE 1. Wyrokiem z 23 marca 2021 r. (sygn. akt I SA/Gd 1178/20) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę J. B. – nazywanego dalej "Skarżącym", na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 8 października 2020 r. (nr 0115-KDIT1.4011.509.2020.2.MN) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. 2.1. W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego wyroku pełnomocnik Skarżącego podniósł zarzut naruszenia art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.; dalej jako "u.p.d.o.f."), poprzez jego błędną wykładnię w opisanym we wniosku stanie faktycznym, co skutkowało niewłaściwym zastosowaniem art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., zamiast art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. c) u.p.d.o.f., który powinien znaleźć w tej sprawie zastosowanie. 2.2. Pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, jak również zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. 2.3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując przy tym swoje dotychczasowe stanowisko, jak również wnosząc o zasądzenie zwrotu postępowania według norm przepisanych. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, dlatego została oddalona. 3.2. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że jako podstawę skargi kasacyjnej pełnomocnik strony wskazał wyłącznie błędną wykładnie przepisu prawa materialnego (art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a/ u.p.d.o.f.). W świetle art. 174 pkt 1 oraz art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a. zarzuty oparte na podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. powinny wykazać, że sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Stąd też strona skarżąca powinna wykazać i uzasadnić, że wojewódzki sąd administracyjny nieprawidłowo odczytał normę prawną wynikającą z treści przepisu prawa materialnego, bądź mylnie zrozumiał treść przepisu prawa materialnego. W każdym z tych przypadków chodzi o sytuację, gdy wykładnia dokonana przez sąd jest nie do przyjęcia w kontekście logiczno-językowym, pozostałych przepisów prawa lub celu, w jakim został wprowadzony dany przepis. Ponadto, mając na celu wykazanie naruszenie danego przepisu prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, autor skargi kasacyjnej musi wykazać, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa. Konkludując: chcąc wykazać, że sąd pierwszej instancji naruszył przepis prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, zasadniczym zadaniem autora skargi kasacyjnej jest skonfrontowanie własnego rozumienia danego przepisu z tym, które przyjął sąd pierwszej instancji. 3.3. Sąd pierwszej instancji przywołał w całości art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f., Następnie Sąd pierwszej instancji przytacza treść art. 5a pkt 2 u.p.d.o.f., który definiując pojęcie "składników majątkowych" odsyła do ustawy o rachunkowości, po czym w tym kontekście odwołuje się do art. 3 ust. 1 pkt 12 oraz 15 tej ustawy. W dalszych uwagach Sąd pierwszej instancji odnosi się do art. 10 ust. 2 pkt 3 oraz art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że organ prawidłowo wyłożył art 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.d.o.f., którego dotyczyło pytanie sformułowane przez stronę skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. 3.4. Kontroli Sądu pierwszej instancji podlegała indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego. Z przedstawionego przez skarżącego we wniosku stanu faktycznego wynikało, że w dniu 26 listopada 2009 r. skarżący nabył w ramach prowadzonej działalności gospodarczej prawo użytkowania wieczystego gruntu z zamiarem jego przeznaczenia na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, jako środek trwały prawo to podlegało ujęciu w ewidencji środków trwałych i nie zostało z niej wycofane do chwili zbycia tego prawa przez skarżącego w dniu 23 marca 2016 r. Przychód ze zbycia tego prawa jak zasadnie przyjął organ oraz Sąd pierwszej instancji należało zakwalifikować jako uzyskany ze źródła działalność gospodarcza na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.of. Słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji, że organ dokonał oceny stanowiska skarżącego w odniesieniu do przedstawionego przez niego stanu faktycznego oraz zadanego pytania. Mając na uwadze, że pełnomocnik strony skarżącej nie sformułował zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny – będąc związany granicami skargi kasacyjnej, o czym jest mowa w art. 183 § 1 P.p.s.a. – nie ma podstaw, aby uchylić kontrolowany wyrok. Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem zastępować profesjonalnego pełnomocnika w formułowaniu zarzutów skargi kasacyjnej. 3.5. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 P.p.s.a. Z uwagi na powody oddalenia skargi kasacyjnej o kosztach postępowania rozstrzygnięto zgodnie z art. 207 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 209 oraz art. 205 § 1 i art. 204 pkt 1 P.p.s.a.