II SA/Wr 296/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz - Kremis, Sędziowie: Sędzia WSA Adam Habuda, Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II w dniu 22 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi T. E. sp. z o.o. z/s w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. UZASADNIENIE Decyzją z [...] (nr [...]), wydaną na podstawie art 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 60, art. 71 ust. 1, art. 73, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 2, art. 85 ustawy z 03.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2021r., poz. 2373) – dalej: u.o.o.ś., § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b trzecie rozporządzenia Rady Ministrów z 09.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) oraz uchwały Rady Gminy i Miasta w Bogatyni nr XLVIII347/2002 z 05.08.2002r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Bogatynia, po rozpatrzeniu odwołania T. E. sp. z o.o., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy B. z [...] (nr [...]) o odmowie wydania na rzecz odwołującej spółki środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację dla planowanego przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa farmy wiatrowej o mocy [...] MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, składająca się z trzech sztuk elektrowni wiatrowych o mocy [...] MW każda w obrębie J. G., gmina B. Orzekając w powyższy sposób Kolegium wskazało, że sprawa została wszczęta wnioskiem spółki z [...]. W ten sposób zainicjowanym postępowaniu Kolegium, decyzją z [...] (nr [...]), uchyliło decyzję Burmistrza Miasta i Gminy B. z [...], (nr [...]), którą odmówiono wydania środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przez spółkę przedsięwzięcia z uwagi na niezgodność przedsięwzięcia z planem miejscowym. Następnie decyzją z [...] (nr [...]) Kolegium utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy B. z [...] (nr [...]), którą organ po raz drugi odmówił wydania środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia. W wyniku skargi spółki, wyrokiem z 25.01.2017 r., sygn. akt II SA/Wr 772/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił decyzję Kolegium z [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. Sąd uznał za przedwczesne stanowisko organów na temat tego, że plan miejscowy nie dopuszcza lokalizacji elektrowni wiatrowych. W szczególności Sąd zarzucił organom pominięcie w analizie przepisów planu miejscowego, a to § 9 ust. 5, a także § 10 ust. 3 uchwały oraz brak ustaleń i rozważań dotyczących możliwości (w świetle unormować uchwały), lokalizacji planowanej inwestycji, która będzie wytwarzać energię na skalę ponadlokalną. Po drugie, Sąd orzekł, że chociaż organ I instancji poddał analizie § 11 ust. 4 uchwały lecz brak jest analizy § 11 ust. 5 uchwały, co ma o tyle istotne znaczenie, że działki na których jest projektowana budowa farmy wiatrowej, w planie miejscowym przeznaczone pod: tereny łąk i pastwisk oraz zadrzewień i zakrzewień (RZ), tereny lasów (RL), tereny zieleni rekreacyjnej (ZR1). Natomiast w szczegółowych uwarunkowaniach zagospodarowania terenu dla tej funkcji, oprócz terenu RL, plan miejscowy zezwala na lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej, która nie koliduje z funkcją podstawową i dopuszczalną jeżeli spełnia wymagania z ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, jednakże organ I instancji skupił się tylko na analizie pojęcia "urządzenia infrastruktury technicznej". Sąd stwierdził przy tym pewną niekonsekwencję, albowiem właściwy organ z jednej strony uznał, że planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do urządzeń infrastruktury technicznej, a z drugiej strony dokonał wykładni ustaleń uchwały, która odnosi się do infrastruktury technicznej. W tym aspekcie Sąd wskazał na przepisy prawa, które należy wziąć pod uwagę dokonując takiej oceny, w tym na zmianę przepisów prawa, która weszła w życie 16.07.2016 r., mocą ustawy z 20.05.2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, a zwłaszcza definicję elektrowni wiatrowych zawartą w art. 2 pkt 1 tej ustawy. Ponadto Sąd orzekł, że o sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z planem miejscowym automatycznie nie przesądza wejście w życie w dniu 25.09.2010 r. ustawy z 06.08.2010 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 155, poz. 1043), którą wprowadzono przepis art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., ponieważ w dacie uchwalenia tego planu miejscowego przepis ten jeszcze nie obowiązywał. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 09.01.2018 r., sygn. akt II OSK 1099/17 oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA we Wrocławiu z 25.01.2017r., sygn. akt II SA/Wr 772/16, podzielając w pełni stanowisko Sądu I instancji. Po zwrocie akt sprawy, decyzją [...] (nr [...]) Burmistrz Miasta i Gminy B. odmówił ponownie wydania na rzecz spółki środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację dla planowanego przedsięwzięcia, podtrzymując dotychczasowe stanowisko na temat niezgodności planowanego przedsięwzięcia z planem miejscowym. Decyzją z [...] (nr [...]) SKO w J. G. uchyliło przywołaną wyżej decyzję i sprawę przekazało mu do ponownego rozpoznania. Kolegium zarzuciło organowi I instancji naruszenie art. 153 p.p.s.a., wskazując na związanie organu wyrokami wydanymi w sprawie. Kolejną decyzją z [...] Burmistrz Miasta i Gminy B. ponownie odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Również tę decyzję uchyliło Kolegium, wydając w dniu [...] decyzję nr [...]. Decyzją z [...] organ I instancji ponownie odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Decyzją z [...] (nr [...]) Kolegium uchyliło decyzję organu I instancji i sprawę przekazało mu do ponownego rozpoznania. Decyzją z [...] (nr [...]) organ I instancji ponownie odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Kolegium opisaną na wstępie decyzją z [...] (nr [...]) utrzymało w mocy decyzję [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że wbrew twierdzeniom strony wnoszącej odwołanie, organ I instancji nie zignorował oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, w zakresie w jakim wypowiedział się WSA w wyroku z 25.01.2017 r., sygn. akt II SA/Wr 772/16. Wskazał, że sporna inwestycja jest inwestycją wytwarzającą energię na skalę ponadlokalną, czyli nie jest to indywidulane źródło energii. A skoro tak, to kierując się dalszymi wskazówkami zawartymi w wyroku należało wskazać, że Sąd zwrócił uwagę na to, że w dniu 16.07.2016 r. weszła w życie ustawa z 20.05.2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. W konsekwencji wydając decyzję w sprawie należało sięgnąć do definicji zawartej w art. 2 pkt 1 powołanej ustawy i w jej kontekście ocenić, czy planowana inwestycja jest zgodna z zapisami planu. Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych "elektrownia wiatrowa" oznacza budowlę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, składającą się co najmniej z fundamentu, wieży oraz elementów technicznych, o mocy większej niż moc mikroinstalacji w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z 20.02.2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Definicję tą należało zatem uwzględnić przy rozstrzyganiu o zgodności z planem planowanej inwestycji. W świetle zatem wskazówek Sądu oraz nie pozostawiającej pola na jakąkolwiek interpretację definicji elektrowni wiatrowej w przywołanych przepisach, nie można, w ocenie Kolegium, wysnuć innego wniosku, niż ten, że elektrownie wiatrowe to budowle. Jednocześnie Kolegium przyznało rację wnoszącej odwołanie spółce, że w dniu 01.01.2018 r. ustawodawca zmienił treść art. 2 pkt 1, który obecnie stanowi, że elektrownia wiatrowa oznacza instalację odnawialnego źródła energii, składającą się z części budowlanej stanowiącej budowlę w rozumieniu prawa budowlanego oraz urządzeń technicznych, w tym elementów technicznych, w której energia elektryczna jest wytwarzana z energii wiatru, o mocy większej niż moc mikroinstalacji w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z 20.02.2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Pomimo zmiany stanu prawnego, potwierdzeniem stanowiska w kwestii kwalifikacji elektrowni wiatrowych jako budowli nie zaś urządzenia infrastruktury technicznej, oprócz definicji sformułowanej w art. 2 pkt 1 ustawy z 20.05.2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych w dotychczasowym brzmieniu, zdaniem Kolegium, przesądza także definicja wynikająca z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane oraz inne przepisy ustawy Prawo budowlane a także załącznik do niej określający kategorie obiektów budowlanych. Na tej podstawie Kolegium uznało, że cała elektrownia wiatrowa, a nie wyłącznie jej część budowlana, stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. W tym zakresie Kolegium powołało się na orzecznictwo sądów administracyjnych zapadłe na tle opodatkowania elektorowi wiatrowych i wyrażonego tam stanowisko na temat uznawania budowli oraz urządzeń technicznych za jeden obiekt budowlany z uwagi na związek techniczno-użytkowy. Kwalifikacja elektrowni wiatrowej z budowlę w znaczeniu całości techniczno-użytkowej, nie zaś za urządzenie infrastruktury technicznej, stanowiła dla Kolegium podstawę do stwierdzenia niezgodności spornej inwestycja z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr XLVIII347/2002 z 05.08.2002 r.). Kolegium wskazało, że działki potencjalnego zainwestowania leżą na terenach RZ - tereny łąk i pastwisk oraz zadrzewień i zakrzewień, RL - tereny lasów ochronnych i zadrzewień, ZR- tereny zieleni rekreacyjnej. Zgodnie z § 9 ust. 10 uchwały: "Plan dopuszcza dostawę energii elektrycznej z indywidualnych i niekonwencjonalnych źródeł oraz urządzeń - elektrowni wodnych, elektrowni wiatrowych lub urządzeń wykorzystujących energię odpadową". Zgodnie z § 11 ust. 4 uchwały: "Dopuszcza się, na terenach budowlanych i zieleni oraz rolnych lokalizację lokalnych i obsługujących obszar gminy urządzeń infrastruktury technicznej (urządzeń wodociągowych, urządzeń kanalizacyjnych, sieci i urządzeń elektroenergetycznych, sieci ciepłowniczych, stacjonarnych i ruchomych sieci telekomunikacyjnych, urządzeń radiokomunikacyjnych) jako wolnostojących lub wbudowanych, zgodnie z ustaleniami szczegółowymi określonymi w Rozdziale IX niniejszej uchwały". Stwierdzając, że miejscowy plan dopuszcza w założeniach ogólnych, dostawę energii elektrycznej z indywidualnych i niekonwencjonalnych źródeł oraz urządzeń elektrowni wiatrowych (§ 9 ust. 10 uchwały), Kolegium zauważyło, że plan ten nie wskazuje jednak wprost, że takie elektrownie wiatrowe można lokalizować na terenach RZ - tereny łąk i pastwisk raz zadrzewień i zakrzewień, RL - tereny lasów ochronnych i zadrzewień, ZR- tereny zieleni rekreacyjnej (takie przeznaczenie mają działki potencjalnego zainwestowania w niniejszej sprawie). Na tych terenach dopuszcza się lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej nie kolidującej z funkcją podstawową i dopuszczalną. Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Kolegium, rację ma organ I instancji, że budowa farmy wiatrowej, którą w całości należy traktować jako budowlę, nie mieści się w katalogu funkcji podstawowej i dopuszczalnej na terenie RL, w związku z czym lokalizacja farmy wiatrowej na wskazanym terenie jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie szczegółowe zapisy dotyczące przeznaczenia poszczególnych terenów (tj. § 97, § 100 i § 104 uchwały), które dopuszczają lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej nie kolidującej z funkcją podstawową i dopuszczalną (na terenach ZR1 oraz RZ przy czym na terenach RZ przy dotrzymaniu dodatkowego warunku, tj. spełnienia wymagań ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych), nie zezwalają na lokalizację elektrowni wiatrowej. Jednocześnie Kolegium podkreśliło za organem I instancji, że miejscowy plan wskazuje w swoich obowiązujących ustaleniach tereny przeznaczone dla lokalizacji obiektów elektroenergetycznych. Tereny te oznaczone są symbolem PP tereny przemysłu energetycznego oraz EE tereny urządzeń elektroenergetycznych. W związku z tym tereny RZ, RL i ZR1 nie posiadają przeznaczenia związanego z produkcją energii (zarówno w przypadku przeznaczenia podstawowego jak i uzupełniającego), dlatego brak jest na nich możliwości lokalizacji elektrowni wiatrowych. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem spółka T. E. złożyła skargę do tut. Sądu. Zarzuciła w niej Kolegium błędne ustalenie, że przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie pozwalają na zamierzoną przez wnioskodawcę lokalizację inwestycji i na wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia. Autor skargi formułując takiej treści zarzut skargi wskazał na błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie uchwały planistycznej oraz mającą istotny wpływ na wynik sprawy sprzeczność istotnych ustaleń zaskarżonej decyzji ze zgromadzonym w sprawie materiałem i wobec tego brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto zarzucono Kolegium mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 6 k.p.a. i zasady aktualności poprzez niewłaściwe zastosowanie obecnie nieobowiązującego już prawa w postaci art. 2 pkt 1 ustawy z 20.05.2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych w brzmieniu obowiązującym do 31.12.2017 r., a także naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. na skutek braku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i dokonania ustaleń faktycznych z pominięciem całokształtu materiału dowodowego. Nadto zarzucono Kolegium mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 80 ust. 2 u.o.o.ś. i art. 3 pkt 3 u.p.b., a także zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony oraz mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 2 pkt 19 ustawy o odnawialnych źródłach energii. Bliższej uzasadniając tak sformułowanego zarzuty skargi jej autor wskazał, że ustalenia planu miejscowego nie mogą stać na przeszkodzie do realizacji inwestycji tylko dlatego, że brak w nich wyraźnych i jednoznacznych zapisów, co z kolei uzasadnia zarzut istotnej sprzeczności z wyrażonym w decyzji stanowiskiem o braku zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zauważając, że Kolegium w zaskarżonej decyzji przywołuje się m.in. wyrok WSA we Wrocławiu z 25.01.2017 r., sygn. akt II SA/Wr 722/16, z którego wynika, że "elektrownia wiatrowa jest budowlą, a co za tym idzie obiektem, wykraczającym poza pojęcie urządzenia infrastruktury technicznej", co w ocenie zaskarżonej decyzji, uzasadnione jest treścią art. 2 pkt 1 ustawy z 20.05.2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, skarżący podniósł, że na gruncie ustawy z 20.05.2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych w brzmieniu obecnie obwiązującym, elektrownia wiatrowa - co zaskarżana decyzja wprawdzie dostrzega, lecz nie wyciąga z tego żadnych merytorycznie uzasadnionych wniosków, oznacza instalację odnawialnego źródła energii, składającą się z części budowlanej w rozumieniu prawa budowlanego oraz urządzeń technicznych, w tym elementów technicznych, w której energia elektryczna jest wytwarzana z energii wiatru, o mocy większej niż moc mikroinstalacji w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z 20.02.2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Nowelizacja ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, dokonana ustawą z 07.06.2018 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw, przywróciła zdaniem skarżącej spółki, podział elektrowni wiatrowych na dwie części - część budowlaną i niebudowlaną, tj. techniczną, podczas gdy poprzednio obowiązujący przepis, który w tej materii utracił moc z dniem 31.12.2017 r. mówił, że cała elektrownia wiatrowa jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.b., stanowiąc obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, składający się co najmniej z fundamentu, wieży i elementów technicznych. Powołując się na ciążący na organach administracyjni obowiązek uwzględnienia zmiany stanu prawnego, jaka następuje w toku postępowania i orzekania na podstawie przepisów obowiązujących w dacie wydania decyzji, co wprost wynika z art. 6 k.p.a., z uwzględnieniem ewentualnych norm o charakterze intertemporalnym, skarżąca spółka stwierdziła, że Kolegium powołało się w zaskarżonej decyzji na wyrok WSA we Wrocławiu z 25.01.2017r., który został wydany na gruncie nieobowiązujących już obecnie przepisów i oparta na nim argumentacja uzasadniająca, w ocenie organu I jak i II instancji, odmowę wydania wnioskowanej decyzji, pozostaje w sprzeczności z art. 2 pkt 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, z mocy którego elektrownia wiatrowa to instalacja odnawialnego źródła energii, nie budowla w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Mając na uwadze powyższe naruszenia spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o jej oddalenie. Kolegium nie zgodziło się w szczególności z argumentacją skarżącego, że orzekające w sprawie organy nie powinny budować argumentacji i wniosków w oparciu o wyrok WSA wydany w niniejszej sprawie, gdyż oparty jest ona na przepisach już nieobowiązujących. W ocenie Kolegium, słusznie organ I instancji oparł swoją argumentację o definicję zawartą w art. 2 pkt 1 ustawy z 20.05.2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 981), uznając przy tym, że elektrownie wiatrowe są budowlami. W świetle wskazówek Sądu oraz nie pozostawiającej pola na jakąkolwiek interpretację definicji elektrowni wiatrowej w przywołanych przepisach, nie można, w ocenie Kolegium, wysnuć innego wniosku, niż ten, że elektrownie wiatrowe to budowle, chociaż rzeczywiście, rację ma spółka, że w dniu 01.10.2018 r. ustawodawca zmienił treść art. 2 pkt 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy B. z [...], którą odmówiono wydania na rzecz skarżącej spółki środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację dla planowanego przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa farmy wiatrowej o mocy [...] MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, składająca się z trzech sztuk elektrowni wiatrowych o mocy [...] MW każda w obrębie J. G., gmina B. Przystępując do analizy prawidłowości zaskarżonej decyzji przyjdzie zauważyć, że wydana ona została w następstwie wyroku tutejszego Sądu z 25.01.2017 r., sygn. akt II SA/Wr 772/16, którym uchylono w całości decyzję SKO w J. G. z [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. Wywiedzioną od tego wyroku skargę kasacyjną oddalił NSA wyrokiem z 09.01.2018 r., sygn. akt II OSK 1099/17. W konsekwencji tych wyroków Kolegium kilkukrotnie uchylało decyzje organu I instancji i przekazywało temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia, aby obecnie zaskarżoną decyzją utrzymać w mocy decyzję organu I instancji o odmowie wydania na rzecz skarżącej spółki środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację dla planowanego przedsięwzięcia z uwagi na brak zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu. Wydanie powołanych wyroków oznacza, że organ administracji ponownie rozpoznający sprawę jak również tutejszy sąd jest związany oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku sądu administracyjnego. Na podstawie bowiem art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ustanowiona w tym przepisie zasada związania oceną prawną powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak i wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Ocena prawna może przy tym dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania decyzji. Zmiana stanu prawnego uzasadniająca odstąpienie od wskazań zawartych w wyroku ma natomiast miejsce wyłącznie wówczas, gdy powoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny (wyrok NSA z 22.09.1999 r., sygn. akt I SA 2019/98, cyt. za B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka- Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2019). Zgodnie natomiast z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd który je wydał lecz także inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W świetle art. 171 p.p.s.a., wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. W kontekście przywołanych przepisów, wydanie opisanych wcześniej prawomocnych wyroków, stanowi istotny fakt prawotwórczy. W świetle omówionych regulacji rolą obecnie orzekającego Sądu jest skontrolowanie, czy organy obu instancji, rozpatrując sprawę ponownie w związku z wyrokiem WSA uchylającym wcześniejsze decyzje I i II instancji oraz z wyrokiem NSA, zastosowały się do zaleceń i wskazań wynikających z przywołanych wyżej prawomocnych wyroków. W tej sytuacji przypomnieć należy zasadnicze elementy oceny prawnej i wskazań zawartych w tych orzeczeniach. NSA zgodził się z Sądem I instancji, że kluczowe znaczenie przy interpretacji postanowień miejscowego planu, które odnoszą się do infrastruktury technicznej, powinno mieć skorzystanie z definicji elektrowni wiatrowej zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy z 20.05.2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 961). Dopiero na tej podstawie organ powinien ocenić, czy planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem. Zgodnie z obowiązującą w dacie wydania wyroku tut. Sądu z 25.01.2017 r. definicją "elektrownia wiatrowa" oznaczała budowlę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, składającą się z co najmniej z fundamentu, wieży oraz elementów technicznych, o mocy większej niż moc mikroinstalacji w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z 20.02.2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. poz. 478 i 2365 oraz z 2016 r. poz. 925). W sprawie nie ma wątpliwości, co zresztą przyznał organ odwoławczy, że po wydaniu wyroku z 25.01.2017 r. stan prawny uległ zmianie w ten sposób, że zgodnie z nowelizacją ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, dokonaną mocą art. 3 pkt 1 ustawy z 07.06.2018 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018r, poz.1276), która weszła w życie 14.07.2018 r., przepis art. 2 pkt 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, otrzymał nowe brzmienie. W tak przedstawiającym się stanie prawnym, który obowiązywał w dacie wydania zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdza, że kierunkowo organy orzekające w sprawie były nadal związane wynikającym z prawomocnych wyroków nakazem dokonania wykładni ustaleń uchwały planistycznej, które odnoszą się do pojęcia urządzeń infrastruktury technicznej przez pryzmat definicji elektrowni wiatrowych zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Powinny jednak uwzględnić brzmienie tego przepisu, które zostało nadane mocą art. 3 pkt 1 ustawą z 07.06.2018r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r, poz.1276). Niezależnie od kontrowersji dotyczących określonej w art. 17 pkt 2 tej ustawy mocy wstecznej obowiązywania wprowadzonych zmian, tj. od dnia 01.01.2018 r. (w tym zakresie wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 22.07.2020 r., sygn. akt K 4/19, w którym uznał art. 17 pkt 2 ustawy z 07.06.2018 r. w zakresie, w jakim wprowadził z mocą wsteczną art. 2 pkt 1 i 6 oraz art. 3 pkt 1 nin. ustawy zmieniającej za niezgodny z wywodzoną z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą nieretroaktywności prawa), znowelizowany przepis art. 2 pkt 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych stanowił w dacie orzekania przez organ obu instancji, że użyte w tej ustawie określenie elektrownia wiatrowa oznacza: instalację odnawialnego źródła energii, składającą się z części budowlanej stanowiącej budowlę w rozumieniu prawa budowlanego oraz urządzeń technicznych, w tym elementów technicznych, w której energia elektryczna jest wytwarzana z energii wiatru, o mocy większej niż moc mikroinstalacji w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2018 r. poz. 1269 i 1276). Uznając za wciąż aktualne w sprawie stanowisko tut. Sądu, że przepisy ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, a zwłaszcza art. 2 pkt 1 tej ustawy, powinny posłużyć do zrekonstruowania normy prawnej regulującej w planie miejscowym możliwość lokalizacji elektrowni wiatrowych jako urządzenia infrastruktury technicznej, tym niemniej wydane w tym przedmiocie rozstrzygnięcie należało oprzeć na treści obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji definicji elektorowi wiatrowej. Organ administracji publicznej, związany zasadą praworządności, obowiązany jest rozpoznawać i rozstrzygać sprawy na podstawie przepisów obowiązujących w dniu wydania decyzji. Tego organy orzekające w sprawie nie uczyniły, co doprowadziło do naruszenia art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 2 pkt 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, poprzez jego błędne zastosowanie. Wobec braku przepisów intertemporalnych organy administracji nie mogły oprzeć rozstrzygnięcia na stanie prawym, który nie obowiązywał w chwili wydawania decyzji. Na dokonaną w sprawie kwalifikację elektrowni wiatrowych, oprócz powołania nieobowiązującego brzmienia art. 2 pkt 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, przesądzające znaczenie miała także definicja budowli wynikająca z art. 3 pkt 3 u.p.b. oraz inne przepisy tej ustawy a także załącznik do niej określający kategorie obiektów budowlanych. W ocenie Sądu, analiza nie tylko art. 3 pkt 3 ale także art. 3 pkt 1 u.p.b. oraz opisu zawartego w załączniku do ustawy Prawo budowlane w kontekście relacji tych unormowań do art. 2 pkt 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych wskazuje, że ten ostatni przepis uzupełnia, a nawet modyfikuje regulacje u.p.b. W istocie to nie prawo budowlane lecz ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych przesądza o tym, jakie elementy składają się na elektrownię wiatrową i że są to zarówno elementy budowlane, jak i niebudowlane (techniczne). Nie ma przy tym potrzeby, w ocenie Sądu, powoływać się na orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące opodatkowania elektrowni wiatrowych zważywszy na odrębność prawa podatkowego zarówno w zakresie budowy norm daniowych, jak i pojawiających się w orzecznictwie kontrowersji dotyczących kwalifikowania poszczególnych elementów elektrowni wiatrowych dla potrzeb skonkretyzowania przedmiotu opodatkowania (w tym zakresie zobacz zwłaszcza wyrok NSA w powiększonym składzie z 22.10.2018 r., sygn. akt II FSK 2983/17 oraz m.in. wyroki NSA z 11.10.2022 r., sygn. akt III FSK 1009/21 i z 05.10.2022 r., sygn. akt III FSK 1032/21). Pomimo wprowadzenia legalnej definicji elektrowni wiatrowej wciąż natomiast aktualna pozostaje linia orzecznicza NSA, która stanowi, że elektrownie wiatrowe stanowią urządzenia infrastruktury technicznej - przewody lub urządzenia techniczne stosowane do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania energii elektrycznej (zob. wyroki NSA: z 13.09.2017 r., sygn. akt II OSK 64/16; z 21.06.2017r., sygn. akt II OSK 2637/15, z 20.12.2016 r., sygn. akt II OSK 798/15, z 12.01.2016 r., sygn. akt II OSK 1070/14; z 04.02.2014 r., sygn. akt II OSK 2129/12; z 13.11.2012 r. sygn. akt II OSK 762/12). Aktualność powyższego stanowiska potwierdza treść art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 tej nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z 20.02.2015r. o odnawialnych źródłach energii. Zgodnie z tym ostatnim przepisem przez instalację odnawialnego źródła energii należy rozumieć instalację stanowiącą wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub, b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej lub magazyn biogazu rolniczego. Regulacja art. 2 pkt 13 lit. a ustawy o odnawialnych źródłach energii koresponduje z art. 2 pkt 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, stanowiąc, że elektrownia wiatrowa to instalacja odnawialnego źródła energii. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, o czym orzeczono w sentencji wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę organ kierując się normą określoną w art. 153 p.p.s.a. uwzględni ocenę prawną i wytyczne zawarte w wydanych dotychczas prawomocnych wyrokach, jak i w niniejszym wyroku. W ramach ponownie prowadzonego postępowania organ raz jeszcze zatem oceni zgodność planowanego przez spółkę przedsięwzięcia z planem miejscowym z uwagi na dopuszczalność lokalizowania na terenach oznaczonych symbolami: RZ, ZR1, urządzeń infrastruktury technicznej, które nie kolidująca z funkcją podstawową i dopuszczalną. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a, zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie ustawowym nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.