VII SA/Wa 2600/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Nowak Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku O. z siedzibą w R. o dokonanie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2016 r. w sprawie ze skargi O. z siedzibą w R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia odmówić dokonania wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2016 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2600/15. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 7 października 2016 r., po rozpoznaniu sprawy ze skargi O. z siedzibą w R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r. znak [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono stronie skarżącej w dniu [...] listopada 2016 r. W piśmie z dnia [...] listopada 2016 r. strona skarżąca złożyła wniosek o dokonanie wykładni wyroku poprzez: - podanie przepisu prawa dopuszczającego możliwość rozpatrzenia wniosku organizacji decyzją o umorzeniu postępowania - podanie przepisu prawa dopuszczającego możliwość badania przesłanek z art. 31 § 1pkt 1 oraz 2 kpa po wszczęciu z urzędu postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 158 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści, a postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych, utrwalony jest pogląd, że za pomocą instytucji wykładni wyroku nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści wyroku, ale muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością wyroku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2014 r. sygn. akt II OZ 337/14, LEX nr 1 461 923, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2012 r. sygn. akt I FSK 1656/10, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2000/11, LEX nr 1 269 638). Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja orzeczenia jak i jego uzasadnienie, zaś potrzeba jej dokonania zachodzi w sytuacji, gdy treść orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny, a wykładnia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu orzeczenia, bądź też co do innych jego skutków, np. zakresu powagi rzeczy osądzonej (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r., sygn. akt II SAB 57/98, z dnia 29 czerwca 2007 r., sygn. akt II FZ 294/07, z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2000/11 LEX nr 1269638, z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 1121/11, LEX nr 1145479, z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt I OZ 1018/11 LEX nr 1149513). W doktrynie podkreśla się także, iż przy użyciu tej instytucji niedopuszczalne jest żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Wykładnia bowiem nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia lub uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia w zakresie argumentacji faktycznej lub prawnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2009 r., sygn. akt l OSK 23/08, z dnia 22 stycznia 2015r., sygn. akt II OZ 22/15 LEX nr 1628848).Ponadto przedmiotem wykładni wyroku mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2014 r. sygn. akt II GZ 24/14, LEX nr 1 450 789, czy postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2012 r. sygn. akt I OZ 78/12, LEX nr 1 115 980). Sentencja wyroku z dnia 7 października 2016 r. nie nasuwa żadnych wątpliwości, rozstrzygnięcie jest bowiem jednoznaczne – Sąd skargę oddalił. Treść uzasadnienia również nie nasuwa żadnych wątpliwości. Jak wskazano wcześniej, przedmiotem wykładni mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w orzeczeniu, a nie udzielanie odpowiedzi na stawiane przez stronę pytania. O. złożyło wniosek o wykładnię wyroku wydanego w dniu 7 października 2016 r. domagając się wyjaśnienia generalnie sposobu w jaki organ powinien postąpić z wnioskiem organizacji. Tego typu wniosek, stanowiący w istocie polemikę z odmiennym niż oczekiwała strona stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu, nie może być uwzględniony (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 6 czerwca 2012 r. I FSK 677/11 LEX nr 1333026, z dnia 23 września 2011 r. II FSK 1224/10 LEX nr 948926). Podniesione przez skarżące Stowarzyszenie w złożonym wniosku okoliczności zmierzają do zakwestionowania trafności rozstrzygnięcia i mogą być podnoszone w drodze skargi kasacyjnej od wyroku, nie zaś w drodze wniosku o jego wykładnię. Na marginesie Sąd wskazuje, że strona wnioskująca o wykładnię orzeczenia ma obowiązek wskazać, które konkretne elementy sentencji wyroku lub jego uzasadnienia są dla niej niezrozumiałe bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego. Zaś skarżące stowarzyszenie, które prowadzi w Sądzie nie jedną sprawę, z tego obowiązku się nie wywiązało. Z tego też względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie 158 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.