III FSK 1504/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia NSA Anna Dalkowska (sprawozdawca), Sędzia NSA Bogusław Woźniak, Protokolant asystent sędziego Marta Koźlik, po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2023 r. sygn. akt III SA/Wa 2749/22 w sprawie ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 24 października 2022 r. nr 1401-IEE1.711.1.238.2022.4.MK w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia 8 września 2022 r. nr [...] w całości, 3. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz P. S.A. z siedzibą w W. kwotę 660 (słownie: sześćset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE 1. Wyrok sądu pierwszej instancji. 1.1. Wyrokiem z 15 czerwca 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 2749/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 24 października 2022 r. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. 1.2. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. wszczął wobec spółki postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z 25 lipca 2022 r., wystawionego przez wierzyciela - Burmistrza Miasta K., obejmującego należności z tytułu podatku od nieruchomości w kwocie należności głównej 344.582 zł wraz z odsetkami za zwłokę na dzień wystawienia tytułu w wysokości 185.403 zł. Podstawę prawną dochodzonego zobowiązania stanowiła decyzja administracyjna z 27 listopada 2020 r. Pismem z 3 sierpnia 2022 r. spółka wystąpiła z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego, wskazując na prowadzenie tego postępowania na podstawie tytułu wykonawczego niezgodnego z wymogami prawa. W uzasadnieniu podniosła, że klauzula wykonalności nie została opatrzona pieczęcią kwalifikowaną lub zaawansowaną. Nadto, do tytułu wykonawczego nie zostało doręczone umocowanie K. W., działającej w imieniu Burmistrza Miasta K.. Pismem z 18 sierpnia 2022 r. organ egzekucyjny zwrócił się do wierzyciela - Burmistrza Miasta K. o zajęcie stanowiska, co do wskazanego w ww. wniosku braku umocowania K. W. do podpisywania i kierowania do egzekucji tytułów wykonawczych. Pismem z 25 sierpnia 2022 r. Burmistrz Miasta K. (wierzyciel), w odpowiedzi na ww. wystąpienie, przesłał własne zarządzenie z 4 marca 2021 r. w sprawie upoważnienia do prowadzenia postępowań oraz wydawania decyzji, postanowień i zaświadczeń w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej dla K. W.. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. 8 września 2022 r. wydał postanowienie którym odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z 25 lipca 2022 r., wystawionego przez Burmistrza Miasta K.. Postanowieniem z 24 października 2022 r. Dyrektor IAS utrzymał w mocy powyższe orzeczenie organu egzekucyjnego. Na powyższe postanowienie Dyrektora IAS spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając mu naruszenie art. 59 § 1 pkt 3 w związku z art. 27 § 1 pkt 7 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r., poz. 479, dalej: "u.p.e.a.") oraz art. 6, art. 7, art. 8 oraz art. 9 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, dalej: "k.p.a."). Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z 8 września 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę uznając, że nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut, zgodnie z którym osoba wystawiająca tytuł wykonawczy w imieniu wierzyciela, tj. K. W., nie posiadała stosownego umocowania. We wskazanym zarządzeniu oraz wskazaną podstawą prawną, K. W., wedle stanowiska Burmistrza Miasta K., została należycie umocowana do działania w jego imieniu, jako wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W.. W tych okolicznościach organy orzekające zasadnie przyjęły w sprawie, że wskazane w zarządzeniu umocowanie dotyczy także przypadków dochodzenia należności publicznoprawnych w drodze egzekucji administracyjnej, dla których postępowanie administracyjne jest prowadzone zgodnie z kodeksem postępowania administracyjnego, w tym do wystawiania tytułów wykonawczych. Zdaniem sądu pierwszej instancji, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w sposób uprawniony stwierdził, że zarządzenie upoważnia także do prowadzenia postępowań administracyjnych w sprawach podatków i opłat, a więc także do wystawiania i podpisywania tytułów wykonawczych oraz kierowania ich do egzekucji w imieniu wierzyciela Burmistrza Miasta K.. Stanowisko to zostało słusznie zaakceptowane w zaskarżonym postanowieniu przez Dyrektora IAS poprzez utrzymanie tego postanowienia w mocy. W konsekwencji oddalono skargę. 1.3. Wyrok wraz z uzasadnieniem, a także inne powoływane w dalszej części orzeczenia sądów administracyjnych, są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl). 2. Skarga kasacyjna. 2.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca. Wniesiono o uchylenie w całości na podstawie art. 188 p.p.s.a. zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi przez jej uwzględnienie, w przypadku uznania przez Sąd, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1) naruszenie prawa materialnego, tj.: a. naruszenie art. 258a k.p.a. poprzez błędną wykładnie, prowadzącą do uznania, że Pani K. W. posiadała na podstawie zarządzenia Burmistrza Miasta K. (dalej: Zarządzenie) umocowanie do prowadzenia postepowań administracyjnych w sprawach podatkowych i opłat, a więc takie wystawiania i podpisywania tytułów wykonawczych, b. naruszenie art. 26 § 1 w zw. z art. 27 § 1 pkt 7 u.p.e.a. w zw. z art. 258a k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na wszczęciu postępowania egzekucyjnego na podstawie wystawionego przez osobę nieuprawnioną tytułu wykonawczego, podczas gdy postępowanie to powinno zostać umorzone zgodnie z przepisem art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a., 2) naruszenie przepisów postepowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a. polegające na tym, że sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku nie wyjaśnił powodów rozstrzygnięcia, w tym powodów, dla których uznał, że zakres pełnomocnictwa udzielonego Pani K. W. obejmuje umocowanie do podejmowania czynności polegających na wystawianiu i podpisywaniu tytułów wykonawczych i oddalił skargę, a w konsekwencji nie uchylił postanowienia Dyrektora lzby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 24 października 2022 r. oraz popędzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z 8 września 2022 r., bez dokonania merytorycznej oceny prawidłowości działania organów z pominięciem analizy merytorycznej zakresu umocowania Pani K. W., opierając się wyłącznie na ustaleniach poczynionych przez organy. 2.2. Nie wniesiono odpowiedzi na skargę kasacyjną. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Skarga kasacyjna okazała się zasadna. 3.2. Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a."), rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami. W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 3.3. Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 7 u.p.e.a., tytuł wykonawczy zawiera datę wystawienia tytułu, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci urzędowej wierzyciela. Użyte w przepisie sformułowanie: "podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego" należy rozumieć jako warunek złożenia na tytule wykonawczym podpisu albo przez piastuna organu będącego wierzycielem w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, albo przez osobę upoważnioną do wystawienia tytułu wykonawczego przez organ będący wierzycielem. Podstawę takiego upoważnienia w postępowaniu administracyjnym stwarza przepis art. 268a k.p.a., który w postępowaniu egzekucyjnym znajduje odpowiednie zastosowanie z mocy art. 18 u.p.e.a. Zgodnie ze wspomnianym przepisem art. 268a k.p.a., organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Jak z tego wynika, katalog działań, do podejmowania których organ może upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej, ma charakter przykładowy (zwrot "w szczególności"), nie powinno zatem budzić wątpliwości, że upoważnienie takie może też obejmować czynności wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w tym wystawianie w jego imieniu tytułów wykonawczych. 3.4. Przepis art. 268a k.p.a. określa formę i treść upoważnienia administracyjnego. Upoważnienie powinno być pisemne oraz dokładnie określać zakres działania upoważnionego pracownika, niedopuszczalne jest zatem wydawanie upoważnień o charakterze blankietowym. Upoważnienie powinno jasno wskazywać zatem kto i w jakiej kategorii spraw wykonuje zadania w imieniu organu. Sformalizowana treść upoważnienia, wymaga, co zostało szczególnie podkreślone w orzecznictwie, aby upoważnienie z art. 268a posiadało charakter imienny, a więc udzielane było konkretnemu pracownikowi, a nie pracownikom zajmującym określone stanowisko (por. K. Glibowski [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, Warszawa 2013, s. 1147, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 11 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 703/05, z dnia 18 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1413/06 z dnia 30 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 94/10). Niedopuszczalne jest zatem upoważnienie o charakterze ogólnym, określającym osobę upoważnioną tylko za pomocą pełnionej funkcji. Jak podkreśla się w piśmiennictwie, powołując się na stosowne orzecznictwo sądów administracyjnych: "Użyte w przepisie art. 268a k.p.a. określenie "w ustalonym zakresie" trzeba traktować jako dyrektywę wyznaczającą standard szczególnej staranności zachowania, której znaczenie trafnie odczytał NSA w wyroku z dnia 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 3369/15 (publ. CBOSA). Sąd przypomniał w nim, że art. 268a "określa formę i treść upoważnienia administracyjnego". Powinno ono być udzielone pisemnie "oraz dokładnie określać zakres działania upoważnionego pracownika". Niedopuszczalne jest zatem "wydawanie upoważnień o charakterze blankietowym. Upoważnienie powinno jasno wskazywać, kto i w jakiej kategorii spraw wykonuje zadania w imieniu organu. Sformalizowana treść upoważnienia wymaga, aby upoważnienie z art. 268a k.p.a. posiadało charakter imienny, a więc udzielane było konkretnemu pracownikowi, a nie pracownikom zajmującym określone stanowisko". W przekonaniu NSA "niedopuszczalne jest upoważnienie o charakterze ogólnym, określającym osobę upoważnioną tylko za pomocą pełnionej funkcji". Z kolei M. Jaśkowska słusznie wskazała, że "Upoważnienie to może zostać wyrażone w każdej formie, pod warunkiem że zachowana została forma pisemna oświadczenia woli organu i zakres upoważnienia objęty tym oświadczeniem był czytelny. (...) Upoważnienie do wydawania decyzji udzielone przez piastuna organu na podstawie art. 268a k.p.a. powinno być jasne i nie nasuwać wątpliwości co do swego zakresu" (M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, "Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego", opublikowano: LEX/el. 2019). Analogiczny pogląd wyraził NSA w wyroku z dnia 10 maja 2019 r. sygn. akt I OSK 35/18 (publ. CBOSA) wskazując, że: "(...) wydane na podstawie art. 268a k.p.a. upoważnienie musi w sposób precyzyjny określać zakres zadań i kompetencji przekazanych pracownikowi obsługującemu organ do ich wykonywania w jego imieniu. Zatem upoważnienie do wydawania decyzji udzielone przez piastuna organu na podstawie art. 268a k.p.a. powinno być jasne i nie nasuwać wątpliwości co do swego zakresu i osoby upoważnionej. Wskazanie osoby upoważnionej do wydawania decyzji w imieniu organu poprzez oznaczenie jej funkcji lub stanowiska musi być precyzyjne, pozwalające na jednostkową identyfikację i indywidulane przypisanie udzielonego upoważnienia. (...) Tym samym udzielone upoważnienie należy rozumieć ściśle (interpretatio declarativa) i niedopuszczalna jest rozszerzająca je interpretacja (interpretatio extensiva)". 3.5. Z powyższych przepisów wynika możliwość udzielania tzw. pełnomocnictwa (przedstawicielstwa) administracyjnego, upoważniającego konkretnego pracownika do załatwiania spraw w imieniu organu administracji publicznej w ustalonym zakresie. Pełnomocnictwo takie udzielone zostało Pani K. W. na podstawie zarządzenia z 4 marca 2021 r.. W ramach przedmiotowego pełnomocnictwa, zgodnie z § 1 ust. 1 zarządzenia Pani K. W. upoważniona była do działania w imieniu Burmistrza w następującym zakresie: 1) wydawania postanowień i decyzji w indywidualnych sprawach dotyczących wymiaru, przypisów, odpisów podatków i opłat, 2) prowadzenia postępowań administracyjnych w sprawach podatków i opłat oraz postpowań wyjaśniających w zakresie wynikającym z Ordynacji Podatkowej, 3) wydawania i podpisywania zaświadczeń w sprawach, o których mowa w pkt 1, które wymagane są przepisami prawa, 4) poświadczania za zgodnością z oryginałem odpisów oraz wypisów dokumentów przedstawionych przez strony na potrzeby prowadzonych postępowań. W pierwszej kolejności wskazać należy, że czynności polegające na wystawieniu i podpisaniu tytułu wykonawczego niewątpliwie nie będzie stanowiła czynności wskazanych w pkt 1, gdyż nie jest to czynność polegająca na wydaniu i podpisaniu zaświadczenia w sprawach dotyczących wymiaru, przypisów, odpisów, podatków i opłat, ani czynności polegających na poświadczeniu za zgodnością z oryginałem odpisów oraz wypisów dokumentów przedstawionych przez stronę na potrzeby prowadzonych postępowań. 3.6. Kluczowe jest zatem ustalenie, czy wystawianie i podpisywanie tytułu wykonawczego będzie wchodziło w zakres czynności wskazanych w zarządzeniu. Po pierwsze zatem, tytuł wykonawczy nie stanowi postanowienia lub decyzji w rozumieniu przepisów dotyczących postępowań administracyjnych. Tytuł wykonawczy nie jest bowiem ani decyzją administracyjna, ani postanowieniem w rozumieniu przepisów k.p.a. Po drugie, wystawienie i podpisanie tytułu wykonawczego nie stanowi również czynności wchodzącej w zakres "prowadzenia postepowań administracyjnych". Podkreślenia wymaga, że tytuł wykonawczy nie jest wystawiany w ramach postępowania egzekucyjnego, ale przed jego wszczęciem, a zatem pomijając fakt, że Burmistrz nie jest organem prowadzącym postepowanie egzekucyjne, nie można takie uznać wydania tytułu wykonawczego za element tego postępowania. Jednocześnie, nie można również uznać, że tytuł wykonawczy wystawiony i podpisany przez Panią K. W. stanowił czynności podjęte w ramach prowadzenia jakiegokolwiek innego postepowania administracyjnego. Należy bowiem zauważyć, że postępowanie administracyjne dotyczące należności z tytułu podatku od nieruchomości za 2015 r. zakończyło się decyzje administracyjną wydaną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze z 27 listopada 2020 r. W tym miejscu odwołać należy się do brzmienia art. 104 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. W myśl natomiast art. 104 § 2 k.p.a., decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończy sprawę w danej instancji. Decyzja z 27 listopada 2020 r., zgodnie z przywołanym przepisem, stanowiła zatem decyzje kończące postępowanie w przedmiotowej sprawie, w konsekwencji czego późniejsze wystawienie tytułu wykonawczego nie odbywało się już w ramach przedmiotowego postępowania. Reasumując powyższe rozwiania, na podstawie zarządzenia, Pani K. W. nie była upoważniona do wydania i podpisania tytułu wykonawczego. W konsekwencji należy uznać, że zarzuty naruszenia art. 258a k.p.a. oraz art. 26 § 1 w zw. z art. 27 § 1 pkt 7 u.p.e.a. w zw. z art. 258a k.p.a. 3.7. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że nie ma możliwości późniejszego "konwalidowania" tytułu wykonawczego przez osobę nieupoważnioną. Powołać w tym zakresie należy pogląd M. Jaśkowskiej, zgodnie z którym: "Niedopuszczalne jest jednak posługiwanie się przez analogię przepisami prawa cywilnego i konwalidowanie nieważnych czynności w sferze imperium organu, które zostały podjęte bez stosownego upoważnienia administracyjnego. Nie jest zatem dopuszczalne udzielenie upoważnienia administracyjnego upoważniającego do dokonania wcześniejszej czynności przez osobę upoważnioną po wydaniu decyzji administracyjnej (por. J. Pitera, Ważność upoważnienia administracyjnego oraz pełnomocnictwa w przypadku vacatu piastuna organu administracji publicznej, KPPubl. 2009/1–2, s. 91). Por. też wyrok WSA w Warszawie z 20.04.2006 r., I SA/Wa 1061/05, LEX nr 221933: "Działanie pracownika bez upoważnienia organu ma cechy rażącego naruszenia prawa powodującego nieważność danej czynności prawnej" (Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, "Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego", opublikowano: LEX/el. 2019). Powyższe wymogi są dla bezpieczeństwa prawnego, nie jest zatem możliwe "konwalidowanie" braku upoważnienia wynikającego z art. 268a k.p.a. 3.8. W przedmiotowej sprawie doszło do również do naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a. Jak słusznie podniósł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 maja 2005 r. (FSK 2123/04, ONSA i WSA 2006, nr 1, poz. 9), przyjęcie przez wojewódzki sąd administracyjny stanu faktycznego, który organ administracji ustalił bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny, stanowi naruszenie przez sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. Z tego ważnego dla praktyki orzeczenia, zaakceptowanego zarówno przez orzecznictwo jak i piśmiennictwo prawnicze (por. poza wskazanymi we wniosku m.in. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2009 r., II FSK 16/08, niepubl., T. Woś w: T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, str. 516; A. Kabat w: Prawo o postępowaniu ..., str. 385 i B. Gruszczyński, tamże, str. 476) wynika, że obowiązkiem sądu administracyjnego jest uwzględnienie w stanie sprawy przyjętego stanu faktycznego i jego rozpatrzenie w kontekście całego materiału dowodowego sprawy. Brak któregokolwiek z tych elementów skutkuje naruszeniem przez sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem nieprzyjęcie stanu faktycznego pozbawia sąd administracyjny możliwości jego subsumcji z wzorcem ustawowym. Podobnie uzasadnienie wyroku, zawierające jedynie opis poszczególnych elementów stanu faktycznego, bez wskazania, w jakim zakresie zostały one przyjęte przez sąd i dlaczego, nie spełnia wymogów art. 141 § 4 p.p.s.a. W przepisie tym bowiem nie chodzi o przedstawienie jakiegokolwiek stanu faktycznego, lecz stanu rzeczywistego, ustalonego i przyjętego zgodnie z obowiązującym prawem. Dokonując kontroli legalności sąd administracyjny nie może bezkrytycznie przyjmować ustaleń poczynionych w postępowaniu administracyjnym, zwłaszcza, jeżeli ustalenia te są kwestionowane przez stronę postępowania. Stanowisko sądu co do prawidłowości ustalenia stanu faktycznego w przypadku sporu w tym zakresie pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego, powinno zawierać odniesienia do argumentów prezentowanych zarówno przez organ administracji, jak i skarżącego oraz wyjaśniać, dlaczego argumenty jednej ze stron uznaje za prawidłowe, a inne nie (por. wyrok NSA dnia z 13 stycznia 2009 r., I FSK 1904/07, niepubl.). Tak przeprowadzona ocena stanu faktycznego sprawy pozwala stronom postępowania sądowego poznać sposób rozumowania i argumentacji sądu, a w dalszej perspektywie umożliwi dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej. Sąd pierwszej instancji miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż brak dokonania analizy merytorycznej zakresu pełnomocnictwa udzielonego Pani K. W. i przyjęcie wyłącznie ustaleń poczynionych przez organy na wcześniejszych etapach sprawy, uniemożliwiło prawidłową ocenę tego, czy Pani K. W. upoważniona była do wystawienia tytułu wykonawczego. Możliwe jest bowiem, że po analizie zakresu merytorycznego pełnomocnictwa, sąd pierwszej instancji doszedłby do konkluzji analogicznych, co miałoby następnie przełożenie na inny wynik sprawy. W konsekwencji, brak dokonania przedmiotowej analizy w zakresie tego, czy pełnomocnictwo udzielone Pani K. W. obejmowało również upoważnienie do wydawania i podpisywania tytułów wykonawczych stanowi naruszenie, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. 3.9. Biorąc pod uwagę zasadność zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił w całości zaskarżony wyrok, zaś uznając, że sprawa jest dostatecznie wyjaśniona, uchylił także zaskarżone postanowienie. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w związku z art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. Bogusław Woźniak Bogusław Dauter Anna Dalkowska