II GSK 1448/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Stukan – Pytlowany Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Dorota Wdowiak (spr.) Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. Z. - "G. A. Z." od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 30 marca 2011 r. sygn. akt IV SA/Po 831/10 w sprawie ze skarg P. Z. - "G. A. Z." na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], nr [...], nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na podawanie napojów alkoholowych oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. wyrokiem z 30 marca 2011 r. wydanym w sprawie IV SA/Po 831/10 oddalił skargi P. Ż. na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lipca 2010 r. nr: [...], [...], [...]. Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia: Postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. odmówiło zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na podawanie napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % alkoholu oraz piwa, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży. Postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. odmówiło zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na podawanie napojów alkoholowych zawierających od 4,5 % do 18 % alkoholu, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży. Postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. odmówiło zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na podawanie napojów alkoholowych zawierających powyżej 18 % alkoholu, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy: Postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy postanowienie własne z dnia [...] maja 2010 r., nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy postanowienie własne z dnia [...] maja 2010 r., nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy postanowienie własne z dnia [...] maja 2010 r., nr [...]. W uzasadnieniach postanowień organ wskazał, iż słusznie odmówiono zawieszenia postępowania z uwagi na treść art. 98 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm. –dalej "Kpa"). Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Organ podniósł, iż sprawa o cofnięcie zezwolenia na podawanie napojów alkoholowych została wszczęta z urzędu. Dalej organ wskazał, iż w wydanym postanowieniu przez Kolegium z dnia [...] maja 2010 r. organ uzasadnił swoje stanowisko odwołując się do wyroku NSA z dnia 20 listopada 1998 r., sygn. akt II SA 1421/98, w którym sąd uznał, że nie jest możliwe zawieszenie postępowania wszczętego z urzędu na wniosek strony. Organ uznał, iż nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania na żądanie uczestnika postępowania na prawach strony, gdyż jak podkreślano podmiot taki nie może dysponować prawami o charakterze materialnym, które są podmiotem postępowania, w sprawie innej osoby. Ponadto organ wyjaśnił, iż istotnym w niniejszym postępowaniu jest zakres przedmiotowy, który dotyczy sprzedaży alkoholu. Dlatego organ administracji orzekając powinien brać pod uwagę nie tylko interes strony, ale również słuszny interes społeczny. W sytuacji, gdy do prowadzenia określonej działalności gospodarczej wymagana jest zgoda właściwego organu i należy spełnić wszystkie wskazane w ustawach szczególnych przesłanki, a strona nie posiada jak w niniejszym przypadku tytułu prawnego, to prowadzenie sprzedaży alkoholu wbrew ustawie narusza słuszny interes społeczny. Organ podniósł również, iż P. Z. wskazał, że posiada tytuł prawny do lokalu. Organ wyjaśnił, iż gdyby skarżący faktycznie posiadał tytuł bezzasadnym byłoby wszczynanie postępowania w zakresie cofnięcia przedmiotowego zezwolenia. Na etapie niniejszej sprawy Strona podnosi, że ma prawo najmować lokal, co jest ewidentnie sprzeczne z twierdzeniem głównego najemcy lokali tj. Z. P. A. P. Dodatkowo w aktach sprawy znajduje się wypowiedzenie z dnia [...] listopada 2008 r., które potwierdza, że do takiego wypowiedzenia doszło. Skargi na powyższe postanowienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. wniósł P. Z. zarzucając im: - naruszenie art. 18 ust. 7 w zw. z art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002, nr 147 poz. 1231 z późn. zm.) poprzez uznanie, że wobec wypowiedzenia skarżącemu w dniu [...] listopada 2008 r. umowy podnajmu lokalu przez Z. P. A. P. Okręg P., skarżący nie posiada tytułu prawnego do lokalu, a w konsekwencji zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych winno być cofnięte a także, poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że prowadzona sprzedaż alkoholu następowała wbrew ustawie, co naruszać miało słuszny interes społeczny, - naruszenie art. 7, art. 77 Kpa oraz art. 107 § 3 Kpa, - naruszenie art. 10 § 1 Kpa poprzez nie pouczenie strony o prawie zapoznania się ze zgromadzonymi w sprawie materiałami. Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonych i poprzedzających je postanowień Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. Oddalając skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że przedmiot sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organy zasadnie odmówiły zawieszenia postępowania. Zgodnie z art. 97 § 1 Kpa organ administracji publicznej zawiesza postępowanie: 1) w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej strony do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5, a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 105), 2) w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony, 3) w razie utraty przez stronę lub przez jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych, 4) gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Ponadto w myśl art. 98 § 1 Kpa Organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Przechodząc do oceny zaskarżonych postanowień Sąd I instancji, w pierwszej kolejności zauważył, że w niniejszej sprawie, nie znajduje zastosowania art. 98 § 1 Kpa. Z powyższego przepisu wynika, że uprawnienie do żądania zawieszenia postępowania służy wyłącznie stronie, na której żądanie wszczęto postępowanie. Uprawnienie to nie służy zatem innym stronom ani też podmiotom uczestniczącym w postępowaniu na prawach strony. Wobec tego, że postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zostało wszczęte z urzędu, nie może być ono zawieszone na wniosek strony bowiem to nie ona jest inicjatorem postępowania. Wobec powyższego, zdaniem Sądu pierwszej instancji, kwestię zawieszenia postępowania wszczętego z urzędu należy oceniać wyłącznie w świetle art. 97 Kpa. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, zdaniem Sądu, że nie zachodzi żadna z przesłanek obligatoryjnego zawieszenia postępowania wskazanego w art. 97 § 1 pkt 1, 2 i 3 Kpa. Do rozważenia pozostała natomiast kwestia, czy w niniejszej sprawie organ winien zawiesić postępowanie ponieważ rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Takim zagadnieniem wstępnym, w ocenie strony skarżącej, jest zakończenie postępowania cywilnego o eksmisję, w którym skarżący kwestionuje skuteczność wypowiedzenia umowy najmu. Przechodząc do powyższej oceny Sąd podkreślił, że pod pojęciem zagadnienia wstępnego rozumie się sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Ocena zaś tego zagadnienia wstępnego, należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie, lub do sądu. Jest to poza tym zagadnienie otwarte, tzn. nie było przedtem prawomocnie przesądzone na właściwej drodze. Zawieszenie postępowania na tej podstawie uzależnione jest więc od wystąpienia łącznie trzech przesłanek: a/ postępowanie administracyjne jest w toku, b/ rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania administracyjnego zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, c/ zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte. Jeżeli chodzi o drugą przesłankę, to organ musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. Przechodząc do oceny istnienia związku przyczynowego Sąd podniósł, że zgodnie z art. 18 ust. 7 pkt 5 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r., nr 70 poz. 473 ze zm.) warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest posiadanie tytułu prawnego do korzystania z lokalu, stanowiącego punkt sprzedaży. Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, iż warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest posiadanie tytułu prawnego do korzystania z lokalu. Wobec powyższego obowiązkiem organu było ustalenie czy skarżący dysponuje tytułem prawnym do lokalu. Jak wynika z akt sprawy skarżącemu została wypowiedziana umowa najmu. Na karcie 55 akt administracyjnych znajduje się pismo z dnia [...] listopada 2008 r. adresowane do P. Z. o wypowiedzeniu umowy podnajmu lokalu. Skuteczność tego wypowiedzenia skarżący kwestionuje wskazując, iż dokonał go podmiot nie będący stroną umowy najmu. W piśmie z dnia 3 września 2009 r. wskazano, iż P. Z. był podnajemcą lokalu, którego najemcą jest Z. P. A. P. Okręg P. Ponadto wskazać należy, iż w dniu rozpoznawania sprawy organ dysponował wyrokiem zaocznym Sądu Rejonowego w P. – S. M. w P. nakazujący P. Z. opuszczenie, opróżnienie i wydanie Z. Polskich A. P. Okręg P. lokalu użytkowego położonego w P. przy ul. S. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że kwestia zawieszenia rygoru natychmiastowej wykonalności wyroku zaocznego nie ma wpływu na kwestię jego wydania. Zgodnie z art. 675 § 1 ustawy z dnia z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16, poz. 93 ze zm.) po zakończeniu najmu najemca obowiązany jest zwrócić rzecz w stanie nie pogorszonym; jednakże nie ponosi odpowiedzialności za zużycie rzeczy będące następstwem prawidłowego używania. Natomiast w myśl art. 222 § 1 Kodeksu cywilnego właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie organ dysponując wyrokiem nakazującym eksmisję, wypowiedzeniem umowy najmu nie miał obowiązku zawieszania postępowania administracyjnego, ponieważ kwestia skuteczności dokonania wypowiedzenia nie ma wpływu na ocenę, że w dniu wydawania zaskarżonego postanowienia skarżący nie dysponował prawem do lokalu. Na marginesie Sąd wskazał, że wyrokami z dnia 30 marca 2011 r. sygn. akt IV SA/Po 648/10 oraz sygn. akt IV SA/Po 649/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. oddalił skargi na decyzje o cofnięciu zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Odnosząc się do zarzutu naruszenie art. 18 ust. 7 w zw. z art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (poprzez uznanie, że wobec wypowiedzenia skarżącemu w dniu [...] listopada 2008 r. umowy podnajmu lokalu przez Z. P. A. P. Okręg P., skarżący nie posiada tytułu prawnego do lokalu, a w konsekwencji zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych winno być cofnięte a także, poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że prowadzona sprzedaż alkoholu następowała wbrew ustawie, co naruszać miało słuszny interes społeczny) Sąd zwrócił uwagę, że powyższy zarzut odnosi się do meritum sprawy tj. cofnięcia zezwolenia, a nie do przedmiotu niniejszej sprawy tj. kwestii czy zaistniały przesłanki zawieszenia postępowania. Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia art. 7, 77 i 107 Kpa podniósł, że co prawda organ dopuścił się naruszenia powyższych przepisów, to jednakże nie w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonych postanowień z obrotu prawnego. Zdaniem Sądu, tylko naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy daje podstawę do wyeliminowania zaskarżonych postanowień z obrotu prawnego. Organ w niniejszym postępowaniu naruszył art. 11 i art. 107 Kpa, gdyż uzasadnienia zaskarżonych postanowień nie w pełni odpowiadają wymogom w nim sformułowanym, to jednakże w ocenie Sądu powyższe uchybienie nie powoduje trudności w dokonaniu oceny zaskarżonych postanowień. Powyższe orzeczenie P. Z. zaskarżył skargą kasacyjną wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w P. do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie wyroku oraz zaskarżonej decyzji i decyzji ja poprzedzającej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. tj. naruszeniu przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na przebieg sprawy tj. art. 145 § 1 ust. 1 c) ustawy poprzez oddalenie skargi, mimo, że w sprawie doszło do naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. następujących przepisów: 1. art. 77 § 1 Kpa i art. 80 Kpa poprzez błędy w ustaleniach faktycznych i przyjęcie, że skarżącemu nie przysługiwał tytuł prawny do lokalu, 2. art. 97 § 1 pkt 4 Kpa poprzez błędy w ustaleniach faktycznych i nieuzasadnione przyjęcie, że rozpatrzenie niniejszej sprawy i wydanie decyzji nie zależy od prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy prowadzonej przed Sądem Rejonowym. II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego – art. 18 ust. 7 w zw. z art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez uznanie, że wobec wypowiedzenia w dniu [...] listopada 2008 r. przez Z. P. A. P. Oddział w P. umów podnajmu lokali użytkowych w P. przy ulicy S. 2 , skarżący nie posiada tytułu prawnego do lokalu, a w konsekwencji zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych winno być cofnięte. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P.wnosiło o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Badanie zasadności powołanych w skardze kasacyjnej podstaw poprzedzić należy przypomnieniem, że skarga ta jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia, którego elementy konstrukcyjne i treściowe wyznaczają granice jej rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nieważność postępowania w ujęciu art. 183 § 2 p.p.s.a. nie występowała. Wynik postępowania był zatem rezultatem oceny zarzutów zgłoszonych w rozpoznawanym środku odwoławczym. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego, uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia naruszenia prawa procesowego wykazania, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna w przedmiotowej sprawie została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez oddalenie skargi mimo, że w sprawie doszło do naruszenia przez SKO w P. art. 77 § 1 Kpa i art. 80 Kpa poprzez błędy w ustaleniach faktycznych i przyjęcie, że skarżącemu nie przysługiwał tytuł prawny do lokalu. Natomiast na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucił naruszenie prawa materialnego – art. 18 ust. 7 w zw. z art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez uznanie, że wobec wypowiedzenia w dniu [...] listopada 2008 r. przez Z. P. A. P. Oddział w P. umów podnajmu lokali użytkowych w P. przy ulicy S. 2, skarżący nie posiada tytułu prawnego do lokalu, a w konsekwencji zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych winno być cofnięte. Powyższe zarzuty oparte na podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. odnoszą się do meritum sprawy tj. cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Cofnięcie zezwolenia było przedmiotem spraw przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w P., który wyrokami z dnia 30 marca 2011 r. sygn. akt IV SA/Po 648/10 oraz sygn. akt IV SA/Po 649/10 oddalił skargi na decyzje o cofnięciu zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Od obu wyroków WSA w P. skarżący wniósł skargi kasacyjne, które wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2012 r. zostały oddalone. Zatem wskazane wyżej zarzuty, podniesione w tej sprawie, w ramach obu podstaw kasacyjnych nie znajdują uzasadnienia. Przedmiotem niniejszej sprawy była kwestia, czy zaistniały przesłanki zawieszenia postępowania. Zatem rozważenia wymagał zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, wskazany w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a polegający, zdaniem skarżącego, na błędach w ustaleniach faktycznych i nieuzasadnione przyjęcie, że rozpatrzenie niniejszej sprawy i wydanie decyzji nie zależy od prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy prowadzonej przed Sądem Rejonowym. Zarzut ten nie jest także uzasadniony. Przepis art. 97 § 1 pkt 4 kpa stanowi, że organ administracji państwowej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnienie wstępne w rozumieniu powyższego przepisu zachodzi w sytuacji, gdy w ramach stanu faktycznego stanowiącego podstawę faktyczną rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej występuje jako jego element kwestia, której uprzednie rozstrzygnięcie warunkuje rozpatrzenie sprawy administracyjnej, gdy jednocześnie do rozstrzygnięcia tej kwestii nie jest właściwy organ administracji rozpoznający sprawę administracyjną, lecz inny organ lub sąd. Taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie. Zgodzić się należy z Sądem pierwszej instancji, że organ dysponując wyrokiem nakazującym eksmisję, wypowiedzeniem umowy najmu nie miał obowiązku zawieszania postępowania administracyjnego, ponieważ kwestia skuteczności dokonania wypowiedzenia nie miała wpływu na ocenę, że w dniu wydawania zaskarżonego postanowienia skarżący nie dysponował prawem do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych. Nie spełniał jednego z warunków prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych, określonego w art. 18 ust. 7 pkt 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, albowiem utracił tytuł prawny do korzystania z lokalu, stanowiącego dotychczasowy punkt sprzedaży. W ramach administracyjnego postępowania dowodowego organ administracji uprawniony jest do samodzielnych ustaleń i ocen w zakresie ustalenia czy skarżącemu przysługiwał tytuł prawny do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych, także wówczas, gdy równolegle toczy się inne postępowanie mogące obejmować ustalenia w analogicznym zakresie. W konsekwencji, ustalenie tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu przez skarżącego w niniejszej sprawie administracyjnej nie może być podnoszone jako zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, które na podstawie tego przepisu uzasadniałoby zawieszenie postępowania administracyjnego. Z wskazanych wyżej względów na mocy art. 184 p.p.s.a. NSA orzekł jak w sentencji wyroku.