II SA/Lu 236/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor WSA Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 września 2020 r. sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji dotyczącej obowiązku wykonania nasadzeń rekompensacyjnych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w P. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta P. zezwolił [...] spółce z o.o Spółce Komandytowej na usunięcie 62 drzew różnych gatunków z działek nr [...] i [...], położonych przy ul. [...] w P. w terminie do dnia 31 grudnia 2020 r., naliczył opłatę za ich usunięcie w wysokości [...] zł oraz zezwolił na usunięcie 32 innych drzew bez naliczenia opłaty, Po rozpoznaniu odwołania spółki Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję w części dotyczącej opłaty i nałożyło obowiązek wykonania nasadzeń rekompensacyjnych w terminie do dnia 31 grudnia 2021 r. w ilości 86 drzew liściastych ozdobnych i 38 drzew ozdobnych iglastych o obwodach pni nie mniejszych niż 16-cm, mierzonych na wysokości 100 cm (sadzonki klasy I) na terenie nieruchomości, z której usuwane są drzewa objęte zezwoleniem oraz odroczyło termin opłaty naliczonej w pkt 1 decyzji organu I instancji na okres 3 lat od dnia wykonania nasadzeń. Pismem z dnia 6 listopada 2019 r. spółka wniosła o zmianę decyzji Kolegium w części dotyczącej nasadzeń rekompensacyjnych i nakazanie nasadzeń zgodnie z własnym "Projektem nasadzeń zastępczych - zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z podziemnymi miejscami postojowymi w P. przy ul. [...]". znajdującym się w aktach sprawy. Spółka podniosła, że obowiązek nałożony przez organ nie będzie możliwy do zrealizowania. Wskazała, że na tym terenie przewidziana jest budowa 5 bloków mieszkalnych wraz z infrastrukturą, zatem na taką ilość drzew jest zbyt mało terenu. W ocenie spółki nasadzenia byłyby zbyt ciasne, a poza tym nie jest to możliwe w miejscach przez które przebiega infrastruktura techniczna. Ponadto nasadzenie drzew w takiej ilości spowoduje ponadnormatywne zacienienie kondygnacje, zwłaszcza parterów budynków, tym samym uniemożliwione byłoby spełnienie warunków określonych w pozwoleniu na budowę. Spółka wskazała, że jej projekt nasadzeń został sporządzony przez projektanta z uprawnieniami, uwzględnia zarówno specyfikę terenu jak i jego zabudowę, a dobrane drzewa w ilości 39 i krzewy w ilości 6131, których koszt to około [...] zł, zakładają postulowaną rekompensację roślinności. Według spółki realizacja nasadzeń według projektu powoli na wprowadzenie zwartych grup krzewów okrywowych, co wpłynie korzystnie na ograniczenie parowania oraz zatrzymanie wód opadowych i wilgoci w glebie. Zdaniem spółki drzewa i krzewy będą się uzupełniały, tworząc zwarty korytarz przyrodniczy w tej części miasta i powodując pożądaną perspektywę w stosunku do sąsiadującego obszaru lasu. Dodatkowo, zdaniem spółki, w przypadki licznego nasadzenia drzew nie będzie rosła pod nimi trawa, wobec czego trzeba będzie stosować alternatywne rozwiązanie dla zagospodarowania podłoża. Decyzją z dnia [...]., utrzymaną w mocy decyzją z [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło zmiany decyzji. Organ wskazał, że zgodnie z przepisem art. 155 kpa decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy zachodzą przesłanki uchylenia lub zmiany takiej decyzji ze względu na interes społeczny i słuszny interes strony i czy ewentualnemu uchyleniu lub zmianie nie sprzeciwiają się przepisy szczególne. Organ zaznaczył, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 kpa nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem, a zmiana decyzji może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej", w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony do tej pory. Tymczasem plan nasadzeń, na który powołuje się spółka został opracowany po wydaniu decyzji z dnia 18 października 2019 r., a więc powstał po wydaniu decyzji pierwotnej, o której zmianę w trybie art. 155 kpa wystąpiono. W ocenie Kolegium okoliczność ta nie pozwala przyjąć opinii architekta zieleni z dnia 8 listopada 2019 r., jako dowodu w przedmiotowej sprawie. Kolegium zauważyło ponadto, że orzeczone decyzją nasadzenia zastępcze realizują interes publiczny w zakresie ochrony przyrody, zachowania zrównoważonego rozwoju oraz mają służyć wspólnocie lokalnej. Spółka powinna wziąć pod uwagę, że działka, na której przeprowadza jest inwestycja była obsadzona drzewami przed przystąpieniem do prac, a w związku z ich usunięciem ograny administracji publicznej mogą nałożyć opłatę lub zobowiązać do wykonania nasadzeń rekompensacyjnych. Nasadzenia rekompensacyjne powinny być uwzględnione przez inwestora na etapie projektowania inwestycji, a nie jak chce Spółka, dopiero po sporządzeniu projektu budowlanego lub wykonaniu prac. Interes społeczny jakim jest utrzymanie odpowiedniej ilości terenów zielonych w tym drzew powinien być wzięty pod uwagę przy realizowaniu interesów inwestora. W decyzji z dnia [...] r. rozważono wszystkie okoliczności sprawy oraz właściwie wyważono interes społeczny oraz słuszny interes stron. Za obecną propozycją zmiany decyzji przemawia natomiast wyłącznie interes gospodarczy strony, która próbuje dostosować obowiązki nałożone powołaną decyzją do własnych potrzeb bez względu na inne wartości chronione przez przepisu ustawy o ochronie przyrody, w tym dotyczące wycinki drzew. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody ochrona przyrody polega na zachowaniu, zrównoważonym użytkowaniu oraz odnawianiu zasobów, tworów i składników przyrody, w tym zieleni w miastach i wsiach oraz zadrzewień. Natomiast przepis art. 4 ustawy stanowi o obowiązkach m.in. organów administracji publicznej w zakresie ochrony przyrody, do których należy m.in. dbałość o przyrodę będącą dziedzictwem i bogactwem narodowym. Obowiązek rekompensacyjny jest zatem bardziej istotny, niż obowiązek w postaci poniesienia opłaty za usunięcie danej roślinności. Nawet w przypadku zastąpienia opłaty nasadzeniami rekompensacyjnymi interes publiczny jest zabezpieczony w podwójnym zakresie. Z jednej strony ciężar wykonania nasadzeń oraz dbałość o posadzoną roślinność jest przerzucony na beneficjenta zezwolenia, z drugiej w przypadku niewłaściwego wykonania nasadzeń i dbałości o posadzoną roślinność obowiązek opłatowy ulega odnowieniu. Jednocześnie mając na uwadze możliwość faktycznego zachowania żywotności jedynie przez część posadzonych drzew oraz rozmiar całościowy nasadzeń i zagospodarowania terenu wskazany w przedłożonym projekcie, organ odwoławczy uznał, że nasadzenia rekompensacyjne powinny zostać określone na dwukrotność drzew objętych zezwoleniem. Zdaniem Kolegium taka ilość pozwoli w relatywnie szybki sposób uzupełnić wskazany uszczerbek w lokalnych zadrzewieniu, wnioskodawca posiada przy tym odpowiedni teren do zrealizowania nałożonego na niego obowiązku, co wynikało z przedłożonej dokumentacji, jak i z treści odwołania. W ten sposób został zrealizowany interes publiczny, zgodnie z którym nastąpiłoby odbudowanie uszczerbku w środowisku, a który obecnie przemawia za brakiem uwzględnienia wniosku Spółki. Kolegium zaznaczyło, że w postępowaniu odwoławczym uwzględniło plan nasadzeń przedłożony przez inwestora, przyjmując, że część nasadzeń może zostać uznana za tożsame ze wskazanymi w planie. Istotne jest ponadto, że Spółka w odwołaniu od decyzji organu I instancji sama wskazała na możliwość wykonania nasadzeń zastępczych. Organ zaznaczył, że dotkliwość w postaci opłaty została zastąpiona o wiele niniejszym kosztem nasadzeń zastępczych. To również stanowi okoliczność przemawiającą za uznaniem, że słuszny interes strony został przez organ uwzględniony. Wnioskodawca nie wykazał natomiast, aby za zmianą decyzji, co do której obowiązuje przymiot trwałości, przemawiał tak interes publiczny, jak i słuszny interes strony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] spółka z o.o Spółka Komandytowa zarzuciła decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego naruszenie art. 155 kpa poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy żądanie zmiany decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. w części dotyczącej nasadzeń rekompensacyjnych jest uzasadnione, skoro obowiązek ten nie jest możliwy do zrealizowania. Według skarżącej błędnie także uznano, że swoim wnioskiem o zmianę decyzji dąży do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia, w szczególności dołączając plan nasadzeń po wydaniu decyzji przez SKO z dnia [...] r. - w sytuacji, gdy przedmiotowy plan nasadzeń - tj. "Projekt nasadzeń zastępczych - zespół budynków mieszkalnych wielorodzinnych z podziemnymi miejscami postojowymi w P. przy ul. [...] " sporządzony w sierpniu 2019 r. przez architekta krajobrazu stanowił załącznik do pierwotnego wniosku w sprawie wydania pozwolenia na wycinkę drzew, co znajduje odzwierciedlenie w materiale zgromadzonym w sprawie. Skarżąca zaprzeczyła ponadto, że kieruje się wyłącznie własnym interesem, próbując dostosować decyzję do własnych potrzeb, w sytuacji, gdy organ nie bierze pod uwagę, że to na skutek jego decyzji z dnia [...] r. w części dot. pkt 2 decyzji nasadzenia dwukrotnego w miejsce drzew usuwanych spowodowało, że nasadzenia rekompensacyjne nie są możliwe do zrealizowania. W motywach uzasadnienia skargi spółka ponowiła argumentację przedstawioną we wniosku o zmianę decyzji, dodatkowo wskazując, że w przypadku braku miejsca na nasadzenia drzew - istnieje prawna możliwość zamiany nasadzeń drzew na krzewy. W tym przypadku przelicznik jest różny - w praktyce najczęściej za jedno drzewo orzekane jest nasadzenie 10 sztuk krzewów. W ramach projektu nasadzeń zostały przewidziane do nasadzeń zastępczych 39 szt. drzew oraz, aż 6.131 krzewów z uwagi na usunięcie 62 szt. drzew (z czego 34 szt. to drzewa zdrowe - pozostałe nie rokują szansy na przeżycie, w tym także są drzewa, które stanowią zagrożenie dla ludzi lub mienia). Zatem w przeliczeniu dla samych krzewów - na jedno usuwane drzewo przypada 98,88 szt. krzewów. Skarżąca zwróciła uwagę, że w obowiązujących przepisach brakuje obiektywnych kryteriów, jak również delegacji ustawowej upoważniającej organy np. gminy do określenia wymogów nasadzeń zastępczych. W związku z tym ocena taka musi być zindywidualizowana na potrzeby rozpoznawanej sprawy i znajdować odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. W zależności od konkretnej sytuacji nie można wykluczyć, że w miejsce usuwanych drzew zostaną nasadzone krzewy, gdyż z żadnego przepisu takie ograniczenia nie wynikają. Organ, dokonując ustaleń faktycznych, powinien brać również pod uwagę sposób zagospodarowania terenu. Tym samym prawidłowe nałożenie obowiązku przesadzenia drzew lub krzewów albo wykonania nasadzeń zastępczych ma charakter złożony i każdy przypadek wymaga zindywidualizowanego podejścia. W ocenie skarżącej zasadne byłoby umożliwienie wypracowania w drodze zmiany decyzji takiego rozwiązania dla realizacji nasadzeń zastępczych, aby mogła je rzeczywiście, zgodnie z celem ochrony przyrody zrealizować. Istota wniosku o zmianę decyzji nie dotyczy bowiem w żadnym razie jej dążenia do działania wyłącznie we własnym interesie. Rozumie cel ochrony przyrody i chce go zrealizować, tylko musi w tym zakresie taką faktyczną możliwość. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoją argumentację i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Treść przepisu art. 155 kpa jasno wskazuje, że organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję ostateczną, na mocy której strona nabyła prawo, jeśli strona wyraziła zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji, przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu takiej decyzji, a za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawiają interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Przepis ten ma zastosowanie w przypadku, gdy nie jest możliwe wzruszenie decyzji w trybie stwierdzenia jej nieważności lub w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego. W orzecznictwie dominuje ponadto pogląd, że tryb wzruszenia decyzji na podstawie art. 155 kpa może mieć zastosowanie tylko do decyzji uznaniowych lub do decyzji, przy wydaniu których organ ma do wyboru kilka rozstrzygnięć, z których każde jest zgodne z prawem. Przepis art. 155 kpa tworzy więc dla organów administracji dość szeroką możliwość korygowania decyzji administracyjnych ze względów słusznościowych, w zależności od zmiany okoliczności faktycznych i prawnych i ich wpływu na interes społeczny lub słuszny interes strony, przy czym, jak trafnie zauważyło Kolegium, samo wzruszenie decyzji ostatecznej na podstawie art. 155 kpa również pozostaje w sferze uznania organu administracji. Bez wątpienia opłata z tytułu usunięcia drzew jest zasadą, co wynika z treści art. 84 ust. 1 wspomnianej ustawy ( tak NSA w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 21 czerwca 1999 r. sygn. akt IV SA 2184/96 oraz w wyroku z dnia 16 października 2014 r. sygn. akt II OSK 952/13 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). Nie ulega ona uchyleniu także wówczas, gdy organ uzależnia usunięcie drzew i krzewów od ich przesadzenia, czy dokonania nowych nasadzeń. W takim bowiem przypadku następuje jedynie odroczenie terminu jej płatności, na okres 3 lat od dnia wydania zezwolenia. Opłaty stanowią ekonomiczne środki ochrony środowiska, służące zachowaniu jego wartości, a więc mają przeciwdziałać dokonywaniu w nich zmian. W istocie więc celem opłat jest zrekompensowanie uszczerbku w środowisku przyrodniczym, powstałego wskutek działalności gospodarczej. Jeśli jednak opłaty mają kompensować uszczerbek w środowisku polegający na usunięciu drzew lub krzewów, to rację ma Kolegium wskazując, że ten sam uszczerbek mogą zrekompensować zastępcze nasadzenia, tym bardziej, że przepis art. 83b ust. 9 lit.a ) ustawy stanowi o liczbie nie mniejszej, niż liczba drzew lub krzewów usuwanych. Powyższe przekonanie wzmacnia jedynie argument, że ze środków pochodzących z opłat realizowane są także programy nasadzeń roślinności na terenie miasta L.. Co więcej, jeśli wziąć pod uwagę konstytucyjną zasadę ochrony środowiska jako wspólnego dobra ( art. 74 ust. 1 i 2 Konstytucji RP ), to wydaje się, że nie opłata, ale właśnie nowe nasadzenia realizują wspomnianą zasadę, jeśli już organ uzna usunięcie drzew lub krzewów za uzasadnione. Dokonując zatem wyboru właściwego obowiązku organ jest zobowiązany do uwzględnienia wszystkich okoliczności m. in. od przyrodniczych walorów usuwanych drzew, wielkości uszczerbku w środowisku spowodowanego wycinką, wreszcie od planów inwestycyjnych wnioskodawcy, czy też od samej możliwości dokonania na działce nasadzeń zastępczych. Zawsze oznacza to jednak, że mimo działania w trybie nadzwyczajnym, rozstrzygnięcie nie może opierać się na dowolności, ale musi być jasno i klarownie uzasadnione. W taki sposób, aby strona miała przeświadczenie, że właśnie takie, a nie inne rozstrzygniecie w okolicznościach danej sprawy było optymalne z punktu widzenia jej interesu i interesu społecznego. Zgodzić należy się ze skarżącym, że zaskarżona decyzja tego warunku nie spełnia. Jest oczywiste, że organ odmawiając zmiany własnej decyzji skupił się wyłącznie na aspektach interesu społecznego, upatrując w nałożeniu obowiązku zasadzeń kompensacyjnych zachowania zasady zrównoważonego rozwoju oraz spełnienia wymagań wspólnoty lokalnej. Wsparciem dla tej tezy jest przywołanie art. 2 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody zgodnie z którym ochrona przyrody polega na zachowaniu, zrównoważonym użytkowaniu oraz odnawianiu zasobów, tworów i składników przyrody, w tym zieleni w miastach i wsiach oraz zadrzewień. Tyle tylko, że i skarżący w żadnym razie nie uważa, aby powyższe wartości pozostawały bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, proponując jedynie inne rozwiązania, które w jego ocenie pozwoliłyby na ich zachowanie, a jednocześnie uwzględniły także jego interes. Ten zaś został przez Kolegium rozważony jedynie marginalnie. Według art. 83c ust. 4 ustawy organ, wydając zezwolenie na usunięcie drzewa lub krzewu uzależnione od wykonania nasadzeń zastępczych, bierze pod uwagę w szczególności dostępność miejsc do nasadzeń zastępczych oraz następujące cechy usuwanego drzewa lub krzewu:1) wartość przyrodniczą, w tym rozmiar drzewa lub powierzchnię krzewów oraz funkcje, jakie pełnią w ekosystemie; 2) wartość kulturową; 3) walory krajobrazowe oraz 4) lokalizację. Jasne jest, że w decyzji z 18 października 2019r., mimo, że Kolegium przytoczyło ten przepis, powyższe czynniki w istocie nie były brane pod uwagę. Kolegium zarówno wtedy, jak i w zaskarżonej decyzji powołało się na ogólne cele ochrony przyrody, przekonując, że lepszym środkiem do usunięcia uszczerbku powstałego na skutek usunięcia roślinności w lokalnym ekosystemie jest wykonanie nasadzeń rekompensacyjnych. Prawdą jest, że również skarżący przyjął ten punkt widzenia, dowodząc w odwołaniu zasadności nasadzeń zastępczych zamiast opłaty jako właściwego środka rekompensacyjny. Jednak już wtedy wskazywał, że powinny mieć one miejsce na podstawie "Projektu nasadzeń zastępczych - zespół budynków mieszkalnych wielorodzinnych z podziemnymi miejscami postojowymi w P. przy ul. [...]. Nr [...], [...]". Organ w ogóle nie wziął tego dokumentu po rozwagę, podając, że został sporządzony już po decyzji z dnia [...]. Z akt wynika jednak, że został on sporządzony w sierpniu 2019r., był zatem dostępny, zresztą, jak już wspomniano, skarżący powołał się na Raport już w odwołaniu. Chyba, że chodzi o zupełnie inny Projekt, skoro w skardze i wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący powołuje się na "Projekt nasadzeń zastępczych - zespół budynków mieszkalnych wielorodzinnych z podziemnymi miejscami postojowymi w P. przy ul. [...]". Rację ma Kolegium, według którego postępowanie prowadzone w trybie art. 155 kpa nie oznacza ponownego badanie sprawy. Nie ulega jednak wątpliwości, ze rozpoznając wniosek o zmianę decyzji na podstawie kryteriów opisanych w tym przepisie organ powinien uwzględnić wszystkie jej okoliczności. Możliwość zastosowania art. 83c ust. 4 ustawy o ochronie przyrody ma charakter uznaniowy i przy jego zastosowaniu w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 155 kpa organ powinien rozważyć zarówno okoliczności, jakie wystąpiły po wydaniu decyzji, która ma być zmieniana, jak i to czy spełnione zostały przesłanki materialnoprawne określone w przepisach ustawy o ochronie przyrody. Organ powinien więc również ustalić, czy na działkach, z których skarżący miał usunąć przedmiotowe drzewa w ogóle istnieje możliwość wykonania nasadzeń zastępczych. Przede wszystkim w zakresie przystosowawczym, w oparciu o cechy przyrodnicze i lokalizacyjne. Tymczasem całkowicie zlekceważono podniesione przez skarżącego zastrzeżenia co do możliwości wywiązania się z nałożonego obowiązku. Trzeba zauważyć, że liczba drzew określona do posadzenia przez organ odwoławczy, znacznie przekracza liczbę drzew do usunięcia na którą wyraził zgodę Prezydenta Miasta L.. Wprawdzie tak określona ilość drzew odpowiada art. 83 b ust. 9 lit. a ) ustawy, jednak Kolegium powinno rozważyć, czy w ten sposób nie wpłynęło na możliwości realizacji planowanej inwestycji, skoro kolejne nasadzenia mogły kolidować z rozwiązaniami projektowymi, dla których wniesiono przecież o zezwolenie na usunięcie drzew. W tej sytuacji równie wątpliwym jest twierdzenie organu wyrażone w decyzji z [...]., że inwestor posiada odpowiedni termin do zrealizowania wskazanych nasadzeń. Spółka przecież jasno podnosiła, że istnieją przeszkody natury technicznej do ich wykonania, gdyż miejsca w których ma to nastąpić ograniczone są przebiegiem sieci infrastruktury technicznej i względami architektonicznymi. Co więcej, jako powód do zmiany decyzji wskazywano także zbyt duże zagęszczenie drzew, co w efekcie miałoby negatywny wpływ na ich wzrost, a także zacienianie niższych kondygnacji w budynkach. Te same argumenty podniesiono także w piśmie z dnia 8 listopada 2019r. sporządzonym przez architektkę krajobrazu, która sporządziła wspomniany już projekt nasadzeń zastępczych. Według jego autorki na etapie jego opracowania brane były pod uwagę wszystkie możliwe miejsca nasadzeń z zachowaniem wymaganych odległości zarówno od infrastruktury jak i drzew wobec siebie. Jej zdaniem wybrane rozwiązanie w którym zaprojektowano drzewa w ilości 13 drzew iglastych oraz 26 drzew liściastych małych i średnich mają możliwość prawidłowego rozwoju. Natomiast z powodu ograniczeń związanych z przebiegiem infrastruktury technicznej i architekturą powierzchnie zieleni ( 3443,9m ˛) zostały obsadzone krzewami, bylinami i trawami dostosowanymi do warunków siedliskowych w ilości 1137 krzewów iglastych, 4994 sztuk krzewów liściastych , 99 sztuk pnączy, 902 sztuk bylin, 238 sztuk traw i 632 sztuk paproci. Organ w ogóle nie odniósł się do tych wywodów, obstając jedynie przy tezie, że większa ilość drzew przyspieszy kompensację przyrodniczą, jednocześnie deprecjonując treść wspomnianego pisma tylko z tego powodu, że sam Projekt miał zostać sporządzony już po rozstrzygnięciu sprawy, co przecież nie było prawdą. Organ powinien zatem samodzielnie rozważyć, czy podane przez inwestora okoliczności uzasadniają zmianę decyzji w kontekście przesłanek słusznego interesu strony i interesu społecznego. Formułując wskazówki, pozwalające na właściwe ustalenie proporcji pomiędzy tymi interesami Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 czerwca 1981 r. ( SA 820/81 - ONSA 1981 Nr 1 poz. 57 z glosą J. Łętowskiego - OSP 1982 z. 1-2 poz. 22 ) wyjaśnił, że obowiązkiem organu załatwiającego sprawę w oparciu o uznanie administracyjne jest załatwienie sprawy zgodnie z żądaniem obywatela, o ile interes społeczny nie stoi temu na przeszkodzie, ani nie przekracza to możliwości organu wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków. Można więc przyjąć, że z zasady tej wynika domniemanie pozytywnego załatwienia sprawy, od którego można odstąpić dopiero wówczas, gdy w uzasadnieniu decyzji wykaże się, że takie załatwienie sprawy kolidowałoby z interesem społecznym lub przekraczałoby możliwości organu. Ograniczenie się do stwierdzenia, że inwestor chce jedynie zrealizować swój interes gospodarczy bez względu na inne wartości chronione przepisami ustawy o ochronie przyrody nie może znaleźć akceptacji. To organ powinien rozważyć, biorąc pod uwagę przesłanki o których mowa w art. 83c ust. 4 ustawy o ochronie przyrody, czy ilość i rodzaj przewidzianych w projekcie nasadzeń w postaci jarząbów, sosny kosodrzewiny, sosen, Glediczii trójcierniowej, jałowców, hortensji, Tawuły japońskiej, Śnieguliczki oraz innych krzewów, pnączy, bylin i traw i paproci stanowi rekompensatę usunięcie m.in. klonów, sosen, modrzewi, lip, dębów , jesionów i ozwoli na zachowanie równowagi pomiędzy słusznym interes skarżącej i interes społecznym. Jak zaznaczył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 września 2016r. ( II OSK 3164/14 opubl. w CBOSA ) w przypadku pozytywnego rozstrzygnięcia w sprawie zezwolenia na usunięcie drzewa, gdzie relacja pomiędzy interesem publicznym a indywidualnym, prywatnym może być rozstrzygnięta na korzyść wnioskodawcy (tzn. może być wydane zgodnie z prawem konkretne zezwolenie) nie oznacza to że ten wnioskodawca ma publiczne prawo podmiotowe do pozytywnego orzeczenia w przedmiocie nasadzeń i przesadzeń zamiennych. Ma on tylko publiczne prawo podmiotowe do rozważenia przez organ, w ramach wydawanej decyzji, czy nasadzenia lub przesadzenia są możliwe w celu realizacji wartości, dla których działają normy ustawy o ochronie przyrody. Tezę tę należy odnieść również do wniosku o zmianę decyzji, w której właśnie orzeczono o obowiązku zasadzeń drzew. Z tych względów na podstawie art. 145 §1 pkt.1 lit. a) i c) oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2019r. poz. 2325 ) należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 §1 wspomnianej ustawy. Obejmują one zwrot wpisu od skargi w kwocie 200 zł.