III OSK 926/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: sędzia NSA Tamara Dziełakowska sędzia del. WSA Beata Jezielska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. S.A. z siedzibą w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 1843/21 w sprawie ze skargi S. S.A. z siedzibą w O. na postanowienie Prezesa Wód Polskich z dnia 9 lipca 2021 r. nr 52/2021/KUZ w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z 17 grudnia 2021 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1843/21) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi S. S.A. z/s w O. na postanowienie Prezesa Wód Polskich z 9 lipca 2021 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku podano, że wnioskiem z 22 lutego 2021 r. skarżąca Spółka wystąpiła do Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...] o wydanie zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy w związku ze złożonym przez nią wnioskiem z 7 grudnia 2020 r. o wydanie interpretacji indywidualnej ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U z 2021 r. poz. 624 ze zm., dalej jako: P.w.) w zakresie odprowadzania wód opadowych lub roztopowych do ziemi. Postanowieniem z 4 marca 2021 r. Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...] odmówił wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu przedmiotowej sprawy. W uzasadnieniu wyjaśnił, że wniosek ten został przekazany zgodnie z właściwością do Prezesa Wód Polskich. Na skutek złożonego zażalenia, postanowieniem z 23 kwietnia 2021 r. Dyrektor Regionalny Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w [...] uchylił rozstrzygnięcie z 4 marca 2021 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wskazano, że skoro Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich uznał się za niewłaściwy do rozpoznania podania wnioskodawcy w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, to powinien również zbadać swoją właściwość w kwestii wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu niniejszej sprawy. Pismem z 19 maja 2021 r. Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich przekazał wniosek skarżącej z 22 lutego 2021 r. Prezesowi Wód Polskich. Postanowieniem z 9 czerwca 2021 r. Prezes Wód Polskich odmówił wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy. We wniosku o ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy skarżąca Spółka podniosła, że Prezes Wód Polskich nie jest organem właściwym do wydania bądź odmowy wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy, gdyż z art. 34 ust. 1 z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2021 r. poz. 162 ze zm., dalej jako: P.p.) w zw. z art. 397 ust. 3 pkt 2 P.w. wynika, że organem upoważnionym do wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy o wydanie interpretacji indywidualnej jest Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich. Postanowieniem z 9 lipca 2021 r. Prezes Wód Polskich utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wskazał, że w świetle art. 241 ust. 1 i ust. 2 P.w. organem Wód Polskich jest Prezes Wód Polskich, który kieruje działalnością Wód Polskich i reprezentuje Wody Polskie na zewnątrz, zaś kompetencje Prezesa Wód Polskich do rozpatrywania wniosków o interpretację indywidualną potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych. Z tego względu Prezes Wód Polskich uznał się za organ właściwy do rozpatrzenia wniosku Spółki o wydanie zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy w związku z wniesionym przez nią wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej. W skardze na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Prezes Wód Polskich wniósł o jej oddalenie. Oddalając skargę WSA wskazał, że wniosek Spółki z 7 grudnia 2020r. o wydanie interpretacji indywidualnej, złożony do Dyrektora Zlewni Wód Polskich, pismem z 21 stycznia 2021 r. został przekazany do rozpoznania jako organowi właściwemu Prezesowi Wód Polskich. Postanowieniem z 25 lutego 2021 r. Prezes Wód Polskich odmówił wszczęcia postępowania w sprawie interpretacji indywidualnej, a postanowieniem z 19 maja 2021 r. utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie. Podano, że wydanie zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy warunkowane jest, stosowanie do art. 122f § 1 k.p.a., po pierwsze wnioskiem strony, a po drugie skutecznym zastosowaniem instytucji milczącego załatwienia sprawy, znajdującej swoje umocowanie nie tylko w przepisie proceduralnym (art. 122a kpa), ale również w odpowiedniej regulacji materialnoprawnej. Wskazano, że instytucja milczącego załatwienia sprawy ma zastosowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, gdyż zgodnie z art. 34 ust. 12 P.p. interpretację indywidualną wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 30 dni od dnia wpływu do organu lub państwowej jednostki organizacyjnej kompletnego i opłaconego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji indywidualnej, została wydana interpretacja indywidualna stwierdzająca prawidłowość stanowiska przedsiębiorcy przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Skoro jednak zapadło ostateczne postanowienie Prezesa Wód Polskich z 19 maja 2021 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie interpretacji indywidualnej ustawy P.w. w zakresie odprowadzania wód opadowych lub roztopowych do ziemi, to brak jest podstaw merytorycznych do wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy. Wskazano, że organem, który ma kompetencję do wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy jest organ, który był właściwy do wydania samej interpretacji indywidualnej. W ocenie WSA tym organem był Prezes Wód Polskich, a nie organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego, czyli Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich. Właściwość Prezesa Wód Polskich determinowana jest bowiem charakterem aktu, jakim jest interpretacja indywidualna, gdyż nie jest to rozstrzygnięcie władcze, ani akt stosowania prawa, a jedynie pogląd organu w kwestii sposobu stosowania prawa. Sentencja decyzji interpretacyjnej sprowadza się do aprobaty lub zanegowania przez organ zaprezentowanego przez wnioskodawcę stanowiska odnośnie do przedstawionego stanu faktycznego lub przyszłego zdarzenia, a uzasadnienie powinno koncentrować się na rozważaniach prawnych, mających potwierdzić stanowisko wnioskodawcy, albo stanowić kontrargumentację względem tego stanowiska, przemawiając jednocześnie za danym osądem organu udzielającego interpretacji. Podano, że właściwość Prezesa Wód Polskich do wydawania interpretacji indywidualnych w zakresie przepisów P.w. nie była kwestionowana w orzecznictwie sądów administracyjnych. Podniesiono, że wprowadzenie przez ustawodawcę instytucji interpretacji indywidualnej ma służyć zmniejszeniu ryzyka nieuzasadnionego i niezgodnego z prawem działania organów, poprzez ujednolicenie praktyki działania tych organów. Stąd uzasadniona jest właściwość Prezesa Wód Polskich. Od wyroku tego skargę kasacyjną wywiodła Spółka, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w zw. z art. 122f k.p.a. i w zw. z art. 34 ust. 1 P.p. w zakresie konstruowania normy kompetencyjnej, jaka w tych przepisach jest określona dla wydania postanowienia (znaczenie terminu "właściwy organ"), poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej i dalej w sprawie o wydanie postanowienia o załatwieniu tej sprawy w trybie milczącej zgody, dla ustalenia jaki organ jest właściwy w sprawie, nie uwzględnia się zakresu przedmiotowego samej interpretacji indywidualnej (tj. przyjęcie że ze względu na charakter prawny interpretacji indywidualnej właściwość organu ustalana jest w oderwaniu od okoliczności, jaki organ jest właściwy do wydania rozstrzygnięcia w sprawie wyjaśnianej interpretacją), podczas gdy z prawidłowej wykładni tych przepisów wynika wniosek przeciwny, tj. że interpretację (i zaświadczenie o załatwieniu tej sprawy w trybie milczącej zgody), wydaje organ, który ma kompetencje w sprawie rozstrzyganej w oparciu o przepisy prawa, które budzą wątpliwości wnioskującego o interpretację przedsiębiorcy, co w konsekwencji doprowadziło do uznania przez WSA, że w sprawie interpretacji indywidualnej, dotyczącej wyjaśnienia przepisów w zakresie obowiązku (braku obowiązku) uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, norma kompetencyjna nie jest ustalana w oparciu o przepisy dotyczące właściwości organów do wydania takiego pozwolenia wodnoprawnego, co doprowadziło do niezgodnego z przepisami prawa rozstrzygnięcia i oddalenia skargi; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 122f k.p.a. i w zw. z art. 34 ust. 1 P.p. w zakresie konstruowania normy kompetencyjnej - do wydania odpowiednio interpretacji indywidualnej i zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy - a jaka w tych przepisach jest określona (znaczenie terminu "właściwy organ") i dalej w zw. z art. 241 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 4, ust. 5 i ust. 6 P.w. w zakresie, w jakim określają one status i kompetencje Prezesa Wód Polskich jako organu państwowej osoby prawnej Wody Polskie, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że organem właściwym w sprawie wydania interpretacji indywidualnej i konsekwentnie postanowienia w sprawie załatwienia sprawy w trybie milczącej zgody jest Prezes Wód Polskich, a jego właściwość w tym zakresie jest uzasadniona charakterem aktu, jakim jest interpretacja indywidualna oraz strukturą państwowej osoby prawnej jaką są Wody Polskie, podczas gdy taki wniosek nie wynika z przepisów określających normę kompetencyjną dla wydania interpretacji indywidualnej oraz zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy i co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego zastosowania w sprawie art. 241 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 4, ust. 5 i ust. 6 P.w. jako właściwej normy kompetencyjnej, zamiast art. 397 ust. 3 pkt 2 P.w., i dalej uznania właściwości Prezesa Wód Polskich w sprawie wydania postanowienia, a nie Dyrektora Zarządu Zlewni, jako organu, który ma kompetencje w sprawie rozstrzyganej w oparciu o przepisy prawa, które budzą wątpliwości wnioskującego o interpretację przedsiębiorcy (przepisy dotyczące wydawania pozwoleń wodnoprawnych), do wydania zaskarżonego postanowienia, i co doprowadziło dalej do niezgodnego z przepisami prawa rozstrzygnięcia i oddalenia skargi; - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 122f ust. 1 k.p.a. i w zw. z art. 34 ust. 1 P.p. w zakresie konstruowania normy kompetencyjnej - do wydania odpowiednio interpretacji indywidualnej i zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy - jaka w tych przepisach jest określona (znaczenie terminu "właściwy organ") i dalej w zw. z art. 241 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 4, ust. 5 i ust. 6 P.w. w zakresie, w jakim określają one status i kompetencje Prezesa Wód Polskich jako organu państwowej osoby prawnej Wody Polskie, i dalej art. 156 § 1 ust. 1 w związku z art. 126 k.p.a. poprzez błędną wykładnię, w świetle tych przepisów, jaki organ jest właściwy do wydania interpretacji indywidualnej i dalej zaświadczenia o załatwieniu sprawy w trybie milczącej zgody, co doprowadziła do uznania, że organem właściwym w sprawie jest Prezes Wód Polskich jako organ państwowej osoby prawnej, podczas gdy organem właściwym w sprawie jest organ, który ma kompetencje do wydania pozwolenia wodnoprawnego w oparciu o przepisy, które budzą wątpliwości wnioskującego o interpretację przedsiębiorcy, i co doprowadziło do rozstrzygnięcia naruszającego przepisy o właściwości, a która to okoliczność (niewłaściwość organu) stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności postanowienia (zaświadczenia) o załatwieniu sprawy w trybie milczącej zgody, i co w konsekwencji doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia oddalającego skargę Spółki pomimo wystąpienia okoliczności z art. 156 § 1 ust. 1 w zw. z art. 126 k.p.a., stanowiących podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia w całości zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W oparciu o tak sformułowane zarzuty strona skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych, oświadczając, że zrzeka się rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że organem, który jest właściwy do wydania postanowienia (zaświadczenia), jest organ, który "milcząco" załatwił sprawę w ramach prowadzonego postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej. W ocenie skarżącej, mając na uwadze brzmienie przepisu art. 34 ust. 1 P.p., a także cel i zakres tej regulacji (czyli wyjaśnienie w zakresie "stosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej lub składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne), "właściwy" organ administracji, to ten organ, który ma kompetencje w sprawie rozstrzyganej w oparciu o przepisy prawa, które budzą wątpliwości wnioskującego o interpretację indywidualną przedsiębiorcy. Skoro przedmiotem złożonego przez Spółkę wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej są przepisy, z których wynika obowiązek (lub brak obowiązku) uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie wód opadowych do ziemi, a organem właściwym w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego jest dyrektor zarządu zlewni Wód Polskich, to jest on także organem właściwym do wydania interpretacji indywidualnej. Podano, że zarówno sądy administracyjne, jak i doktryna wskazują, że przy ocenie, jaki organ jest właściwy w sprawach interpretacji indywidualnych (a tym samym także w sprawie wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy), należy ustalić zakres przedmiotowy interpretacji, czyli określić przepisy, z których wynika zobowiązanie świadczenia daniny publicznej; organem właściwym jest ten organ, który taki obowiązek egzekwuje, czyli organ, któremu ustawodawca udzielił kompetencji do wydania konkretnego rozstrzygnięcia na podstawie analizowanych i interpretowanych przepisów. Zarzucono, że WSA dokonał błędnej interpretacji przepisu art. 241 P.w., gdyż w ocenie skarżącej kasacyjnie norma ta nie stanowi upoważnienia do działania w zakresie konkretnych spraw administracyjnych załatwianych w drodze decyzji administracyjnych i postanowień, w tym w szczególności wydawania takich decyzji jak interpretacja indywidualna i dalej postanowienie o załatwieniu sprawy w trybie milczącej zgody. W ocenie Spółki interpretacja indywidualna jest decyzją o specyficznym charakterze, czyli aktem administracyjnym, który powinien być wydany na podstawie i w granicach prawa przez organ, którego kompetencja do wydania takiego aktu jednoznacznie wynika z przepisów prawa. Podniesiono, że Dyrektor Zarządu Zlewni przekazał wniosek Spółki do Prezesa Wód Polskich pismem z 21 stycznia 2021 r., a tym samym już po upływie terminu 30 dni, czyli po dacie wydania przez niego decyzji (interpretacji indywidualnej) w trybie milczącej zgody. Tym samym przekazał do załatwienia sprawę, która została już rozstrzygnięta - jego decyzją - i która, w oparciu o fikcję prawną tzw. "milczącej zgody", weszła do porządku prawnego. Zatem Prezes Wód Polskich załatwił sprawę, która wcześniej została już, przez organ właściwy w sprawie, załatwiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny, przy rozpoznaniu sprawy, związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy podnieść, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji jej zarzutów, a jedynie do oceny zaskarżonego orzeczenia w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zatem zakres kontroli dokonywanej przez sąd kasacyjny, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Wymaga to od autora skarga kasacyjnej nie tylko prawidłowego sformułowania zarzutów, ale także przypisania ich w ramach właściwych podstaw kasacyjnych. W przypadku zatem zarzutów w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. należy wskazać przepisy prawa materialnego, które zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, a także podać, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie, zaś przy naruszeniu prawa procesowego – wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy. Natomiast uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. W skardze kasacyjnej podniesiono wyłącznie zarzuty w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., czyli naruszenia przepisów prawa materialnego. W pierwszej kolejności należy zatem zauważyć, że niezasadnie skarżąca kasacyjnie podnosi zarzut naruszenia przez WSA art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., gdyż podstawą prawną zaskarżonego wyroku był przepis art. 151 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Okoliczność oddalenia skargi nie może stanowić bezpośrednio argumentu mającego świadczyć o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Skoro bowiem WSA nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego, to Naczelny Sąd Administracyjny nie może zarzucić oddalającemu skargę Sądowi I instancji naruszenia powołanego przepisu, gdyż rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez WSA normy prawnej. Podnieść także należy, że zarzuty naruszenia art. 122f ust. 1 k.p.a. w zw. z art. 34 P.p. i art. 241 P.w. zmierzają do zakwestionowania właściwości Prezesa Wód Polskich do wydania interpretacji indywidualnej, co zdaniem skarżącej kasacyjnie w konsekwencji determinuje właściwość organu do wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy. Przy czym zdaniem skarżącej kasacyjnie organem właściwym jest Dyrektora Zarządu Zlewni. Należy zatem zauważyć, że podniesione zarzuty dotyczą de facto naruszenia przepisów postępowania, gdyż do takich niewątpliwie należą przepisy określające właściwość organów. Jak wskazano zaś wyżej, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2140/13, wyrok NSA z 13 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 1420/14), chyba że umożliwia to powołana choćby niedoskonale podstawa prawna, a wadliwość zarzutu jest możliwa do usunięcia poprzez analizę argumentacji uzasadnienia środka odwoławczego (por. wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1679/11). Biorąc zatem pod uwagę uzasadnienie skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że należy się odnieść do wskazanych zarzutów, pomimo niewłaściwej ich konstrukcji. Należy podkreślić, że art. 122f ust. 1 k.p.a. stanowi, że na wniosek strony organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, wydaje zaświadczenie o milczącym załatwieniu sprawy albo odmawia wydania takiego zaświadczenia. Zaświadczenie w przedmiocie milczącego załatwienia sprawy jest zatem jedynie pochodną trybu załatwienia sprawy, o którym mowa w art. 122a k.p.a., czyli załatwienia jej milcząco. W związku z tym zaświadczenie, o którym mowa w art. 122f ust. 1 k.p.a. może być wydane jedynie w sytuacji, gdy nie ma żadnych wątpliwości, że do takiego załatwienia sprawy doszło. W ocenie bowiem Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalna jest sytuacja, w której w tej samej sprawie funkcjonować będzie w obrocie prawnym zarówno akt administracyjny w postaci decyzji lub postanowienia rozstrzygającego o wniosku strony, a jednocześnie wydane zostanie zaświadczenie o milczącym załatwieniu sprawy, wszczętej na skutek tego samego wniosku. W związku z tym organem właściwym do wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy lub o odmowie jego wydania jest organ, który rozpoznał wniosek strony, niezależnie od tego, czy załatwił sprawę w sposób milczący, czy też wydał w tym zakresie jakieś rozstrzygnięcie, nawet jeśli właściwość organu, zdaniem strony, nie została ustalona prawidłowo. Skuteczne zakwestionowanie właściwości organu do załatwienia wniosku strony nie może nastąpić w postępowaniu dotyczącym zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy. Dopóki bowiem nie zostanie wyeliminowany akt rozstrzygający o wniosku strony, nawet jeśli w jej ocenie został wydany przez organ niewłaściwy, to nie można stwierdzić, że sprawa została załatwiona milcząco. W przedmiotowej sprawie wniosek skarżącej kasacyjnie o wydanie interpretacji indywidualnej z zakresu przepisów P.w. został wprawdzie wniesiony do Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...], ale następnie został przekazany Prezesowi Wód Polskich, który postanowieniem z 25 lutego 2021 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie interpretacji indywidualnej, a następnie, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, postanowieniem z 19 maja 2021 r. utrzymał w mocy własne postanowienie. Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu z urzędu wiadomym jest, że postanowienie to zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który postanowieniem z 25 sierpnia 2021 r. (sygn. akt VII SA/Wa 14254/21) skargę odrzucił z powodu nieuzupełnienia braków formalnych w wyznaczonym terminie, a postanowieniem z 18 stycznia 2022 r. (sygn. akt III OZ 1318/21) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie wniesione przez skarżącą kasacyjnie. Skoro zatem w postępowaniu dotyczącym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej skarżąca kasacyjnie nie zakwestionowała skutecznie właściwości organu do jego rozpoznania, a ponadto wniosek ten został załatwiony prawomocnym postanowieniem o odmowie wszczęcia postępowania, to nie mogą odnieść skutku zarzuty dotyczące właściwości organu do wydania zaświadczenia, jak i argumentacja skarżącej kasacyjnie, że doszło do milczącego załatwienia jej wniosku. Skoro zaś sprawa nie została załatwiona milcząco, to brak było podstaw do wydania zaświadczenia, a w związku z tym nie doszło do naruszenia powołanych wyżej przepisów. Należy jedynie podnieść, że w swoim wyroku niezasadnie WSA dokonywał interpretacji art. 34 ust. 1 P.p. w zw. z art. 241 P.w. w kontekście ustalenia organu właściwego do wydania interpretacji indywidualnej, wskazując że właściwość organu w tym zakresie została ustalona prawidłowo. Skoro bowiem, jak wskazano wyżej, właściwość organu nie została skutecznie zakwestionowana w postępowaniu dotyczącym wydania interpretacji indywidualnej, to nie było podstaw do ustalania tej właściwości w przedmiotowym postępowaniu dotyczącym wydania zaświadczenia. Jednakże błędne uzasadnienie wyroku WSA w tym zakresie nie miało żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia, które było prawidłowe. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.