II OSK 804/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. NSA Jerzy Stankowski Protokolant: asystent sędziego Paweł Chyliński po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 października 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 595/20 w sprawie ze skarg M.P. oraz M.F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 13 marca 2020 r., znak SKO.ZP/415/22/2020 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 1 października 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 595/20, oddalił skargi M.P. oraz M.F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 13 marca 2020 r., znak SKO.ZP/415/22/2020 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy wydaną na wniosek D.O. decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 13 listopada 2019 r., nr AU-02-5.6730.2.1867.2011.AGR.APŁ, o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami, garażami podziemnymi na działkach nr [...], [...], [...], obr. [...], jedn. ewidencyjna P. oraz infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...], [...], obr. jw. przy ul. M. w K.". Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła M.P., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości. Wyrokowi zarzucono: 1. na postawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a. art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 2 pkt 1 oraz w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r. poz. 1945 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p.") polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organów I i II instancji, pomimo nierozważenia całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, a w konsekwencji naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa, ładu przestrzennego, kontynuowania funkcji oraz harmonizacji zabudowy, a także naruszenia gabarytów zabudowy oraz sposobu zagospodarowania terenu, z uwagi na fakt, iż nowa zabudowa znacząco odbiega od dotychczasowej charakterystyki urbanistycznej, która obejmuje m.in. działkę nr [...], obr. [...] P., stanowiącą własność skarżącej. 2. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie, a to: a. art. 62 ust. 1 u.p.z.p. przez błędne uznanie przez Sąd I instancji, iż organ II instancji nie pozostawał zobowiązany do zawieszenia prowadzonego postępowania w sprawie decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji pomimo trwających prac planistycznych nad projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "M.", na którym to obszarze znajduje się teren przedmiotowej inwestycji, a która to w swoich założeniach nie pokrywa się z ustaleniami przedstawionymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "M.". Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Nadto, na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w wypadku uwzględnienia skargi kasacyjnej, wniesiono o zasądzenie zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego od organu według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Stosownie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej formułowanej przez stronę skarżącą, organy administracji publicznej oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny został przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. Niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 2 pkt 1 oraz w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Sąd w zaskarżonym wyroku poddał wnikliwej weryfikacji ustalenia decyzji przyjęte na podstawie analizy architektoniczno-urbanistycznej, która stanowi kluczowy materiał dowodowy przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy. Odniósł się w tym względzie do dokonanych korekt i modyfikacji wynikających z kontroli instancyjnej dokonanej przez organ odwoławczy. Trafnie uznał, że planowana zabudowa spełnia wymogi, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., wskazując między innymi spełnienie wymogu kontynuacji funkcji i formy architektonicznej obiektów budowlanych, czego wyrazem są budynki mieszkalne wielorodzinne znajdujące się w granicach obszaru analizowanego, z których dwa zostały wzniesione na działkach przyległych do terenu, będącego przedmiotem ustalenia warunków zabudowy. Odnosząc się do powyższego zarzutu wypada również wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a.: "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a." Skuteczność zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. zależy od wykazania, że Sąd I instancji rozpoznając skargę, dokonał oceny zgodności z prawem innej sprawy bądź przekroczył granicę rozpoznawanej sprawy. W odniesieniu do zaskarżonego wyroku zarzut ten jest nieuzasadniony, bowiem skarżąca kasacyjnie nie wykazała, że Sąd I instancji dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy lub z przekroczeniem granic rozpoznawanej sprawy, w szczególności że odnosił się do innego stanu faktycznego niż wskazany w skardze. Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Sąd I instancji właściwie ocenił stanowisko organu, co do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy w związku z podjęciem prac nad projektem planu miejscowego. Skoro bowiem z przywołanego przepisu wynika, że postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy, zaś wniosek w niniejszej sprawie został złożony do organu 8 września 2011 r., a więc ponad 8 lat przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, to zawieszenie tego postępowania, z powodów o których mowa w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. jest niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.