III FZ 606/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jacek Pruszyński po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Burmistrza Miasta Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 października 2023 r. sygn. akt I SAB/GI 12/21 w przedmiocie wykładni wyroku w sprawie ze skargi S. S.A. z siedzibą w B. na przewlekłość postępowania Burmistrza Miasta Ł. w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2004-2008 postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym: Wyrokiem z 6 czerwca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w pkt 1 stwierdził, że Burmistrz Miasta Ł. dopuścił się przewlekłości (wobec spółki R. S.A. z siedzibą w B.), która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w pkt 2 zobowiązał Burmistrza Miasta Ł. do zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2004, 2005, 2006, 2007, 2008 w terminie 30 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, w pkt 3 zasądził od Burmistrza Miasta Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 1.000 (tysiąc) złotych tytułem sumy pieniężnej, w pkt 4 w pozostałym zakresie skargę oddalił oraz w pkt 5 zasądził od Burmistrza Miasta Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej od ww. wyroku sądu pierwszej instancji, Naczelny Sad Administracyjny wyrokiem z 6 kwietnia 2022 r. oddalił skargę kasacyjną. W dniu 28 lipca 2023 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynął wniosek Burmistrza Miasta Ł. o wykładnię wyroku z 6 czerwca 2022 r. w zakresie pkt 2 i 4, poprzez wyjaśnienie, czy przedmiotem sprawy i rozstrzygnięcia była również kwestia oprocentowania nadpłat za lata 2004, 2005, 2006, 2007 i 2008, a jeśli tak, to czy sąd w tym zakresie skargę oddalił. Sąd pierwszej instancji postanowieniem z 2 października 2023 r. wskazując na art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) wskazał, że wydane w niniejszej sprawie orzeczenie sformułowane jest w sposób precyzyjny, jest kompletne, a rozstrzygnięcie i jego uzasadnienie nie budzi żadnych wątpliwości. Wyrokiem z 6 czerwca 2022 r. sąd w pkt 1 stwierdził, że Burmistrz Miasta Ł. dopuścił się przewlekłości, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w pkt 2 zobowiązał Burmistrza Miasta Ł. do zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2004, 2005, 2006, 2007, 2008 w terminie 30 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, w pkt 3 zasądził od Burmistrza Miasta Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 1 000 (tysiąc) złotych tytułem sumy pieniężnej, w pkt 4 w pozostałym zakresie skargę oddalił oraz w pkt 5 zasądził od Burmistrza Miasta Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnianiu wyroku sąd pierwszej instancji wskazał, że w pełni zasadny jest zarzut przewlekłości w działaniu Burmistrza w kwestii zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2004-2008, których istnienie jest bezsporne. Przez wzgląd na to zobowiązał Burmistrza do zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2004-2008. Zatem sentencja wyroku w pełni koresponduje z jego uzasadnieniem. Nadto - jak podano w uzasadnieniu - sąd zadecydował o zasądzeniu od Burmistrza na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej - o czym orzekł w punkcie 3 wyroku, oddalając skargę (co wymaga podkreślenia i jasno wynika w uzasadnienia) tylko w tej mierze, co uczynił w punkcie 4 wyroku. Z uwagi na powyższe, w ocenie sądu pierwszej instancji wydany wyrok w dniu 6 czerwca 2022 r. w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, zatem nie zachodzi konieczność dokonania jego wykładni. Na mocy art. 158 p.p.s.a., sąd odmówił dokonania wykładni wyroku w żądnym zakresie. Na powyższe postanowienie pismem z 17 października 2023 r. pełnomocnik Burmistrza Miasta Ł. wniósł zażalenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 158 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy wyrok z 6 czerwca 2022 r. wywołuje wątpliwości co do jego treści. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania. Pełnomocnik organu podniósł, iż wbrew stanowisku wyrażonemu w zaskarżonym postanowieniu orzeczenie nie jest sformułowane w sposób precyzyjny i występuje rozbieżność między sentencją wyroku a jego uzasadnieniem. Na rozbieżność tą wskazał wprost sam WSA w Gliwicach w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W sentencji wyroku w pkt 2 zobowiązano organ do zwrotu nadpłat nie wspominając nic o oprocentowaniu. W pkt 4 oddalono skargę w pozostałym zakresie, a więc również co do przewlekłości w zakresie zwrotu oprocentowania. Natomiast w uzasadnieniu wyroku napisano, że skarga została oddalona jedynie w zakresie wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 158 zd. pierwsze p.p.s.a., sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Wskazać należy, iż uwzględnienie wniosku o wykładnię wyroku może nastąpić tylko wówczas, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do stanowiska sądu zawarta w rozstrzygnięciu lub uzasadnieniu, ewentualnie gdy treść orzeczenia jest niejasna. To na stronie wnioskującej o wykładnię orzeczenia spoczywa obowiązek wykazania, które konkretne elementy tego orzeczenia są dla niej niezrozumiałe, bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego. Wyjaśnienie wątpliwości nie może przy tym prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Wniosek o wykładnię wyroku nie może także zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu, czy wyjaśniania znaczenia użytych w uzasadnieniu orzeczenia słów. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi zatem wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew twierdzeniu organu, zarówno wyrok z 6 czerwca 2022 r., jak i jego uzasadnienie nie nasuwają żadnych wątpliwości, zatem nie zachodziła potrzeba dokonania wykładni wyroku. Wyrokiem z 6 czerwca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w pkt 1 stwierdził, że Burmistrz Miasta Ł. dopuścił się przewlekłości, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w pkt 2 zobowiązał Burmistrza Miasta Ł. do zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2004, 2005, 2006, 2007, 2008 w terminie 30 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, w pkt 3 zasądził od Burmistrza Miasta Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 1.000 (tysiąc) złotych tytułem sumy pieniężnej, w pkt 4 w pozostałym zakresie skargę oddalił oraz w pkt 5 zasądził od Burmistrza Miasta Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnianiu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, że w pełni zasadny jest zarzut przewlekłości w działaniu Burmistrza w kwestii zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2004-2008, których istnienie jest bezsporne. Z tych względów zobowiązał Burmistrza do zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2004-2008. Sentencja wyroku w pełni zgadza zatem z jego uzasadnieniem. Zauważyć nadto należy, że w uzasadnieniu wyroku w przedostatnim akapicie wskazano: "Z tych właśnie względów, sąd zadecydował o zasądzeniu od organu odwoławczego na rzecz skarżącej sumy pieniężnej - o czym orzekł w punkcie 3 wyroku, zamiast wnioskowanej grzywny - oddalając w tej mierze skargę w punkcie 4 wyroku.". Należy więc uznać za sądem pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie wydane orzeczenie sformułowane jest w sposób precyzyjny, jest kompletne, a rozstrzygnięcie i jego uzasadnienie nie budzi żadnych wątpliwości. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. Sędzia Jacek Pruszyński