II FZ 822/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Anna Dumas, , , po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia G. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 sierpnia 2016 r. sygn. akt I SA/Łd 704/16 w zakresie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 25 września 2015 r. nr (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Przedmiotem zażalenia G. K. jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 30 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Łd 704/16, w którym oddalono jego wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w L. z 25 września 2015 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 rok w wysokości 11.886 zł z tytułu przychodu uzyskanego ze sprzedaży własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego. Sąd wskazał, że w skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jednak wniosek ten nie zawierał uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że warunkiem wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę istnienia przesłanek wymienionych w powołanym przepisie. W ocenie Sądu samo stwierdzenie strony, że "zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...) ze względu na wysokość zobowiązania (...) oraz ewentualnych skutków wszczęcia postępowania egzekucyjnego" nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W zażaleniu od tego postanowienia skarżący podkreślił, że działa w sprawie bez profesjonalnego pełnomocnika. W jego przekonaniu Sąd winien był wezwać go do uzupełnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 49 p.p.s.a., a egzekucja kwoty 11 886 zł bez wątpienia stwarza ryzyko wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Art. 61 § 3 p.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności potwierdzających ryzyko ich zaistnienia. Aby wniosek mógł być uwzględniony, nie wystarczy samo powtórzenie w nim treści przepisu. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej. Nie można przy tym zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, jakoby każda egzekucja kwoty 11 886 zł prowadziła do spełnienia przesłanek, o których mowa w analizowanym przepisie. Podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie ma na celu uchronienia strony postępowania przed finansowymi konsekwencjami egzekucji, która ze swej istoty wiąże się z obciążeniem finansowym. Wstrzymanie wykonania decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. W analizowanej sprawie skarżący nie wykazał ryzyka powstania takich skutków egzekucji, nie uczynił tego nawet w zażaleniu. Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji słusznie uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił spełnienia w jego sprawie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ograniczenie się jedynie do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji bez wskazania argumentów na poparcie wniosku, wyklucza możliwość zastosowania instytucji określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tym samym rozstrzygnięcie Sądu I instancji było prawidłowe. Odnosząc się do argumentu, że Sąd I instancji w trybie art. 49 p.p.s.a. powinien był wezwać skarżącego do wyjaśnienia lub sprecyzowania przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., wskazać należy, że przepis ten przewiduje możliwość wezwania strony do uzupełnienia lub poprawienia pisma w przypadku niezachowania warunków formalnych, przy czym chodzi zarówno o warunki formalne ogólne przewidziane dla wszystkich pism strony (art. 46–47 p.p.s.a.), jak i o warunki formalne szczególne przewidziane dla niektórych pism, np. skargi (art. 57 p.p.s.a.) czy skargi o wznowienie (art. 279 p.p.s.a.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można zaliczyć do braków o charakterze formalnym, które podlegają uzupełnieniu, braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z przytoczonych powyżej powodów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, mając na uwadze art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.