II SA/Rz 456/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 2 października 2009 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L., R. L., J. D., T. D., S. B., M. R., M. C. oraz M. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2009r. znak: [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - postanawia - odrzucić skargę M. C. UZASADNIENIE M. C. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wraz z A. L., R. L., J. D., T. D., S. B., M. R. oraz M. L. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2009r. znak: [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego – sieci elektroenergetycznej. W związku z faktem, iż M. C. nie opłacił skargi, został on wezwany do uiszczenia kwoty 100 zł tytułem wpisu sądowego, z jednoczesnym wskazaniem terminu 7 dni na jego wykonanie oraz rygoru w postaci odrzucenia skargi na wypadek nieuzupełnienia wskazanego braku. Wezwanie powyższe zostało doręczone M. C. w dniu 1 lipca 2009r., na co wskazuje jego podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przedmiotowej korespondencji. Termin do zastosowania się do treści wezwania upłynął względem wyżej wymienionego skarżącego bezskutecznie dnia 8 lipca 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej jako P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wedle § 2 powołanego artykułu pismem takim jest m. in. skarga. W świetle z kolei art. 220 § 1 P.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Konsekwencją procesową braku uiszczenia wpisu sądowego, pomimo stosownego wezwania, jest konieczność odrzucenia skargi – art. 220 § 3 P.p.s.a. Wobec powyższego i przy uwzględnieniu okoliczności sprawy należy uznać, iż skarga M. C. nie może zostać merytorycznie rozpatrzona. Wymieniony skarżący, pomimo stosownego wezwania, nie uzupełnił braku fiskalnego skargi. Był on przy tym pouczony, iż skutkiem procesowym niezastosowania się do wezwania Sądu jest odrzucenie skargi. Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 220 § 1 i § 3 w zw. z art. 230 P.p.s.a. Na marginesie Sąd zaznacza, iż skardze pozostałych skarżących zostanie nadany dalszy bieg.