III SA/Po 81/24

SENTENCJA Dnia 17 kwietnia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski (spr.) Sędzia WSA Mirella Ławniczak Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 kwietnia 2024 roku sprawy ze skargi M. W. na decyzję Inspektor Pracy z dnia 7 grudnia 2023 roku nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. UZASADNIENIE Inspektor Pracy decyzją z dnia 7 grudnia 2023 r. utrzymał w mocy decyzję Inspektora Pracy Inspektor Pracy z dnia 12 października 2023 r. o nałożeniu na skarżącego - M. W. (prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...]) kary pieniężnej w kwocie 3950 zł za naruszenia przepisów o czasie pracy kierowców. W decyzji organu I instancji nałożono kary za łącznie 37 naruszeń, z których w odwołaniu skarżący zakwestionował jedynie jedno – stwierdzone przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 minuty przez kierowcę R. S.. Zdarzenie miało miejsce 30 czerwca 2023 r., a kara wymierzona za to naruszenie wyniosła 100 zł. Organ II instancji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania, a w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że w dniach 9, 18, 22, 25 sierpnia oraz 1, 19, 25, 27 i 28 września 2023 r. przeprowadzono kontrolę przedsiębiorstwa skarżącego dotyczącego przestrzegania warunków w zakresie czasu pracy kierowców. W trakcie kontroli skarżący nie wniósł zastrzeżeń do protokołu kontroli, a w trakcie postępowania administracyjnego nie przedłoży nowych wyjaśnień czy dowodów. W wyniku kontroli ustalono m. in., że kierowca R. S. w dniu 30 czerwca 2023 r. w okresie od godziny 03:18 do 07:51 przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 minuty, kierowca w tym okresie prowadził łącznie 4 godziny i 33 minuty. W okresie tym kierowca nie odebrał wymaganych przepisami prawa przerw. Zgodnie z art. 12 akapit 1 rozporządzenia WE nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6–9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Naruszenie nastąpiło w dniu 30 czerwca 2023 r. w okresie od godziny 03:18 do 07:51 , natomiast kierowca sporządził wydruk z tachografu cyfrowego dopiero o godz. 15:01 czasu UTC – międzynarodowego czasu standardowego ( 17:01 czas zapisany na tachografie ) i ustalono, że dotyczyło to przekroczenia czasu jazdy dziennej o 56 minut i odpoczynku dziennego o 46 minut. W dniu 30 czerwca 2023 r. kierowca odbierał wymaganą przerwę po 4,5 godzinach jazdy i wtedy winien sporządzić wydruk z tachografu a nie o godz. 15:01 – po zakończeniu jazdy w tym dniu. W dniu 30 czerwca 2023 r. kierowca o godz. 4:00 wjechał z [...] do [...] i o godz. 7:51 zatrzymał się na terenie [...] w celu odebrania 46 minutowej przerwy. Zapis na wydruku urządzenia rejestrującego "[...] wyjazd z portu [...] brak parkingu A7" nie dotyczył naruszenia jazdy ciągłej o 3 minuty w dniu 30 czerwca 2023 r. w okresie od godziny 03:18 do 07:51, albowiem kierowca nie mógł przebywać o 7:51 w [...] – o godz. 4:00 przekroczył on granicę [...]. Wydruk powinien być sporządzony najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój – o godz. 7:51 w dniu 30 czerwca 2023 r. Nałożona kara wynika z art. 92a ust. 1 i 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. W skardze do WSA w Poznaniu wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zarzucono naruszenie : - art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy (organ nie uwzględnił, że przy wyjeździe z portu [...] nie było parkingu A 7) - art. 92 a ust. 1 i 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym – w sytuacji gdy odstępstwo od przestrzegania norm czasu przerw zdarzenia polegającego na braku parkingu A 7 przy wyjeździe z portu [...] było uzasadnione i udokumentowane - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ wniósł o oddalenie skargi. Wobec braku sprzeciwu skarżącego co do wniosku organu o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III WSA w Poznaniu, sprawę skierowano do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym (art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu, albowiem decyzje organów obu instancji zostały wydany zgodnie z przepisami prawa materialnego i prawa procesowego. Skarżący podważał rozstrzygnięcie w zakresie kary pieniężnej za przekroczenie popełnione 30 czerwca 2023 r. Wprawdzie na skarżącego nałożono kary również za inne naruszenia przepisów, ale nie były one kwestionowane przez stronę w odwołaniu, ani we wniesionej skardze, toteż Sąd ograniczy uzasadnienie oceny legalności decyzji w tym zakresie do stwierdzenia, że organ I instancji należycie wskazał podstawy faktyczne i prawne rozstrzygnięcia w tym zakresie. Opisał mianowicie naruszenia i należycie je zakwalifikował przyjmując jednocześnie właściwe stawki kar pieniężnych określone w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Opisane naruszenia wynikały przy tym z dowodów z wydruków z tachografów i obrazowały czytelnie, czy przestrzegano przepisów dotyczących czasu pracy kierowców. W odniesieniu zaś do spornej w sprawie kwestii, czyli kary za opisane wcześniej naruszenie polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 minuty, wskazać należy, iż nie było sporne ustalenie o tym, że do naruszenia doszło w dniu 30 czerwca 2023 r., a okres jazdy bez przerwy trwał wówczas od godziny 03:18 do godziny 07:51. Skarżący nie kwestionował również ustalenia o tym, że kierowca sporządził wydruk z tachografu cyfrowego o godz. 15:01 czasu UTC – międzynarodowego czasu standardowego (17:01 czas zapisany na tachografie). Ustalono ponadto, że dotyczyło to przekroczenia czasu jazdy dziennej o 56 minut i odpoczynku dziennego o 46 minut. Kwestię czasu pracy kierowców regulują przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (dalej: rozporządzenie). Zgodnie z art. 7 rozporządzenia, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Możliwe jest jednak odstępstwo od tej zasady, ponieważ zgodnie z art. 12 akapit 1 rozporządzenia, pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6–9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Z powyższego wynika jednoznacznie, że aby dane naruszenie mogło być uznane jako uzasadnione odstępstwo od przestrzegania przepisów, zwalniające od odpowiedzialności określonej na gruncie ustawy o transporcie drogowym, warunkiem koniecznym jest wskazanie przez kierowcę powodów takiego odstępstwa na wydruku z urządzenia rejestrującego, najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. W przypadku spornego zdarzenia z dnia 30 czerwca 2023 r., oznaczało to, że aby móc bez konsekwencji prawnych skorzystać z odstępstwa od zasady przewidzianej w art. 7 rozporządzenia, kierowca winien był sporządzić wydruk z tachografu bezpośrednio po zatrzymaniu w celu odbycia obowiązkowej przerwy, czyli o godzinie 07:51, a nie o godz. 15:01 – po zakończeniu jazdy w tym dniu. Takie postępowanie uniemożliwiło zastosowanie art. 12 ust. 1 rozporządzenia. Nadto, organ zasadnie uznał, iż odnotowane przez kierowcę uzasadnienie przekroczenia czasu jazdy nie było wiarygodne i również z tej przyczyny nie mogło stanowić przesłanki do zastosowania art. 12 ust. 1 rozporządzenia. Otóż zapis na wydruku urządzenia rejestrującego o treści: "[...] wyjazd z portu [...] brak parkingu A7", nie mógł dotyczyć naruszenia jazdy ciągłej o 3 minuty w dniu 30 czerwca 2023 r. w okresie od godziny 03:18 do 07:51. Organ właściwie ocenił, że kierowca nie mógł przebywać o 7:51 w [...], gdyż o godz. 4:00 przekroczył on granicę [...]. Wniosek taki i podważenie nim twierdzenia skarżącego jest uprawnione w świetle powszechnej wiedzy i doświadczenia życiowego, z których wynika, że odległość pomiędzy portem w [...] a linią granicy [...] jest na tyle duża, że niemożliwe jest pokonanie tego dystansu samochodem ciężarowym w niecałe 4 godziny. Ostatecznie Sąd uznał, że kary za poszczególne naruszenia przepisów dotyczących czasu pracy kierowców wynikające z przepisów rozporządzenia oraz przepisów ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1412 ze zm.) należycie zakwalifikowano do odpowiednich pozycji taryfikatora zawartego w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Uczyniono to również w przypadku spornego naruszenia art. 7 rozporządzenia. Zasadnie uznano, że stanowiło podstawę do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w kwocie 100 zł na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym i załącznika nr 3 do tej ustawy (lp. 5.11.1). Sąd ocenił też, że łączna suma kary pieniężnej nie przekroczyła limitu, o którym mowa w art. 5 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Z opisanych tu przyczyn zarzuty skargi, które kwestionowały powyższą ocenę, nie mogły zostać uznane za usprawiedliwione. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.