I SA/Wa 216/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Wesołowska, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) sędzia WSA Elżbieta Lenart, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w [...] na decyzję Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oddala skargę. UZASADNIENIE U Z A S A D N E N I E Minister Finansów, Inwestycji i Rozwoju decyzją z [...] listopada 2019 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania P. S.A. z siedzibą w [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2019 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nabycia z mocy prawa, z dniem 27 października 2000 r. przez P. w [...] prawa użytkowania wieczystego gruntu, położonego w jednostce ewidencyjnej [...], obręb [...],[...], obejmującego oznaczoną na k.m. 1 działkę nr [...] o pow. [...] m², dla której prowadzona była KW nr [...] przez Sąd Rejonowy w [...] IX Wydział Ksiąg Wieczystych (obecnie powyższa działka objęta jest treścią KW nr [...]). Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wojewoda [...] decyzją z [...] lutego 2019 r. odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem [...] października 2000 r. przez P. w [...] prawa użytkowania wieczystego opisanego wyżej gruntu. P. S.A. w [...] wniosły odwołanie od ww. decyzji Wojewody [...]. Minister Finansów, Inwestycji i Rozwoju rozpoznając sprawę stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. Organ odwoławczy wskazał, że oceniana decyzja Wojewody [...] z [...] lutego 2019 r. została wydana m.in. na podstawie art. 34 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego Polskie Koleje Państwowe. Zgodnie z art. 34 ww. ustawy grunty będące własnością Skarbu Państwa, znajdujące się w dniu 5 grudnia 1990 r. w posiadaniu [...], co do których [...] nie legitymowało się dokumentami o przekazaniu mu tych gruntów w formie prawem przewidzianej i nie legitymuje się nimi do dnia wykreślenia z rejestru przedsiębiorstw państwowych, stają się z dniem wejścia w życie ustawy (tj. z dniem 27 października 2000 r.), z mocy prawa, przedmiotem użytkowania wieczystego [...]. Natomiast budynki, inne urządzenia i lokale znajdujące się na tych gruntach stają się z mocy prawa, nieodpłatnie, własnością [...]. Nabycie ww. praw nie może naruszać praw osób trzecich. Organ odwoławczy zaznaczył, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntował się pogląd, iż podstawową przesłanką wynikającą z tego przepisu (art. 34 ustawy komercjalizacyjnej) jest to, aby nieruchomość, która 5 grudnia 1990 r. znajdowała się w posiadaniu [...] stanowiła własność Skarbu Państwa, tylko bowiem pod tym warunkiem mogła z mocy prawa stać się z dniem wejścia w życie ustawy przedmiotem prawa wieczystego użytkowania [...]. Wykładnia, którą proponuje skarżąca [...] jest wbrew temu przepisowi, który nie budzi żadnych wątpliwości co do tego, że aby [...] mogła uzyskać prawo wieczystego użytkowania grunt musi stanowić własność Skarbu Państwa (wyroki NSA z dnia 18 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 1711/12 oraz z dnia 24 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 2860/12). Z treści KW nr [...] prowadzonej dawniej dla przedmiotowego gruntu, oznaczonego jako działka nr [...] o pow. [...] m², wynika, że nieruchomość ta stała się własnością Skarbu Państwa przed datą 5 grudnia 1990 r. Powyższe potwierdza także treść zaświadczenia Archiwum Państwowego w [...] z [...] września 2002 r. nr [...]. Jednakże ze znajdującej się w aktach przedmiotowej sprawy ostatecznej decyzji Wojewody [...] z [...] października 2015 r. nr [...] wynika, że z dniem 1 stycznia 1999 r. stwierdzono nabycie z mocy prawa przez Powiat [...], prawa własności przedmiotowej nieruchomości ozn. jako działka nr [...], z uwagi na zajęcie działki pod drogę publiczną powiatową [...] o przebiegu [...]. Organ drugiej instancji podkreślił, że na gruncie niniejszej sprawy oznacza to, że mimo, iż przedmiotowa nieruchomość stanowiła własność Skarbu Państwa w dniu 5 grudnia 1990 r., w dniu 27 października 2000 r. prawo własności działki nr [...] należało do Powiatu [...]. Powyższą okoliczność potwierdza treść KW nr [...] prowadzonej aktualnie dla przedmiotowej nieruchomości, w której dziale drugim jako właściciel działki nr [...]ujawniony jest Powiat [...], na podstawie ww. decyzji Wojewody [...] z [...] października 2015 r. Tym samym skoro przedmiotowa działka nie stanowiła własności Skarbu Państwa według stanu na dzień 27 października 2000 r. Minister Finansów, Inwestycji i Rozwoju utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2019 r. Organ odwoławczy zaznaczył dodatkowo, że pozostawanie przedmiotowego gruntu w posiadaniu [...] S.A. według stanu na dzień 5 grudnia 1990 r. pozostaje w tym przypadku bez znaczenia skoro działka nr [...] nie stanowiła własności Skarbu Państwa na dzień 27 października 2000 r. P. S.A. w [...] wniosły skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 34 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego Polskie Koleje Państwowe, poprzez przeprowadzenie badania spełnienia przesłanek uwłaszczenia w okresie odmiennym od przewidzianego w ustawie, pomimo że podstawą uwłaszczenia jest pozostawanie gruntu własnością Skarbu Państwa oraz w posiadaniu przedsiębiorstwa państwowego na dzień 5 grudnia 1990 r. 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak podjęcia działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia i załatwienia sprawy, podczas gdy na organie spoczywa obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i rozważenia wszystkich okoliczności sprawy; 3. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 80 k.p.a. poprzez wzięcie pod uwagę jedynie części materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, co skutkowało odmową stwierdzenia nabycia prawa, podczas gdy organ winien dokonać oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego; 4. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 11 i art. 107 § 1 pkt 6 oraz § 3-4 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób niewłaściwy i niepełny, podczas gdy na organie ciąży obowiązek wskazania, które okoliczności uznał za wykazane, nadto dowodów, na których się oparł, przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, jak też wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji. W uzasadnieniu skargi przytoczono argumenty na poparcie podnoszonych zarzutów i wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz rozpoznanie sprawy poprzez stwierdzenie nabycia z mocy prawa z dniem 27 października 2000 r. prawa użytkowania wieczystego ww. gruntu na rzecz P. S.A. w Warszawie; alternatywnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy organowi, który ją wydał do ponownego rozpoznania; a także o zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "[...]". Zgodnie z treścią art. 34 tej ustawy grunty będące własnością Skarbu Państwa, znajdujące się w dniu 5 grudnia 1990 r. w posiadaniu [...], co do których [...] nie legitymowało się dokumentami o przekazaniu mu tych gruntów w formie prawem przewidzianej i nie legitymuje się nimi do dnia wykreślenia z rejestru przedsiębiorstw państwowych, stają się z dniem wejścia w życie ustawy, z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego [...]. Nabycie tego prawa następuje bez obowiązku wniesienia pierwszej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego. Budynki, inne urządzenia i lokale znajdujące się na gruntach stają się z mocy prawa, nieodpłatnie własnością [...]. Nabycie praw, o których mowa, nie może naruszać praw osób trzecich. Zgodnie z art. 34a ustawy grunty, o których mowa w art. 34, z dniem 1 czerwca 2003 r. nie podlegają komunalizacji na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. poz. 191, ze zm.). Z art. 34 ust. 1 ustawy o komercjalizacji wynikają trzy przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby [...] mogły zostać uwłaszczone: - grunt, który ma być przedmiotem uwłaszczenia stanowi własność Skarbu Państwa, - grunt ten 5 grudnia 1990 r. znajdował się w posiadaniu [...], - do przedmiotowego gruntu [...] nie legitymowało się dokumentami o przekazaniu mu tych gruntów w formie prawem przewidzianej i nie legitymuje się nimi do dnia wykreślenia z rejestru przedsiębiorstw państwowych. Podkreślić przy tym należy, że wymienione przesłanki muszą być spełnione kumulatywnie. Oznacza to, że niespełnienie którejkolwiek z nich, nawet przy spełnieniu pozostałych, uniemożliwia skorzystanie z możliwości uwłaszczenia na podstawie art. 34 ustawy z 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe". Jak wynika z akt sprawy Wojewoda [...] ostateczną decyzją z [...] października 2015 r., stwierdził nabycie przez Powiat [...] z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności przedmiotowej nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] z uwagi na zajęcie pod drogę powiatową nr [...]. Powyższe przesądza, że w dniu istotnym z punku widzenia rozpoznania sprawy tj. dniu wejścia w życie ustawy z 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" stanowiła ona własność Powiatu [...]. Chociaż zatem spełniona była zawarta w art. 34 ust. 1 ustawy z 8 września 2000 r. przesłanka uwłaszczenia dotycząca pozostawania nieruchomości 5 grudnia 1990 r. we własności Skarbu Państwa to jednak 27 października 2000r. stanowiła ona własność powiatową. W rozpatrywanej sprawie nie została zatem spełniona jedna z przesłanek wynikających z art. 34 powołanej ustawy. W tej sytuacji brak było prawnych możliwości pozytywnego rozpatrzenia wniosku skarżącej spółki, niezależnie od ewentualnego spełnienia pozostałych przesłanek określonych w powołanym przepisie. Podniesione w skardze zarzuty odnośnie przeprowadzenia przez organy administracji analizy przesłanek wnioskowanego uwłaszczenia na dzień 1 stycznia 1999r. a nie na 5 grudnia 1990r. nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Brak jest bowiem jakichkolwiek dokumentów, które wskazywałyby aby w dacie 27 października 2000r. stan faktyczny sprawy przedstawiał się odmiennie. Wbrew zarzutom skargi nie doszło także do naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., gdyż organ prowadził postępowanie z zachowaniem zasad określonych w tych przepisach. Zaskarżona decyzja nie narusza art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., bowiem decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem. Nie został również naruszony przepis art. art. 107 § 3 k.p.a.. Decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Z uzasadnienia wynika, jakimi przesłankami kierował się organ wydając decyzję, wyjaśnia podstawę rozstrzygnięcia i okoliczności, które za takim rozstrzygnięciem przemawiają. Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło w związku z obowiązywaniem stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19. Zgodnie bowiem z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), dodanego art. 46 pkt 21 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Od 24 października 2020 r. obszar całego kraju objęty został tzw. "strefą czerwoną". W związku z tym, uznając rozpoznanie sprawy za konieczne, biorąc pod uwagę brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku oraz uznając, że rozpoznanie sprawy na rozprawie mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ww. ustawy z dnia 2 marca 2020 r.