II SA/Bk 684/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie asesor sądowy WSA Marta Joanna Czubkowska (spr.) sędzia WSA Grzegorz Dudar, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 listopada 2023 r. sprawy ze skargi J.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z dnia 1 sierpnia 2023 r. nr SKO.440/27/2023 w przedmiocie świadczenia pieniężnego na zakup posiłku oddala skargę UZASADNIENIE Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności. W dniu 3 lipca 2023 r. J. G. złożył w Ośrodku Pomocy Społecznej w W. wniosek o przyznanie pilnej pomocy na ciepłe posiłki w wysokości 700 zł, na każdy miesiąc, lub dostarczanie takich posiłków do domu zgodnie z programem rządowym i uchwałą nr 140 Rady Ministrów z 15 października 2018 r. Decyzją nr OPS.5023.1.7.2023 z 20 lipca 2023 r., Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w W. przyznał J. G. pomoc społeczną w formie świadczenia pieniężnego na zakup posiłku w wysokości po 300 zł miesięcznie na okres od 1 lipca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. W uzasadnieniu wskazano, że na podstawie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego w dniu 11 lipca 2023 r. oraz na podstawie posiadanej dokumentacji stwierdzono, że zachodzi potrzeba udzielenia świadczenia pieniężnego zgodnie z uchwałą nr 264 Rady Ministrów z 28 grudnia 2022 r. w sprawie ustanowienia wieloletniego rządowego programu "Posiłek w szkole i w domu" na lata 2019-2023. Zgodnie z założeniami powyższego Programu gminy udzielają wsparcia osobom spełniającym warunki otrzymania pomocy wskazane w ustawie z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej oraz spełniającym kryterium dochodowe w wysokości 200% kryterium, o którym mowa w art. 8 ww. ustawy Ośrodek Pomocy Społecznej w W. ustalił, że wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Zamieszkuje drewniany dom o powierzchni 80 m2, gdzie zajmuje dwa pomieszczenia: pokój i kuchnię o łącznej powierzchni 40 m2. Dom bez bieżącej wody, bez wc, bez łazienki, ogrzewany piecem węglowym. Wnioskodawca prowadzi gospodarstwo rolne o powierzchni 7,05 ha fizycznych tj. 2,7475 ha przeliczeniowych. W miesiącu czerwcu 2023 r. uzyskał dochód z gospodarstwa rolnego w wysokości 947,89 zł miesięcznie pomniejszony o składkę KRUS w wysokości 203,00 zł miesięcznie, co stanowi 744,89 zł (2,7475 ha x 345 zł = 947,89 zł - 203 zł składka KRUS). Ośrodek Pomocy Społecznej w W. przyznając wnioskowaną pomoc w kwocie po 300 zł miesięcznie wziął pod uwagę przewidywany koszt programu na 2023 r. (łącznie środki własne i dotacja), które wynoszą 46.792 zł z czego wydatkowana kwota na dzień 30 czerwca 2023 r wynosi 24.446 zł. Wskazano, że organ przy oszacowaniu wysokości kwoty przyznanego świadczenia w pierwszej kolejności musi brać pod uwagę wsparcie dla rodzin i osób, które nie posiadają własnych możliwości i stanowią niezbędną potrzebę tj. zapewnienie gorącego posiłku dzieciom i młodzieży uczącej się. Podano, że oprócz wnioskodawcy z tej formy pomocy korzystają 3 osoby dorosłe, które uzyskują pomoc finansową jedynie z OPS i nie mają możliwości uzyskania dodatkowego dochodu oraz 31 dzieci. Pomoc powinna być przyznawana racjonalnie i zgodnie z posiadanym budżetem. Pomoc Ośrodka Pomocy Społecznej ma jedynie charakter przejściowy, a nie jak oczekuje wnioskodawca, stały dochód systematycznie wypłacany. Pomoc społeczna nie może w żadnym przypadku zamienić się źródło utrzymania dla osób o nią występujących. Nadmieniono, że sytuacja finansowa wnioskodawcy na tle innych osób korzystających z pomocy finansowej Ośrodka nie jest taka zła. Z takiego gospodarstwa rolnego, jakie posiada wnioskodawca, na terenie Gminy W. utrzymuje się wiele rodzin, które na utrzymaniu mają uczące się dzieci. Podniesiono, że także obowiązek współdziałania świadczeniobiorcy z pracownikiem pomocy społecznej, jest niezwykłe istotny. Przez współdziałanie osoby ubiegającej się o pomoc należy rozumieć gotowość do podjęcia współpracy z pracownikiem socjalnym oraz skorzystanie z jego uzasadnionych i rozsądnych propozycji pomagających osobie przezwyciężyć trudne sytuacje życiowe, w jakiej się znalazła w celu umożliwienia samodzielnego i odpowiedzialnego życia w społeczeństwie. Z decyzją tą nie zgodził się J. G. i wniósł odwołanie. W odwołaniu podniósł, że przyznana pomoc w wysokości po 300 zł miesięcznie jest zbyt niska i niewystarczająca w obliczu wzrostu cen żywności i posiłków. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Łomży decyzją z 1 sierpnia 2023 r. nr SKO.440/27/2023 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że J. G. ma 57 lat, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i utrzymuje się z gospodarstwa rolnego o pow. 7,05 ha, w tym 2,7475 ha przeliczeniowych. Posiada orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym. W czerwcu 2023 r. (tj. w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku) J. G. uzyskał dochód z posiadanego gospodarstwa rolnego w wysokości 744,89 zł. Natomiast ustawowe kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej wynosi 776 zł. Zgodnie z punktem III.2.1. uchwały nr 140 Rady Ministrów z 15 października 2018 r. w sprawie ustanowienia wieloletniego rządowego programu "posiłek w szkole i w domu" na lata 2019-2023 (Dz. U. z 2018 r., poz. 1007) "ze środków przekazywanych w ramach Programu gminy udzielają wsparcia w postaci posiłku, świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności, świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych osobom spełniającym warunki otrzymania pomocy wskazane w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej oraz spełniającym kryterium dochodowe w wysokości 200% kryterium, o którym mowa w art. 8 ww. ustawy, osobom i rodzinom znajdującym się w sytuacjach wymienionych w art. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w szczególności osobom starszym, chorym i niepełnosprawnym". Mając powyższe na uwadze stwierdzono, że J. G. spełnia warunki do przyznania pomocy z rządowego programu "posiłek w szkole i w domu" na lata 2019-2023, gdyż uzyskiwany dochód nie przekracza 200% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej oraz jest osobą o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Z wniosku J. G. z 3 lipca 2023 r. wynika, że wnosi on o przyznanie zasiłku na ciepłe posiłki w wysokości 700 zł na każdy miesiąc lub dostarczanie takich posiłków do domu. Zgodnie z punktem V.1.1 "Programu" wsparcia finansowego dla gmin udziela się na podstawie art. 115 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Własne środki gminy i dotacja z budżetu państwa na ten cel w 2023 r. wynosi 46.792 zł, z kwoty tej do 30 czerwca 2023 r. wydatkowano już 24.446 zł. Z pomocy w formie gorących posiłków korzysta 4 osoby dorosłe i 31 dzieci, dlatego też pomoc powinna być przyznawana racjonalnie i zgodnie z posiadanym na ten cel budżetem. Poza tym pomoc społeczna ma charakter przejściowy i nie może stanowić, jak oczekuje Jerzy G., stałego dochodu. Organ odwoławczy podzielił stanowisko, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Jerzy G. posiada możliwość sporządzania sobie gorących posiłków we własnym zakresie, gdyż ma kuchnię i sprzęt pozwalający na sporządzenie posiłku. Skarżący mieszka na wsi i posiada gospodarstwo rolne pozwalające na wyhodowanie drobiu oraz warzyw niezbędnych do sporządzenia gorącego posiłku. W związku z tym uznano, że przyznanie świadczenia w wysokości po 300 zł miesięcznie na okres od 1 lipca do 31 grudnia 2023 r. jest pomocą wystarczającą na zaspokojenie żądania zgłoszonego przez J. G. o we wniosku z 3 lipca 2023 r. Podniesiono, że stosownie do art. 3 ust. 3 i ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Biorąc powyższe pod uwagę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łomży uznało, że odwołanie J. G. nie zasługuje na uwzględnienie, dlatego orzekło jak w sentencji. Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego wniósł J. G. i zarzucił naruszenie: Konstytucji RP; ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego; ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych; przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy; ustawy o pracownikach samorządowych; ustawy o pomocy społecznej; ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych. Skarżący wniósł o zmianę decyzji i przyznanie 500 zł zasiłku celowego na każdy miesiąc począwszy od stycznia do grudnia 2021 r. na zakup gorących posiłków lub dostarczenia takich posiłków do domu, oraz od lipca do grudnia 2023 r. w wysokości 700 zł. W uzasadnieniu skargi podniósł, że pracownicy Kolegium zmanipulowali posiadane informacje przyjmując, że ma on kuchnię i sprzęt pozwalający na sporządzenie posiłku, celowo pomijając, że nie ma on w domu bieżącej wody (obecnie żadnej bo wyschłą studnia), nie ma zlewu, kranu gdzie mógłby umyć naczynia, miski, garnki po posiłkach. Skarżący nie może też uprawiać warzyw, ziemniaków na własne potrzeby, co robił wcześniej, gdy był zdrowym i młodym człowiekiem. Ze względu na niepełnosprawność, prowadzenie samotnie gospodarstwa rolnego i hodowanie w nim byków na opasy, wyklucza podjęcie przez skarżącego dodatkowej pracy. Źródło dochodu skarżącego stanowi prowadzone gospodarstwo rolne, uprawa zbóż a nie pomoc społeczna. Poza tym skarżący nie otrzymuje stale pomocy, bo jest dyskryminowany. Skarżący wyliczył, że dochód z gospodarstwa i wnioskowana pomoc w wysokości 700 zł, to dochód nadal niższy aż o 507,11 zł od kryterium dochodowego dla przedmiotowego programu rządowego. Nadto skarżący podniósł, że rodziny i dzieci korzystają z licznych form pomocy z budżetu państwa z których on nie korzysta pomimo niskiego dochodu na granicy ubóstwa. Skarżący wywiódł, że jest osobą samotną, niepełnosprawną, prowadzącą słabo zmechanizowane gospodarstwo rolne, ciężko pracującą fizycznie, żyjącą w warunkach uwłaczających godności człowieka. W jego ocenie jest celowo dyskryminowany i nie otrzymuje pomocy rządowej na zakup nawet 15 gorących posiłków, czyli na choćby co drugi dzień w miesiącu. Skarżący podtrzymał swój wniosek o zwrócenie się do instytutu badawczego w zakresie żywności i żywienia, aby specjaliści wypowiedzieli się w zakresie zapotrzebowania na pełnowartościowy gorący posiłek w ciągu miesiąca dla takiej osoby jak skarżący. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja o przyznaniu skarżącemu pomocy społecznej w formie świadczenia pieniężnego na zakup posiłku w ramach wieloletniego rządowego programu "Posiłek w szkole i domu" na lata 2019-2023, w kwocie 300 zł miesięcznie w okresie od 1 lipca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Objęta programem rządowym pomoc przewidziana w uchwale Rady Ministrów z 15 października 2018 r. nr 140 w sprawie ustanowienia wieloletniego rządowego programu "Posiłek w szkole i w domu" na lata 2019-2023, realizowana jest w trybie przewidzianym w przepisach ustawy o pomocy społecznej i należy ją zakwalifikować jako formę zasiłku celowego, o jakim mowa w art. 39 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 901 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa). W świetle tej regulacji w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy (art. 39 ust. 1 ustawy). Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, ogrzewania w tym opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (art. 39 ust. 2 ustawy). Z regulacji tej wynika, że przyznanie zasiłku celowego leży w granicach, tzw. uznania administracyjnego. Działanie w ramach uznania administracyjnego nie oznacza dowolności, bo możliwość wyboru przez organ spośród dwóch lub więcej dopuszczalnych przez ustawę, a równowartościowych prawnie rozwiązań, doznaje ograniczenia już w samej normie prawnej, wprowadzającej uznanie poprzez wyznaczenie przez ustawodawcę ram w konkretnej kategorii spraw. Doznaje ono również ograniczenia postanowieniami naczelnych zasad postępowania administracyjnego, w szczególności zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7, uzupełnionej postanowieniami art. 77 § 1 i 80 K.p.a., jak i zasadami i celami określonymi w ustawie o pomocy społecznej, wskazanymi w art. 2 i 3 oraz w art. 4 ustawy. Postanowienia art. 7 i 77 § 1 K.p.a. nakazują organom respektowanie interesu indywidualnego do granic jego kolizji z interesem publicznym. Ustalenie treści interesu publicznego w konkretnej sprawie administracyjnej wiązać się będzie z celami regulacji prawnej stanowiącej materialnoprawną podstawę dla rozstrzygnięcia takiej sprawy. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy, celem pomocy społecznej jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna, jak wynika z art. 3 ust. 1 ustawy, ma charakter wsparcia osób w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwić im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są natomiast zobowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej, co wynika z postanowień art. 4 ustawy. Celem pomocy społecznej nie jest zatem stałe dostarczanie środków utrzymania i zaspakajanie wszystkich potrzeb jej beneficjentów. Pomoc ta ma z założenia charakter doraźny i nie może być traktowana jako źródło utrzymania i służyć pełnemu zaspokojeniu wszystkich potrzeb podopiecznych, ani tym bardziej rozwiązywania ich indywidualnych problemów. Pomoc ta nie może polegać na stałym zapewnieniu środków utrzymania i ma jedynie subsydiarny charakter w stosunku do aktywności samego zainteresowanego (zob. m. in. wyrok NSA z 2 września 2015 r., I OSK 2224/15, pub. CBOSA). Zasiłek celowy jest fakultatywną formą pomocy i nawet spełnienie przez wnioskodawcę ustawowych kryteriów, nie oznacza automatycznego obowiązku przyznania zasiłku celowego i to w wysokości zgodnej z oczekiwaniami. Rozpatrując wniosek o przyznanie pomocy społecznej, organ powinien brać pod uwagę zarówno cele tej pomocy określone w ustawie, jak i środki finansowe, jakimi dysponuje. Winien też uwzględniać sytuację ubiegającego się o przyznanie świadczenia, jego zaangażowanie w zakresie współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, jak i zakres pomocy udzielonej mu ze środków publicznych. Podkreślić należy, że organy pomocowe muszą dokonywać wyboru w hierarchii potrzeb beneficjentów. Z jednej strony muszą brać pod uwagę możliwości ośrodków pomocy społecznej, mając na uwadze, że możliwości budżetu państwa są ograniczone, co jest rzeczą powszechnie znaną i nie wymagającą przeprowadzania specjalnego dowodu, z drugiej zaś strony muszą uwzględniać ogromną ilości osób oczekujących pomocy, wśród których znajdują się osoby samotne, samotnie wychowujące dzieci, niepełnosprawne i chore, bez własnych źródeł dochodu lub zarobkowania. Rozdysponowywanie środkami pomocowymi musi być więc nie tylko bardzo wyważone, ale i podlegać ograniczeniom, tak aby pomoc ta dotarła do osób jej najbardziej potrzebujących oraz aby nie pozostawić takich osób bez jakiegokolwiek wsparcia. Osoby ubiegające się o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej muszą zatem liczyć się z tym, że nie każdy ich wniosek i nie w pełnym zakresie zostanie automatycznie uwzględniony, gdyż rodzaj, forma i rozmiar świadczenia muszą być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie tej pomocy. Zwłaszcza, że organy pomocy społecznej są upoważnione do limitowania rozmiaru przyznawanych świadczeń z uwagi na ograniczone środki finansowe, które muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbę osób wymagających wsparcia. Brak przyznania pomocy społecznej w pełnym wnioskowanym zakresie nie może tym samym świadczyć o dyskryminacji wnioskodawcy. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący spełniała kryterium dochodowe ustanowione ww. uchwałą nr 140 Rady Ministrów z 15 października 2018 r. w zw. z uchwałą Rady Ministrów nr 264 z 28 grudnia 2022 r. zmieniającą tę uchwałę (M.P. z 2022 r., poz. 1287) z dniem 1 stycznia 2023 r. w zakresie kryterium dochodowego. Kryterium dochodowe z 150% zostało podwyższone do 200% kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy (tak też w uchwale rady Gminy W. z 31 stycznia 2023 r. nr XLIV/326/2023). Jest to okoliczność bezsporna. Organy obydwu instancji w sprawie niniejszej pozytywnie ustosunkowały się do żądania skarżącego przyznając mu świadczenie pieniężne na zakup posiłku w wysokości 300 zł miesięcznie. Kwota ta nie spełnia oczekiwań skarżącego, według którego świadczenie to powinno być przyznane w wysokości 700 zł. Nie stanowi zatem przedmiotu sporu to, czy skarżący spełnia kryteria do przyznania świadczenia pieniężnego na zakup posiłku w ramach wieloletniego rządowego programu "Posiłek w szkole i domu na lata 2019-2023", gdyż wniosek o przyznanie takiego świadczenia został przez organu uwzględniony. Sporna jest jedynie wysokość tego świadczenia. Odnosząc się do tego w pierwszej kolejności wskazać należy, że przyznana skarżącemu kwota stanowi dofinansowanie do przygotowania posiłku, a nie – jakby tego oczekiwał skarżący – sfinansowanie posiłku. Z uzasadnień wydanych w sprawie decyzji wynika, że wzięto pod uwagę sytuację materialną wnioskującego, który prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, źródłem jego utrzymania jest gospodarstwo rolne o powierzchni 7,05 ha fizycznych, w tym przeliczeniowych 2,7475 ha. Ustalono, że za miesiąc czerwiec 2023 r. dochód skarżącego wyniósł 744,89 zł. Organy wskazały także przewidywany koszt programu na 2023 r., który wynosi 46.792 zł z czego na dzień 30 czerwca 2023 r. rozdysponowano 24.446 zł, czyli ponad połowę środków. Podano, że z programu tego korzystają 3 osoby dorosłe, które uzyskują pomoc finansową jedynie z ośrodka pomocy społecznej i nie mają możliwości uzyskania dodatkowego dochodu (organ odwoławczy podał że 4 osoby, rozbieżność ta zdaniem sądu, nie ma jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia) oraz 31 dzieci. Wprawdzie przyznana kwota nie zadowala wnioskującego, to jednak nie znaczy, że ma ona w pełni pokryć jego wydatki na zakup posiłków. W sprawie wzięto pod uwagę, że wnioskujący o pomoc ma własne gospodarstwo rolne, z którego może też pozyskać żywność i zaspokoić swoje potrzeby w tym względzie. Wykazano przy tym, że priorytetowe wsparcie z tego programu kierowane jest do dzieci i młodzieży szkolnej oraz osób dorosłych, które w przeciwieństwie do skarżącego nie mają możliwości uzyskania dodatkowego dochodu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano przepisy prawa znajdujące zastosowanie w sprawie, zwrócono uwagę na cele pomocy społecznej, wyjaśniono skarżącemu, że zastosowanie pomocy społecznej uwarunkowane jest wystąpieniem trudnej sytuacji życiowej i niemożliwości jej samodzielnego przezwyciężenia. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zwrócono także uwagę na to, że przy określaniu wysokości pomocy wzięto pod uwagę sytuację życiową skarżącego, a także możliwości finansowe organu oraz potrzeby innych osób wymagających wsparcia ze strony instytucji pomocy społecznej. W niniejszej sprawie organy zwróciły uwagę na okoliczność dysponowania ograniczonymi środkami, wskazywano także na okoliczność, że organy pomocy społecznej udzielają systematycznie wsparcia skarżącemu, w miarę posiadanych środków, w tym w m.in. w formie zasiłków celowych. W ocenie sądu, wobec takiej treści uzasadnień nie można przyjąć, że rozstrzygnięcie zostało wydane z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Nadmienić przy tym należy, że sądowi wiadomym jest z urzędu, że w I półroczu 2023 r. skarżący miał przyznaną pomoc z tego programu w wysokości 250 zł i wówczas wnioskował o kwotę 500 zł miesięcznie (vide: wyrok WSA w Białymstoku z 29 sierpnia 2023 r., II SA/Bk 339/23, pub. CBOSA). W sumie z tego programu skarżący otrzyma w 2023 r. kwotę 3.300 zł. Sąd podzielił kwotę 46.792 zł na 35 osób (4 osoby dorosłe i 31 dzieci) co dało kwotę 1,336 zł na osobę. Z powyższego wynika, że kwota przyznana skarżącemu w ramach tego programu przekracza kwotę na jedną osobę ponad 2-krotnie. Zdaniem sądu rozstrzygając o przyznaniu skarżącemu świadczenia pieniężnego w kwocie 300 zł (o 50 zł więcej niż za I półrocze 2023 r.) organy obydwu instancji dokonały wystarczających ustaleń, co do stanu faktycznego oraz trafnie oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, zgodnie z zasadami regulującymi postępowanie administracyjne, a więc zgodnie z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Zaskarżone decyzje, wydane w ramach uznania administracyjnego, znalazły oparcie w materiale dowodowym sprawy, a uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 K.p.a. Oczywiście nie można nie zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że jego sytuacja materialna, a także osobista (zdrowotna), jest trudna. Podkreślić jednak należy, że sąd, w ramach swych kompetencji może jedynie badać legalność decyzji administracyjnej, a więc jej prawidłowość w kontekście przepisów prawa. Te z kolei jak już wykazano powyżej nakazują organom pomocy społecznej wspierać osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwić im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Obowiązek pomocy społecznej "wspierania" osób potrzebujących nie oznacza, że organy są obowiązane utrzymywać osoby potrzebujące w pełnym zakresie i finansować wszelkie ich potrzeby. Biorąc pod uwagę powyższe oraz fakt, że organy pomocy społecznej udzielają systematycznie wsparcia skarżącemu, w miarę posiadanych środków, w tym w m.in. formie zasiłków celowych, przyznanie pomocy społecznej w formie świadczenia pieniężnego na zakup posiłku w kwocie 300 zł, nie posiada cech dowolności, a organy obydwu instancji, rozpatrując wniosek skarżącego nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. W tym stanie rzeczy sąd uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.