VIII SA/Wa 705/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska – Gwiazda (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski Sędzia WSA Justyna Mazur po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 14 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 sierpnia 2023 roku, znak sprawy: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia nienależnie pobranych płatności oddala skargę UZASADNIENIE Przedmiotem skargi wniesionej przez T. G. (dalej: "Strona", "Skarżący") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej: "MRiRW", "organ odwoławczy") z dnia 14 sierpnia 2023 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 20 czerwca 2023 r. nr [...] o odmowie umorzenia kwoty nienależnie pobranych płatności orzeczonej decyzją Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR w . z 5 kwietnia 2023 r. nr [...] o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesienia gruntów rolnych oraz zalesienia gruntów innych niż rolne (PROW 2007-2013). Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z 5 kwietnia 2023 r. Dyrektor M. Oddziału Regionalnego ARiMR uchylił w całości decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. Nr [...] z dnia 14 lutego 2023 r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesienia gruntów rolnych oraz zalesienia gruntów innych niż rolne (PROW 2007-2013) i orzekł o zwrocie kwoty nienależnie pobranych płatności w łącznej wysokości 32819,50 zł. Pismem z dnia 25 kwietnia 2023 Strona zwróciła się do Prezesa ARiMR o umorzenie kwoty nienależnie pobranych płatności orzeczonej decyzją z 5 kwietnia 2023 r. W motywach wskazała, że gospodarstwo przekazała następcy by móc pójść na emeryturę KRUS, a jej jedyną winą było uchybienie formalne – nie zawiadomienie o powyższym ARiMRu i nie ubieganie się po przejściu na emeryturę o dalszą pomoc. Po uzyskaniu informacji o obecnej sytuacji majątkowej Strony Prezes ARiMR w/w decyzją z 20 czerwca nr [...] odmówił umorzenia należności. Po rozpoznaniu odwołania, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, decyzją z 14 sierpnia 2023 r. utrzymał w mocy ww. decyzję. W uzasadnieniu ww. decyzji organ odwoławczy wskazał, iż problematykę umarzania na wniosek dłużnika należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej regulują przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 4 września 2017 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz. U. poz. 1687), dalej: "rozporządzenie". Organ wskazał, że zgodnie z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia, Prezes ARiMR może z urzędu umarzać w całości lub części należności, w przypadku ich całkowitej nieściągalności, jeżeli wystąpi co najmniej jedna z następujących przesłanek: 1) należności nie odzyskano w wyniku zakończonego postępowania likwidacyjnego lub upadłościowego, albo postępowanie upadłościowe zostało umorzone w związku z brakiem majątku upadłego; 2) dłużnik będący osobą fizyczną zmarł, nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawiając ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawiając przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty 5000 zł; 3) dłużnik będący osobą prawną został wykreślony z Krajowego Rejestru Sądowego przy jednoczesnym braku majątku, z którego można by egzekwować należność, a odpowiedzialność z tytułu należności nie przechodzi z mocy prawa na osoby trzecie; 4) kwota należności nie przekracza wartości kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym; 5) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności; 6) postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne. Na podstawie § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia Rady Ministrów, Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa umarza z urzędu należności o ile należność w odniesieniu do płatności indywidualnej w ramach programu pomocy lub środka wsparcia nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu ustalonego zgodnie z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 907/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, zabezpieczeń oraz stosowania euro (Dz. Urz. UE L 255 z 28.08.2014, str. 18, z późn. zm.). Zdaniem organu stan faktyczny przedmiotowej sprawy dopuszcza ocenę zasadności żądania Strony jedynie w świetle przesłanej wskazanych w § 3 ust. 1 pkt 4-6 oraz § 4 ust. 1 w/w rozporządzenia. Organ wskazał, że kwota należności pieniężnych przekracza wartość kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym, bowiem zgodnie z § 1 Rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z 5.01.2021 r. w sprawie wysokości kosztów upomnienia doręczanego zobowiązanemu przed wszczęciem egzekucji administracyjnej, koszty upomnienia w egzekucji administracyjnej wynoszą 16 zł, podczas gdy zadłużenie Skarżącego wynikające z w/w decyzji z 5.04.2023 r. wynosi łącznie 32819,50 zł (bez odsetek). Podniósł, ze decyzja w przedmiocie umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej jest decyzją uznaniową zatem organ winien kierować się też i celem określonej regulacji. Skarżący w swym wniosku wskazał, że nawet w dłuższej perspektywie czasowej nie jest w stanie spłacić tak ogromnych należności, a środki z emerytury przeznacza na utrzymanie i leki. Jego jedynym dochodem jest emerytura w wysokości 2800 zł. Skarżący jest kawalerem, ma prawo dożywotniego korzystania z mieszkania (położonego w gospodarstwie rolnym zbytym nowemu nabywcy przez Stronę) z obowiązkiem jego utrzymania. Miesięczne koszty utrzymania wynoszą łącznie 1610 zł: ogrzewanie – 400 zł, energia – 200 zł, woda – 80 zł, wywóz ścieków – 180 zł, zakup leków 400 zł, (okresowo 600 zł), drobne naprawy 200 zł, ubezpieczenie 150 zł. Skarżący posiada ciągnik [...] z 1985 r., dwa samochody osobowe (jeden niesprawny): [...] z 1997 r., [...] z 2005 r., nie ma długów, kredytów. Mając na uwadze trudną sytuacje materialna i zdrowotną Strony, ale i stały dochód – emerytura Minister podzielił stanowisko organu I instancji, że nie zostały spełnione warunki z § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia, ponieważ w sprawie istnieje możliwość zaspokojenia roszczeń ARiMR przez egzekucję, a obiektywnie trudna sytuacja Skarżącego nie stanowi wystarczającego powodu do uznania, że zobowiązanie nie może zostać przez niego spełnione w przyszłości. Organ podniósł, że § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia nie zachodzi w tej sprawie ponieważ wobec Strony nie jest prowadzone postępowanie egzekucyjne, zatem nie stwierdzono faktu nieściągalności. Podniósł też, że kwoty objęte wnioskiem, ustalone na mocy decyzji z dnia 5 kwietnia 2023 r., przekraczają wartość kwoty 100 euro przeliczonej na złote wg kursu ustalonego zgodnie z art. 37 w zw. z art. 36 lit. g rozporządzenia delegowanego (WE) nr 2022/127, z którego wynika, że kurs wymiany, który ma być zastosowany, to ostatni kurs wyznaczony przez Europejski Bank Centralny (EBC) przed pierwszym dniem miesiąca, w którym została wydana decyzja ustalająca kwotę nienależnie pobranych płatności. Należy zatem zastosować kurs wymiany walut opublikowany przez Europejski Bank Centralny na dzień 31 marca 2023 r., który wyniósł 4,6700 zł, tak więc kwota stanowiąca równowartość 100 euro wynosiła 467,00 zł. W tak przedstawionym stanie faktycznym i prawnym stwierdził, że w omawianej sprawie nie wystąpiła ww. przesłanka (§ 4 ust. 1 rozporządzenia) umożliwiająca umorzenie kwoty nienależnie pobranych płatności bowiem kwota, o umorzenie której wniosła Strona przekracza równowartość 100 euro. Organ zwrócił również uwagę, że decyzja w przedmiocie umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej jest decyzją uznaniową, gdyż zwrot "może umorzyć" oznacza, że organ wydaje decyzję w ramach, tzw. uznania administracyjnego. Uznaniowy charakter decyzji powoduje, że nawet w przypadku spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek organ może orzec o odmowie zastosowania ulgi. Wobec tych danych organ uznał, iż nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające umorzenie należności. W skardze na decyzję MRiRW Strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Wskazała, że zarzucono mu nienależne pobranie świadczeń z tytułu zalesienia gruntów rolnych oraz zalesienia innych niż rolne w sytuacji gdy Skarżący z nałożonych obowiązków wywiązał się w całości. Grunty zostały zalesione i poddane pielęgnacji. Skarżący wskazał, ze w ubiegłym roku przeszedł na emeryturę korzystając z obowiązującego prawa i przekazał w całości gospodarstwo rolne wraz z zalesionymi gruntami następcy, który przejął zobowiązania ciążące na gospodarstwie, a jedynym błędem Skarżącego było nie złożenie corocznego wniosku o kolejną wypłatę transzy pomocy, czego nie zrobił też jego następca. Orzeczona kwota do zwrotu jest bardzo dużą dla Strony, zaskarżona decyzja nie uwzględnia tego, że Skarżący utrzymuje się wyłącznie z emerytury a środki dopłaty inwestował w gospodarstwo. Od kilku lat ma kłopoty zdrowotne, obecnie przebywa na rehabilitacji, dużo wydaje na leki, załączał karty leczenia szpitalnego co nie zostało uwzględnione przy podejmowaniu decyzji. Organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.); dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 14 sierpnia 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 20 czerwca 2023 r. o odmowie umorzenia Skarżącemu kwoty nienależnie pobranych płatności orzeczonej decyzją Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z 5 kwietnia 2023 r. nr [...] o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesienia gruntów rolnych oraz zalesienia gruntów innych niż rolne (PROW 2007-2013). Rozpoznając skargę we wskazanym wyżej zakresie Sąd uznał, że jest ona niezasadna. Organ ustalił i zbadał wszystkie okoliczności istotne dla oceny wystąpienia przesłanek umorzenia wnioskowanej należności. Zgodnie z treścią powołanych wyżej przepisów sam fakt znajdowania się dłużnika w trudnej sytuacji materialnej, nie może stanowić przesłanki umorzenia przedmiotowych należności. Na podstawie § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 4 września 2017 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz. U. poz. 1687)., Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa umarza z urzędu należności o ile należność w odniesieniu do płatności indywidualnej w ramach programu pomocy lub środka wsparcia nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu ustalonego zgodnie z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 907/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, zabezpieczeń oraz stosowania euro (Dz. Urz. UE L 255 z 28.08.2014, str. 18, z późn. zm.). Zgodnie z art. 54 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) Nr 352/78, (WE) 165/94, (WE) Nr 2799/98, (WE) Nr 814/2000, (WE) Nr 1290/2005 i (WE) Nr 485/ 2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013 r., str. 549, ze zm.), w należycie uzasadnionych przypadkach państwa członkowskie mogą zadecydować o zaprzestaniu odzyskiwania. Taka decyzja może zostać podjęta jedynie w następujących przypadkach: a) w przypadku gdy łączna kwota już dokonanych oraz przewidywanych kosztów odzyskiwania przewyższa kwotę do odzyskania; warunek ten uznaje się za spełniony i) jeżeli kwota do odzyskania od beneficjenta w kontekście płatności indywidualnej w ramach programu pomocy lub środka wsparcia nie przekracza 100 EUR, nie licząc odsetek; lub (ii) jeżeli kwota do odzyskania od beneficjenta w kontekście płatności indywidualnej w ramach programu pomocy lub środka wsparcia wynosi między 100 a 150 EUR, nie licząc odsetek, a dane państwo członkowskie stosuje próg równy lub wyższy niż kwota, która ma zostać odzyskana zgodnie z jego prawem krajowym w odniesieniu do niedochodzenia należności krajowych; b) w przypadku gdy odzyskanie okazuje się niemożliwe z uwagi na niewypłacalność dłużnika lub osób odpowiedzialnych prawnie za nieprawidłowości, stwierdzoną i uznaną zgodnie z prawem krajowym. Kwoty objęte wnioskiem, w łącznej wysokości 32819,50 zł ustalone na mocy decyzji z dnia 14 lutego 2023 r., przekraczają wartość kwoty 100 euro przeliczonej na złote wg kursu ustalonego zgodnie z art. 37 w zw. z art. 34 lit. g rozporządzenia delegowanego (WE) 2022/127 z 7.12.2021 r., z którego wynika, że kurs wymiany, który ma być zastosowany, to ostatni kurs wyznaczony przez Europejski Bank Centralny (EBC) przed pierwszym dniem miesiąca, w którym została wydana decyzja ustalająca kwotę nienależnie pobranych płatności. Należy zatem zastosować kurs wymiany walut opublikowany przez Europejski Bank Centralny na dzień 31 marca 2023 r. który wyniósł 4,6700 zł, tak więc kwota stanowiąca równowartość 100 euro wynosiła 467 zł. Zasadnie zatem organ uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła ww. przesłanka umożliwiająca umorzenie kwoty nienależnie pobranych płatności bowiem kwota, o umorzenie której wniosła Strona przekracza równowartość 100 euro. Sąd wskazuje, ze na podstawie § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia, Prezes ARiMR może z urzędu umarzać w całości lub części należności, w przypadku ich całkowitej nieściągalności, jeżeli wystąpi co najmniej jedna z następujących przesłanek: 1) należności nie odzyskano w wyniku zakończonego postępowania likwidacyjnego lub upadłościowego, albo postępowanie upadłościowe zostało umorzone w związku z brakiem majątku upadłego; 2) dłużnik będący osobą fizyczną zmarł, nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawiając ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawiając przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty 5000 zł; 3) dłużnik będący osobą prawną został wykreślony z Krajowego Rejestru Sądowego przy jednoczesnym braku majątku, z którego można by egzekwować należność, a odpowiedzialność z tytułu należności nie przechodzi z mocy prawa na osoby trzecie; 4) kwota należności nie przekracza wartości kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym; 5) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności; 6) postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne. Z treści powołanych przepisów wynika, że istotą decyzji dotyczącej umorzenia przedmiotowych należności jest jej uznaniowy charakter. Katalog przesłanek pozwalających na umorzenie należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej został precyzyjnie określony i wyznacza granice swobodnego uznania organu. Przy wydawaniu decyzji o umorzeniu należności organ jest zobowiązany do rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy w celu stwierdzenia, czy zostały spełnione przesłanki określone w przytoczonych przepisach prawnych. Tak przeprowadzona analiza stanu faktycznego stanowi podstawę do wydania decyzji o charakterze uznaniowym (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2008 r., sygn. akt II GSK 321/07). W świetle orzecznictwa sądowego decyzje uznaniowe podlegają ograniczonej kontroli sądów administracyjnych. Kontroli podlega to, czy decyzja została podjęta zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego, a w szczególności, czy wydano ją w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz, czy ocena tego materiału została dokonana zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Należy zatem stwierdzić, że decyzja uznaniowa może być uchylona przez sąd w przypadku stwierdzenia, iż została wydana z takim naruszeniem przepisów prawa o postępowaniu lub prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. O tego rodzaju naruszeniach można mówić, gdyby organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego, a także gdyby dokonał wykładni występujących w przepisach określających przesłanki umorzenia należności składkowych pojęć niezgodnie z ogólnymi zasadami prawa. Odnosząc się do zarzutów skargi nie można zgodzić się z zarzutem braku prawidłowego ustalenia sytuacji Skarżącego. Z akt sprawy wynika, że sytuacja materialna Skarżącego jest trudna jednakże, jak to wskazał organ, Skarżący posiada dochód, który może być przedmiotem egzekucji w wysokości 2800 zł, a wydatki miesięczne wynoszą około 1610 zł. Ponadto Skarżący wskazał, że posiada też ciągnik [...] i dwa samochody, w tym jeden niesprawny. Należy zatem zgodzić się z organem, że skoro Skarżący posiada stałe źródło dochodu istnieje majątek z którego można skutecznie prowadzić egzekucję. Zatem w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 września 2017 r. Sąd zgadza się z organem, że Skarżący nie znajduje się w komfortowej sytuacji materialnej oraz zdrowotnej, co potwierdza zgromadzony materiał dowodowy. Jednakże w niniejszej sprawie organ prawidłowo odmówił umorzenia należności ponieważ prawidłowo uznał, że w postępowaniu egzekucyjnym uzyska się kwotę wyższą od kosztów dochodzenia i egzekucji danej należności, i nie istnieją pozostałe przesłanki warunkujące umorzenie należności. Sąd również zgadza się z organem, że w sprawie nie ziściła się przesłanka z § 3 ust. 1 pkt. 6 ww. rozporządzenia z 4 września 2017 r., zgodnie z którym Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, może z urzędu umarzać w całości lub w części należności, w przypadku ich całkowitej nieściągalności, jeżeli postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne. W niniejsze sprawie nie zachodzą również przesłanki, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 1-4 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 września 2017 r. Jest to oczywiste i nie wymaga uzasadnienia. Podkreślenia wymaga, że udzielenie ulgi w postaci umorzenia należności jest uzasadnione w sytuacjach szczególnych i wyjątkowych, na które dodatkowo Skarżący nie miał wpływu. Te sytuacje są wskazane w zamkniętym katalogu zawartym w § 3-5 ww. rozporządzenia. Problemy zdrowotne, w tym pobyt w szpitalu Skarżącego, bądź problemy finansowe, same w sobie nie mogą być uznane za wystarczającą przesłankę pozwalającą zastosować przepisy tego rozporządzenia. Należy wskazać, że agencji płatniczej może umorzyć należności tylko w przypadkach ściśle określonych w § 3 i 4 ww. rozporządzenia, a sytuacja skarżącego nie odpowiada żadnej z hipotez wynikających z tych przepisów. Podkreślenia wymaga, że wykazywane przez skarżącego okoliczności mogłyby mieć istotne znaczenie tyko w przypadku skorzystania przez niego z możliwości złożenia wniosku o rozłożenie na raty pozostającej do spłaty kwoty nienależnie pobranych płatności. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że organ zastosował prawidłowo przepisy § 4 ust. 1 oraz § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 września 2017 r. i odmówił skarżącemu umorzenia należności. Podnoszona w skardze kwestia dotrzymania warunków zalesienia i utrzymania lasu w dobrej kulturze jest irrelewantna dla przedmiotowego postepowania. Decyzja Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR o ustaleniu nienależnie pobranych płatności jest ostateczna, nie była zaskarżona do sądu i nie może być przedmiotem kontroli w sprawie niniejszej. Reasumując zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Prawidłowe też było postępowanie prowadzące do jej wydania. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną ----------------------- 5