II FSK 1639/14

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia NSA Tomasz Zborzyński (sprawozdawca), Protokolant Piotr Stępień, po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 17 marca 2014 r. sygn. akt I SA/Bk 588/13 w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 14 października 2013 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009 r. oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Sygnatura akt II FSK 1639/14 U z a s a d n i e n i e Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2009. Stan sprawy Sąd przedstawił w sposób następujący: Burmistrz S. decyzją z dnia 8 września 2011 r. ustalił łączne zobowiązanie pieniężne skarżącego za rok 2009, opodatkowując budynek mieszkalny o powierzchni 62,62 m2 podatkiem od nieruchomości w wysokości 39 zł, grunt rolny o powierzchni 8,5503 ha przeliczeniowych podatkiem rolnym w wysokości 1.193 zł oraz las o powierzchni 3,6822 ha podatkiem leśnym w wysokości 124 zł. Wskazał, że rozstrzygnięcie zasadniczo zostało oparte o dane z ewidencji gruntów i budynków, ale przyjęto, że część działki nr [...] znajduje się w posiadaniu R. B. i podatku od tej części działki skarżącemu nie wymierzono. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku decyzją z dnia 15 maja 2012 r. uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę organowi podatkowemu pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, wskazując, że nie udowodniono, ażeby posiadaczem samoistnym części działki był R. B., co podważa zasadność nieopodatkowania skarżącego jako jej właściciela, który i tę część działki zgłosił do opodatkowania. W pozostałym zakresie organ odwoławczy zaaprobował rozstrzygnięcie Burmistrza S. jako oparte na danych z ewidencji gruntów i budynków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 7 listopada 2012 r. (I SA/Bk 201/12) uchylił powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nakazując odniesienie się do zarzutu nieuprawnionego prowadzenia sprawy przez zastępcę Burmistrza S. oraz uzasadnienie konieczności przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Rozpatrując sprawę ponownie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku decyzją z dnia 8 kwietnia 2013 r. ponownie uchyliło decyzję Burmistrza S., stwierdzając, że zastępca Burmistrza był uprawniony do podpisania decyzji, ale zachodzi konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w znacznej części. Burmistrz S. po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia 28 czerwca 2013 r. ustalił łączne zobowiązanie pieniężne skarżącego za rok 2009, opodatkowując budynek mieszkalny o powierzchni 156,09 m2 podatkiem od nieruchomości w wysokości 97 zł, grunt rolny o powierzchni 8,6422 ha przeliczeniowych podatkiem rolnym w wysokości 1.206 zł oraz las o powierzchni 3,6822 ha podatkiem leśnym w wysokości 124 zł. Wyjaśnił, że do opodatkowania przyjęto działkę nr [...] z wyłączeniem części działki oznaczonej numerem [...], która z mocy prawa przeszła na własność Skarbu Państwa, a następnie Gminy S. (pod budowę ulicy), ale włącznie z częścią działki oznaczoną numerem [...], która została podarowana przez skarżącego bratu, ale bez ujawnienia tego zdarzenia prawnego w księdze wieczystej, a która – jak wynika z wyjaśnień skarżącego, złożonych dnia 14 marca 2011 r. – ostatecznie została przekazana jego bratu na mocy umowy użyczenia. Ponadto postępowanie dowodowe nie potwierdziło zajęcia części gruntów skarżącego przez inne podmioty. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku decyzją z dnia 14 października 2013 r. ostatnią decyzję Burmistrza S. utrzymało w mocy, zauważając, że podział działki nr [...] został unieważniony, a w księdze wieczystej działka ta figuruje jako całość, bez ujawnienia faktu przeniesienia własności jej części na R. B. Ponadto stwierdzono, że brak jest podstaw do wyłączenia z opodatkowania działek, na których położono linie energetyczne lub światłowodowe, względnie działek nawiedzanych prze bobry, a ze względu na to, że skarżący w informacji na podatek od nieruchomości, rolny i leśny, nie podał wszystkich danych, niezbędnych do ustalenia zobowiązania podatkowego, ustalenie tego zobowiązania mogło nastąpić w terminie pięciu lat od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skarżący zarzucił: naruszenie art. 68 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.) przez wydanie decyzji ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne, w sytuacji, gdy z dniem 31 grudnia 2012 r. doszło do przedawnienia obowiązku podatkowego, a zobowiązanie wymierzono na podstawie informacji podatkowej z roku 2004; naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 2 oraz art. 6 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej: u.p.o.l.) przez uznanie, że o zaliczeniu budynku do kategorii budynków mieszkalnych decyduje treść zapisu w ewidencji budynków, a nie treść informacji podatkowej i faktyczne przeznaczenie budynku; naruszenie art. 187 i art. 210 § 4 O.p. w związku z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) przez brak oparcia decyzji na całości zebranego materiału dowodowego i pominięciu wskazań zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2013 r. (II FSK 252/13) oraz naruszenie art. 3 ust. 3 i art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (obecnie: Dz. U. z 2013 r., poz. 465 ze zm., dalej: u.p.l.) oraz art. 3 ust. 3 i ust. 6 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (obecnie: Dz. U. z 2013 r., poz. 1381, dalej: u.p.r.) przez niezasadne opodatkowanie gruntów znajdujących się w posiadaniu samoistnym innych osób oraz gruntów wyłączonych z gospodarstwa rolnego skarżącego. Uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku stwierdził, że w złożonych przez skarżącego dnia 7 sierpnia 2009 r. informacjach podatkowych za lata 2007-2009 wykazał on do opodatkowania inne nieruchomości, niż w informacji dotyczącej roku 2004, nie podając jednak wszystkich danych, niezbędnych do ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego w prawidłowej wysokości; w tej sytuacji organ podatkowy mógł wydać decyzję dotyczącą roku 2009 do końca roku 2014. Organ podatkowy nie ma podstaw do podważania prawidłowości danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, skoro zatem z ewidencji takiej wynika, że budynek skarżącego ma funkcję mieszkalną, informacja ta jest dla organów podatkowych wiążąca i nie ma podstaw do przyjęcia, że budynek ma funkcje niemieszkalną tylko dlatego, że wymaga remontu. Natomiast o prawie własności nieruchomości przesądza wpis w księdze wieczystej, toteż w przypadku ewentualnej sprzeczności zawartych w niej danych z ewidencją gruntów i budynków, pierwszeństwo mają wpisy wieczystoksięgowe. Ponieważ darowizna części działki bratu skarżącego nie została odnotowana w księdze wieczystej, oznacza to, że właścicielem tej działki jest nadal skarżący, a jego brat może być tylko jej posiadaczem. Ponieważ postępowanie dowodowe nie wykazało, by część gruntów skarżącego znajdowało się w posiadaniu samoistnym innych podmiotów, nie było podstaw do ich wyłączenia z opodatkowania – zwłaszcza, że o samoistnym posiadaniu gruntu nie świadczy wejście na sąsiednią nieruchomość w celu wykonania robót budowlanych; z kolei wysokość podatku rolnego i leśnego nie jest uzależniona od szkód występujących na tych gruntach. W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej skarżący wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a. zarzucił naruszenie: 1) art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 u.p.o.l., art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 u.p.r. i art. 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 u.p.l. przez niezasadne przyjęcie, że w ocenianym postępowaniu podatkowym organy podatkowe prawidłowo wskazane przepisy zastosowały i dokonały ich właściwej wykładni; 2) art. 6 ust. 6 u.p.o.l., art. 6a ust. 5 u.p.r. I art. 6 ust. 2 u.p.l. przez brak ich zastosowania przy ocenie prawidłowości zaskarżonej decyzji I ją poprzedzającej, co skutkowało oparciem wyroku w zakresie zarzutu przedawnienia obowiązku podatkowego o fakt prawotwórczy w postaci zaistnienia obowiązku złożenia informacji podatkowych, wywołując niezgodność wyroku z art. 31 ust. 2 zdanie drugie Konstytucji RP oraz powodując błędne zastosowanie art. 68 § 2 pkt 2 O.p.; 3) art. 269 § 1 P.p.s.a. przez niezgodne z tym przepisem zakwestionowanie uchwały pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2002 r. (FPK 3/02) i bez przedstawienia powstałego zagadnienia prawnego odpowiedniemu składowi NSA bezprawne przyjęcie rozwiązania zaistniałego zagadnienia prawnego z wyroku NSA OZ w Gdańsku z dnia 9 października 1992 r. (SA/Gd 1169/92), co miało istotny wpływ na treść tego wyroku; 4) art. 134 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a., które mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a polegało na tym, że Sąd nie dokonał pełnej kontroli odwoławczej, ograniczając się tylko do zarzutów skargi I to w niepełnym ich aspekcie, jaki wynikał z uzasadnienia skargi, przez to brak jest uzasadnienia wyroku co do istotnych kwestii spornych, a w niektórych fragmentach jest ono spłycone do ogólnikowego potwierdzenia prawidłowości zaskarżonej decyzji i ją poprzedzającej, zamiast zawarcia w uzasadnieniu niezbędnych wyjaśnień co do zaistniałych kwestii spornych, w tym wynikłych z orzeczeń NSA dotyczących analogicznych postępowań; 5) art. 151 P.p.s.a., mające istotny wpływ na treść wyroku, w następstwie jego zastosowania wobec skarżonej decyzji administracyjnej, mimo, iż była ona dotknięta naruszeniami przepisów O.p., a szczególnie art. 7 § 1, art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 210 § 4 oraz prawa materialnego o istotnym wpływie na treść decyzji organów podatkowych obu instancji – co przy prawidłowym wyrokowaniu powinno skutkować uwzględnieniem skargi w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zaakcentowano, że wobec niezgodności zapisów w księgach wieczystych oraz ewidencji gruntów organy podatkowe winny dla potrzeb postępowania podatkowego ustalić rzeczywisty stan prawny oraz rzeczywisty stan władania poszczególnymi nieruchomościami. Informację w sprawie podatku za rok 2009 skarżący złożył wyłącznie pod wpływem presji ze strony urzędników, w związku z ujawnieniem istnienia umowy darowizny, a ponieważ umowa ta nie wywarła skutku ze względu na jej nieujawnienie w księdze wieczystej – podatek ostatecznie wymierzono na podstawie danych zawartych w złożonej przez skarżącego informacji na rok 2004. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku nie wniosło odpowiedzi na skargę kasacyjną ani nie zajęło stanowiska w sprawie w innej formie procesowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a więc w granicach przytoczonych przez wnoszącego tę skargę zarzutów i podstaw kasacyjnych. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest zakreślonym przez wnoszącego skargę kasacyjną zakresem zaskarżenia, a przytoczonych podstaw kasacyjnych nie może w żaden sposób uzupełniać lub rekonstruować. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna badana w wyżej wskazanym zakresie i zgodnie z wyżej przedstawionymi regułami, nie ma usprawiedliwionych podstaw. W szczególności nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 u.p.o.l., art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 u.p.r. i art. 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 u.p.l., oparty na przeświadczeniu, że wobec niezgodności zapisów w księgach wieczystych oraz ewidencji gruntów organy podatkowe winny dla potrzeb postępowania podatkowego ustalić rzeczywisty stan prawny oraz rzeczywisty stan władania poszczególnymi nieruchomościami; chodzi to zwłaszcza o niewyjaśnienie, jakie konsekwencje prawne oraz faktyczne wywołało zawarcie przez skarżącego umowy darowizny części jednej z posiadanych przez skarżącego działek. Po pierwsze, w odniesieniu do twierdzenia o niepoczynieniu przez organy podatkowe należytych ustaleń faktycznych, zarzut ten oparty jest na nieadekwatnych podstawach kasacyjnych. Wadliwości w przyjętej podstawie faktycznej rozstrzygnięcia podatkowego należy bowiem zwalczać zarzutami naruszenia określonych przepisów postępowania, regulujących postępowanie dowodowe, a nie zarzutami naruszenia materialnoprawnych przepisów, określających stronę podmiotową stosunku prawnopodatkowego w podatku od nieruchomości, podatku rolnym oraz podatku leśnym. Po drugie, zarzut ten pomija, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (obecnie: Dz. U. z 2013 r., poz. 707 ze zm.) księgi wieczyste prowadzi się w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości, a zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (obecnie: Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.) podstawę – między innymi – wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dlatego też stan prawny nieruchomości określają wpisy w księdze wieczystej, a ewentualne wątpliwości i spory z tym związane badane i rozstrzygane być powinny w toku postępowania wieczystoksięgowego, często poprzedzonego spornym lub nieprocesowym postępowaniem cywilnym. Również dlatego podatkowo istotne i wiążące organy podatkowe dane, zawarte w ewidencji gruntów i budynków, winny być korygowane i ewentualnie zmieniane w odpowiednim postępowaniu administracyjnym, a nie postępowaniu podatkowym. Z powyższych względów powinnością organów podatkowych jest wprawdzie ustalenie stanu prawnego oraz istotnych podatkowo cech nieruchomości, stanowiących przedmiot opodatkowania, ale tylko przez zgromadzenie informacji wynikających – odpowiednio – z wpisów do ksiąg wieczystych oraz z wpisów do ewidencji gruntów i budynków. Zarazem organy podatkowe nie są uprawnione do prowadzenia postępowania zmierzającego do zanegowania danych wynikających z tych rejestrów; można dodać, że dopuszczalny jest jedynie dowód przeciwko dokumentowi w postaci wypisu z rejestru (art. 194 § 3 O.p.), jeżeli odnosi się do wadliwości jego treści oraz że możliwe jest prowadzenie postępowania w zakresie danych kształtujących prawnopodatkowy stan faktyczny, które z ewidencji gruntów i budynków nie wynikają (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2013 r. w sprawie o sygnaturze akt II FPS 2/13, odnoszącą się do budowli dróg). Odnosząc powyższe uwagi do zarzutu skargi kasacyjnej należy więc stanowczo stwierdzić, że organy podatkowe nie mogły w postępowaniu podatkowym ustalać stanu prawnego nieruchomości w zakresie wykraczającym poza dane wynikające z treści wpisu do księgi wieczystej. W szczególności nie mogły sprzecznie z treścią tego wpisu ustalić, że właścicielem nieruchomości objętej notarialną umową darowizny nie jest skarżący, skoro to skarżący figuruje w księdze wieczystej jako właściciel, a prawną skuteczność umowy darowizny w zakresie stosunków własnościowych może ocenić tylko sąd wieczystoksięgowy. Wreszcie, po trzecie, organy podatkowe ustaliły stan posiadania części nieruchomości, objętej umową darowizny. Odnotowując sprzeczne twierdzenia skarżącego w tej kwestii, ostatecznie oparły się na jego oświadczeniu z dnia 14 marca 2011 r., że jego brat część działki objętą umową darowizny tylko użycza, jest więc jej posiadaczem zależnym, a nie samoistnym. Taki stan posiadania nie mógł natomiast doprowadzić do powstania obowiązku podatkowego po stronie użyczającego oraz na wygaśnięcie tego obowiązku po stronie skarżącego. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 6 ust. 6 u.p.o.l., art. 6a ust. 5 u.p.r. I art. 6 ust. 2 u.p.l. przez brak ich zastosowania przy ocenie prawidłowości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, co skutkowało oparciem wyroku w zakresie zarzutu przedawnienia obowiązku podatkowego o fakt prawotwórczy w postaci zaistnienia obowiązku złożenia informacji podatkowych, wywołując niezgodność wyroku z art. 31 ust. 2 zdanie drugie Konstytucji RP oraz powodując błędne zastosowanie art. 68 § 2 pkt 2 O.p. Ten zarzut jest z kolei oparty na założeniu, że Informację w sprawie podatku za rok 2009 skarżący złożył pod wpływem presji ze strony urzędników, w związku z ujawnieniem istnienia umowy darowizny, a ponieważ umowa ta nie wywarła skutku ze względu na jej nieujawnienie w księdze wieczystej – podatek ostatecznie wymierzono na podstawie danych zawartych w złożonej przez skarżącego informacji na rok 2004. Odnosząc się do tej argumentacji trzeba, po pierwsze, wskazać, że wobec powzięcia informacji o zawarciu przez skarżącego umowy darowizny części nieruchomości, objętej informacją złożoną na rok 2004, wezwanie skarżącego do złożenia nowej informacji na podatek od nieruchomości, rolny i leśny, uwzględniającej przeprowadzoną zmianę własnościową, było oczywistym uprawnieniem i obowiązkiem organu podatkowego, skoro zgodnie z art. 6 ust. 6 u.p.o., art. 6a ust. 5 u.p.r. i art. 6 ust. 2 u.p.l. osoba fizyczna ma obowiązek złożenia właściwemu organowi podatkowemu informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego. Okoliczność, że umowa ta nie wywarła – przynajmniej w analizowanym roku podatkowym – skutku w zakresie stosunków własnościowych, nie ma znaczenia dla oceny zasadności reakcji organu podatkowego na informację o zaistnieniu zdarzenia potencjalnie podatkowo istotnego. Po drugie, ostateczne oparcie wymiaru podatku na informacjach podanych wcześniej przez skarżącego nie niweczy skutku przewidzianego w art. 68 § 2 pkt 2 O.p., gdyż uprawnienie do doręczenia decyzji ustalającej przed upływem pięciu, a nie trzech lat, od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy, powstaje wskutek złożenia przez podatnika deklaracji nie ujawniającej wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. Nie jest więc istotne to, czy informację tę podatnik złożył z własnej inicjatywy, czy też na żądanie organu podatkowego, ale że ją złożył oraz że nie stanowiła ona wystarczającej podstawy do ustalenia zobowiązania podatkowego. Skoro zatem skarżący nową informację, odnoszącą się do lat podatkowych 2007-2009, złożył, a ze względu na wątpliwy skutek umowy darowizny części nieruchomości nie mogła ona stanowić podstawy do wydania podatkowej decyzji wymiarowej, termin do doręczenia tej decyzji uległ wydłużeniu na podstawie art. 62 § 2 pkt 2 O.p. W sposób oczywisty nieuprawnione jest powołanie się w tym kontekście na art. 31 ust. 2 zdanie drugie Konstytucji RP, który stanowi, że nikogo nie wolno zmuszać do czynienia tego, czego prawo mu nie nakazuje, jako że – jak już wcześniej wyjaśniono – na skarżącym ciążył obowiązek powiadomienia organu podatkowego o wystąpieniu okoliczności uzasadniających powstanie lub wygaśnięcie obowiązku podatkowego. Oparty na nieporozumieniu jest zarzut naruszenia art. 269 § 1 P.p.s.a. przez niezgodne z tym przepisem zakwestionowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchwały pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2002 r. (FPK 3/02), bez przedstawienia powstałego zagadnienia prawnego odpowiedniemu składowi Naczelnego Sądu Administracyjnego. Otóż umknęło skarżącemu, że wskazana uchwała została podjęta w składzie pięciu sędziów, przed wejściem w życie ustaw reformujących sądownictwo administracyjne, to jest przed wejściem w życie ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 oraz P.p.s.a. Natomiast art. 269 § 1 P.p.s.a. ustanawia procedurę przewidzianą dla przypadku, gdy skład sądu administracyjnego nie podziela stanowiska zajętego w uchwale siedmiu sędziów, całej Izby albo pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego. Procedura ta nie mogła więc zostać zastosowana do zapadłej przed 2004 r. uchwały składu pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku mógł odmówić podzielenie zajętego w niej stanowiska bez potrzeby przedstawiania zagadnienia prawnego odpowiedniemu składowi Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie można także nie dostrzec, że wyrażone w przytoczonej uchwale zapatrywanie prawne nie mogło mieć zastosowania w sprawie skarżącego, gdyż odnosi się do kryteriów zaliczenia budynku letniskowego do kategorii budynków mieszkalnych, o jakich mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., a skarżący właścicielem budynku typu letniskowego nie jest. Wymaga bowiem podkreślenia, że zastosowanie w tej uchwale kryterium zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych dla możliwości uznania budynku letniskowego za budynek mieszkalny, nie oznacza zaaprobowania odstępstwa od reguły związania organów podatkowych danymi wynikającymi z rejestru gruntów i budynków, gdyż do tej sfery dowodowej Naczelny Sąd Administracyjny nie odniósł się, dokonując jedynie gramatycznej i celowościowej wykładni art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Chybione jest także twierdzenie skarżącego o naruszeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku art. 134 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a., przez niedokonanie pełnej kontroli odwoławczej i nieodniesienie się w uzasadnieniu wyroku do istotnych kwestii spornych, w tym wynikłych z orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, dotyczących analogicznych postępowań. Z niejasnego w tym fragmencie uzasadnienia skargi kasacyjnej zdaje się wynikać, że chodzi tu o zaaprobowanie uznania budynku położonego przy ul. [...] w S. za budynek mieszkalny, mimo rozpoczęcia użytkowania go przez skarżącego jako budynku gospodarczego oraz mimo rozpoczęcia przywracanie jego funkcji mieszkalnej, jednak bez możliwości wprowadzenia tej zmiany do ewidencji budynków. Wskazanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że dla prawidłowej kwalifikacji budynku miarodajne są dane z ewidencji budynków, z wcześniej wyłożonych przyczyn nie budzi zastrzeżeń Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ma bowiem rację Sąd pierwszej instancji, twierdząc, że zmiana tych danych możliwa jest tylko we właściwym postępowaniu i właściwym trybie, natomiast same dokonane przez skarżącego zmiany sposobu użytkowania budynku, względnie rozpoczęcie remontu zmierzającego do zmiany jego funkcji, względnie przywrócenia funkcji pierwotnej, nie stanowi dla organu podatkowego podstawy do zmiany klasyfikacyjnej budynku, bez zmiany w urzędowej ewidencji budynków. Nie jest zresztą jasne, z jakich przyczyn wynika brak możliwości dokonania odpowiedniej zmiany w ewidencji. Błędne jest w każdym razie zapatrywanie skarżącego, że pozostaje to w sprzeczności z zasadą prawdy materialnej, jako że istotą prowadzenia urzędowego rejestru jest porządkowanie i odwzorowanie objętych nim obszarów rzeczywistości w sposób najbardziej prawdziwy, ale z zastosowaniem zobiektywizowanych kryteriów i formalnych procedur. W konsekwencji ewentualna rozbieżność pomiędzy stanem ewidencyjnym a subiektywnie postrzeganym stanem rzeczywistym nie może upoważniać do kontestowania prawnego znaczenia ewidencji. Wreszcie, nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w następstwie jego zastosowania, mimo, że zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja była dotknięta naruszeniami przepisów O.p., a szczególnie art. 7 § 1, art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 210 § 4 oraz przepisów prawa materialnego, co przy prawidłowym wyrokowaniu powinno skutkować uwzględnieniem skargi w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Przede wszystkim trzeba zauważyć, że gdyby decyzja zaskarżona do sądu administracyjnego naruszała prawo materialne w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, podstawę jej uchylenia winien stanowić art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., a nie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Po wtóre, w skardze kasacyjnej nie wyjaśniono, na czym konkretnie miało polegać naruszenie wymienionych przepisów O.p., w tym art. 7 § 1, zawierającego definicję podatnika. Przyczyny, dla których oparto się na dowodach kwestionowanych przez skarżącego, zostały wyjaśnione zarówno w decyzji, jak i w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku; w szczególności w sposób nie budzący wątpliwości przedstawiono argumentację, przemawiającą za koniecznością oparcia się na danych z ewidencji gruntów i budynków oraz z ksiąg wieczystych. Istotę sporu stanowi odrzucenie tej argumentacji przez skarżącego, czego Naczelny Sąd Administracyjny zaaprobować jednak nie może. Konkludując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że żaden z zarzutów podniesionych przez skarżącego w skardze kasacyjnej nie okazał się zasadny, co prowadzi do oddalenia tej skargi na podstawie art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego nie orzeczono wobec braku stosownego wniosku od strony wygrywającej sprawę w instancji kasacyjnej.