I GSK 404/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia NSA Józef Waksmundzki (spr.) Sędzia del. WSA Alicja Jaszczak-Sikora Protokolant Jarosław Poturnicki po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 16 marca 2009 r. sygn. akt I SA/Bk 566/08 w sprawie ze skargi D. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. wyrokiem z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Bk 566/08, oddalił skargę D. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy. Agencja celna będąca przedstawicielem D. S., na podstawie dokumentu SAD z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...] zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu w Urzędzie Celnym w B. używany samochód osobowy marki Audi A6 wyprodukowany w 2000 r. Do zgłoszenia celnego importer załączył, m.in. rachunek szwajcarskiego eksportera z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...] na kwotę 1.400,00 CHF, zaopatrzony w deklarację eksportera, potwierdzającą wspólnotowe pochodzenie towaru. W wyniku stwierdzenia, że w treści zgłoszenia celnego skarżący nieprawidłowo zadeklarował koszt transportu na odcinku zagranicznym, co skutkowało błędnym ustaleniem wartości celnej oraz należności podatkowych, organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] określił dług celny w wysokości 0,00 PLN, podatek akcyzowy w kwocie 2.434,00 PLN (zgodnie ze stawką 65 %) oraz podatek od towarów i usług -1.359,00 (według stawki 22 %). W związku z wątpliwościami co do wiarygodności ceny w przedstawionym przez stronę rachunku nr [...], organ celny pierwszej instancji, stosownie do postanowień zawartych w aneksie do protokółu z dnia 9 czerwca 1997 r. do umowy o wolnym handlu pomiędzy Szwajcarią i Unią Europejską z dnia 22 lipca 1972 r. o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, wystąpił do szwajcarskich władz celnych z wnioskiem o weryfikację dowodu zakupu. W dniu [...] maja 2007 r. Naczelnik Urzędu Celnego w B. otrzymał od szwajcarskich władz celnych informację, że rachunek wystawiony przez E. nie jest autentyczny, gdyż firma ta nie istnieje. W związku z powyższym, organ l instancji postanowieniem z dnia [...] maja 2007 r., nr [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie dotyczącej sprowadzonego pojazdu. Wezwał ponadto stronę do nadesłania dokumentów dotyczących rejestracji tego pojazdu. Oran włączył do materiału dowodowego opinię biegłego rzeczoznawcy dotyczącą stanu i wartości pojazdu oraz zeznania światków. Po wykonaniu powyższych czynności Naczelnik Urzędu Celnego w B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...] umorzył postępowanie celne wszczęte w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia [...] maja 2007 r. Uzasadnił, iż wszczęcie postępowania w trybie określonym w tym postanowieniu naruszyłoby normy prawa procesowego. W sprawie wydana była bowiem w dniu [...] lipca 2006 r. przez Naczelnika Urzędu Celnego w B. decyzja nr [...], która stała się ostateczna w dniu [...] lipca 2006 r., a zatem w przypadku ujawnienia istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję, postępowanie może być prowadzone jedynie po wznowieniu postępowania w trybie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...] organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie w trybie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji powyższego, włączył do materiału dowodowego sprawy dokumenty zgromadzone przed wydaniem decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...]. W dniu [...] sierpnia 2007 r. skarżący złożył do akt sprawy wypis z dokumentu szwajcarskiego - rejestru handlowego kantonu De Vaud, zawierający zapis stwierdzający wpisanie do rejestru w dniu [...] lutego 2002 r. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością o nazwie E. Mając na uwadze, iż ten dowód czynił prawdopodobnym istnienie szwajcarskiej firmy w dniu wystawienia dowodu zakupu pojazdu nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r., organ w dniu [...] sierpnia 2007 r. wystąpił o ponowną weryfikację przez szwajcarskie władze celne wartości wskazanej w tym dokumencie. W dniu [...] marca 2008 r. organ otrzymał raport zawierający wynik weryfikacji przekazanego rachunku przez szwajcarskie władze celne. W dokumencie z dnia [...] stycznia 2008 r. szwajcarska administracja celna poinformowała, iż spółka E. istniała w momencie sprzedaży samochodu marki Audi A6, co potwierdza wyciąg z rejestru handlowego, zaś samochód ten został sprzedany przez spółkę E. skarżącemu za kwotę 16.300,00 CHF. Organ szwajcarski stwierdził również, że tym samym faktura nr [...] nie jest autentyczna. Przekazał jednocześnie w załączeniu kopię pokwitowania wystawionego przez E. w dniu [...] czerwca 2006 r. na okoliczność sprzedaży skarżącemu auta, o przebiegu 101 250 km, za kwotę 16.300 CHF. Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie Naczelnik Urzędu Celnego w B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...] określił od sprowadzonego przez skarżącego samochodu osobowego kwotę długu celnego z zastosowaniem konwencyjnej stawki celnej 10%, podatek akcyzowy zgodnie ze stawką 65%, podatek od towarów i usług wg stawki 22% , jak też odsetki od cła. Dla określenia kwoty cła organ przyjął wartość celną w kwocie 41.719,00 PLN, wynikającą z kwoty 16.300,00 CHF, zawartej w pokwitowaniu z dnia [...] czerwca 2006 r., nadesłanym przez szwajcarski organ celny, powiększonej o zadeklarowany koszt transportu zagranicznego w kwocie 50,00 PLN. Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją z dnia [...] października 2008 r., nr [...]utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wyjaśnił przy tym, iż stosownie do postanowień zawartych w aneksie do protokołu z dnia 9 czerwca 1997 r. do umowy o wolnym handlu pomiędzy Szwajcarią i Unią Europejską z dnia 22 lipca 1972 r. o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, polskie organy celne uprawnione są do wystąpienia do szwajcarskich władz celnych z wnioskiem o weryfikację dowodów zakupu importowanych towarów. Organ zauważył, że zakwestionowanie wartości celnej przez organ pierwszej instancji, nie nastąpiło w oparciu o ustalenia organu przeprowadzone z wykorzystaniem Internetu, dotyczące cen pojazdów podobnych na rynku kraju eksportu, lecz na podstawie wyników ustaleń, zawartych w raporcie szwajcarskich organów celnych. Opinia biegłego z badania dokumentów nie miała znaczenia w procesie ustalania wartości celnej przywiezionego pojazdu, bowiem podstawą ustalenia wartości był wynik ustaleń szwajcarskich władz celnych, zgodnie z którymi ceną zapłaconą przez Stronę była kwota 16.300,00 CHF wynikająca z pokwitowania z dnia [...] czerwca 2006 r. Wynika to wyraźnie z podstawy prawnej, jak też uzasadnienia decyzji. Opinię biegłego organ wykorzystał jedynie pomocniczo, dla oceny, czy zakres braków i uszkodzeń stwierdzonych podczas rewizji celnej uzasadniał rażąco niską cenę pojazdu, jaką zadeklarowała Strona w treści zgłoszenia celnego. Organ odwoławczy wskazał jednocześnie, iż mało wiarygodne są złożone do protokółu w dniu [...] czerwca 2008 r. wyjaśnienia skarżącego, dotyczące m.in. wykonania w ciągu 1 dnia, w okresie po weryfikacji zgłoszenia celnego do czasu wydania zaświadczenia diagnosty, szeregu czasochłonnych czynności, na które złożyły się zakup części na giełdzie w Poznaniu, naprawa pojazdu w warsztacie i innych miejscach (naprawy elektryczne - u kolegi elektryka, pozostałe naprawy - w innym warsztacie, jak też w garażu Strony). Za niewiarygodne organ uznał twierdzenie Strony, iż pojazd był niesprawny w dniu zakupu, skoro zgodnie z pokwitowaniem na kwotę 16.300,00 CHF miał on przebieg w dniu sprzedaży tj. [...] czerwca 2006 r. w ilości 101 250 km, natomiast 8 dni później, tj. w dniu badania przez krajowego diagnostę (zaświadczenie z dnia [...] czerwca 2006 r.) 103 000 km. Organ odwoławczy stwierdził też, iż zasadnie dokonano ustalenia wartości celnej przedmiotowego pojazdu na podstawie art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (WKC). Organ ten wyjaśnił, powołując się na przepisy prawne, iż zarówno stawka podatku akcyzowego, jak i stawka podatku od towarów i usług została zastosowana w zaskarżonej decyzji w sposób prawidłowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B., rozpoznając skargę na powyższą decyzję wskazał, że uregulowań zawartych w Protokole 3, a mianowicie z art. 16 (Decyzja Nr 3/2005 Wspólnego Komitetu UE - Szwajcaria z dnia 15 grudnia 2005 r., Dz. U. UE.L.06.45.1), wynika wprost, że produkty pochodzące ze Wspólnoty przy przywozie do Szwajcarii oraz produkty pochodzące ze Szwajcarii przy przywozie do Wspólnoty korzystają z postanowień Umowy po przedstawieniu jednego z wymienionych w tym akcie prawnym dowodów pochodzenia Zgodnie z art. 22 ust. 1 Protokołu nr 3 deklaracja na fakturze lub deklaracja EUR-MED na fakturze określona w art. 16 ust. 1 lit. c) może zostać sporządzona: a) przez upoważnionego eksportera w rozumieniu art. 23 lub b) przez każdego eksportera dla każdej przesyłki składającej się z jednej lub większej liczby opakowań zawierających produkty pochodzące, których całkowita wartość nie przekracza 6.000 EUR. Z akt sprawy nie wynikało, ażeby sprzedawca był upoważnionym eksporterem, o którym mowa w art. 23 Protokołu. Zdaniem Sądu, z przedstawionego uregulowania jednoznacznie wynika daleko posunięty formalizm, którego zachowanie umożliwia dopiero skorzystanie przez eksporterów (a przy okazji również przez importerów) z przewidzianych w Umowie preferencji celnych i podatkowych, o których wcześniej była mowa. W konkluzji dotychczasowych wywodów, należy przyjąć, że pojęcie "produkty pochodzące" (w rozumieniu Protokołu 3 Umowy) nie jest równoznaczne z potocznym rozumieniem identycznego zwrotu językowego. Odnosząc przedstawione uwagi do rozpatrywanej sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarżący nie przedstawił nie budzącego wątpliwości dokumentu, w świetle którego sporny pojazd mógłby być uznany za produkt pochodzący ze Szwajcarii, w rozumieniu Protokołu 3. W związku z tym podkreślenia wymaga, że za taki dokument nie można było uznać rachunku szwajcarskiego eksportera z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...] na kwotę 1.400,00 CHF, zaopatrzonego w deklarację eksportera, potwierdzającą wspólnotowe pochodzenie towaru. Otóż organy administracyjne obu instancji ponad wszelką wątpliwość dowiodły, iż w związku z przedmiotową transakcją wystawiono także inny dokument, a mianowicie opatrzony pieczęcią celną, dokument o nazwie "Ouittung" z dnia [...] czerwca 2006 r. Z treści tego dokumentu (oznaczenie stron transakcji, oznaczenie pojazdu, w tym numer VIN) wynika, iż jest to dokument zakupu samochodu AUDI A6, o przebiegu 101 250 km, za kwotę 16 300 CHF, zgłoszonego w imieniu skarżącego w Oddziale Celnym w B. wg SAD nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. Sąd zaznaczył, nie można zgodzić się z zarzutem, że organy administracyjne oparły rozstrzygnięcie na podstawie dokumentów uzyskanych sprzecznie z prawem. Otóż dokumentów uzyskanych w toku postępowania, które następnie zostało umorzone z uwagi na to, że dotyczyło ono sprawy już rozstrzygniętej inną decyzją, nie sposób uznać jako uzyskanych sprzecznie z prawem. Zauważyć ponadto należy, że działanie w tej mierze organu administracyjnego nie mogło mieć żadnego znaczenia dla treści zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przepisy prawa sankcjonują tylko decyzje wydane w sprawach uprzednio rozstrzygniętych decyzjami ostatecznymi, nie dyskwalifikują natomiast materiału dowodowego zebranego w takich postępowaniach. Mając powyższe na uwadze Sąd nie podzielił zarzutu dotyczącego nie przeprowadzenia przez organy celne postępowania, wyjaśniającego rozbieżności między treścią obu występującymi w sprawie dokumentami zakupu. Odnosząc się do zarzutu, iż nadesłany dokument zakupu nie zawiera podpisu kupującego, należy zauważyć, iż rubryka "Der Kaufer" (kupujący) jest jednak podpisana. Organy administracyjne ustaliły rzeczywistą wartość transakcyjną. Zawarta w pokwitowaniu z dnia [...] czerwca 2006 r. cena pojazdu w kwocie 16.300,00 CHF stanowi wystarczającą podstawę do ustalenia wartości celnej przedmiotowego pojazdu na zasadzie art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. D. S. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu rzed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a, poprzez naruszenie funkcji kontrolnej sądu administracyjnego w następstwie oddalenia skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] października 2008 r., która zapadła z naruszeniem przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności uznanie, że sprowadzony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej samochód osobowy nie pochodził z konfederacji Szwajcarskiej w rozumieniu Protokołu 3 Umowy z 1972 r. zawartej pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską, a zatem nie korzystał z preferencji przewidzianych tą Umową, podczas gdy okoliczność ta w ogóle nie była przedmiotem postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organy celne, a powinna być, jako w ocenie Sądu mająca kluczowe znaczenie dla sprawy. W następstwie braków w prowadzonym postępowaniu dowodowym nie było tym samym możliwe prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego i prawidłowa ocena skarżonej decyzji w tym aspekcie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazał, że istnienia dokumentu preferencyjnego pochodzenia towaru nie badano na żadnym etapie postępowań przed organami celnymi. W szczególności po zakwestionowaniu rachunku szwajcarskiego eksportera z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...] na kwotę 1400,00 CHF, zaopatrzonego w deklarację eksportera potwierdzającą pochodzenie towaru. W świetle powyższego skoro organy celne dokonując wymiaru należności celnych i podatkowych skupiły się na podważeniu wartości sprowadzonego pojazdu, a nie zajmowały się określeniem kraju jego pochodzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem podstawy, na których została oparta, nie uzasadniają wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wskazać trzeba na wstępie, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że zaskarżony wyrok Sądu I instancji kontrolowany może być tylko i wyłącznie pod kątem ustalenia czy jest on wadliwy w zakresie objętym zarzutami wyartykułowanymi w skardze kasacyjnej - poza przypadkami nieważności postępowania, która w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Kierunek i zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczają zatem wskazane przez autora skargi kasacyjnej podstawy, do których - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - należą: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zachowanie formy skargi kasacyjnej wymaga przy tym uzasadnienia podnoszonej podstawy skargi przez wskazanie, które przepisy ustawy - oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) - zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Braki skargi kasacyjnej w powyższym zakresie uniemożliwiają jej rozpoznanie ewentualnie nie pozwalają na jej uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na podstawie naruszenia przepisów postępowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sposób sformułowania zarzutu naruszenia prawa procesowego i jego uzasadnienie nie może wywrzeć oczekiwanego przez stronę skutku. Zdaniem autora skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył art. 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. - poprzez zaakceptowanie stanowiska organów celnych, że sprowadzony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej samochód osobowy nie pochodził ze Szwajcarii. Zdaniem skarżącego nastąpiło to w wyniku braków w prowadzonym przez organy celne postępowaniu dowodowym. Z powyższego wynika, że strona zmierza do zakwestionowania stanu faktycznego, przyjętego przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji. W przepisach ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma przepisu, który wprost nakazywałby Sądowi I instancji zbadanie, czy stan faktyczny został ustalony przez organ administracyjny z zachowaniem reguł przewidzianych w ustawach procesowych (w Kodeksie postępowania administracyjnego czy w Ordynacji podatkowej). Zdaniem składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego należy przychylić się do poglądu, że obowiązek oceny przez Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego sprawy wynika m.in. z art. 3 p.p.s.a. - rozwijającego ustrojową zasadę sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez sądy administracyjne pod względem zgodności z prawem [art. 1 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) - dalej: p.u.s.a.]. Przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Jednym z tych środków jest bezsprzecznie obowiązek uchylenia decyzji w razie stwierdzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć ono wpływ na wynik sprawy. Tym samym także zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. może zmierzać do wykazania wadliwości ustaleń faktycznych. Podnieść jednak należy, że wadliwa odmowa uwzględnienia skargi w istocie nie wynika z błędnego zastosowania art. 145 p.p.s.a. lecz z wadliwego wykonania funkcji kontrolnej, która w przypadku oceny prawidłowości poszanowania procedury oznacza błędne stwierdzenie, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji przyjąć należy, że zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 3 § 1 i p.p.s.a., aby mógł być przedmiotem merytorycznej oceny i aby mógł wywołać skutek w postaci uwzględnienia wniosków skargi kasacyjnej wymaga powiązania z przepisami postępowania, które zdaniem strony zostały naruszone w postępowaniu administracyjnymi, a którego to naruszenia Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zauważył. Tymczasem strona - zarzucając braki w postępowaniu dowodowym i podnosząc, że ocena decyzji dokonana przez Sąd I instancji polegała na wyciągnięciu wniosków nieuprawnionych - nie wskazuje, naruszenia jakich to przepisów procedury administracyjnej dopuścił się organ celny, a czego Wojewódzki Sąd Administracyjny wadliwie nie dostrzegł. Zawarcie w skardze kasacyjnej odmiennej oceny w stosunku do postępowania dowodowego niż dokonał jej sąd administracyjny i wyprowadzenia na jej podstawie własnych wniosków co do stanu faktycznego, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, bez wskazania przepisów postępowania, którym zdaniem strony ustalenia te uchybiają - nie spełnia wymogu oparcia skargi kasacyjnej na podstawie przewidzianej art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Jak wskazano wyżej w ramach kontroli administracji publicznej sąd ocenia, czy organ prowadzący postępowanie nie naruszył przepisów proceduralnych, jak również czy załatwiając sprawę prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego. Z kolei wynikająca z art. 134 § 1 p.p.s.a. zasada niezwiązania sądu administracyjnego zarzutami, wnioskami i powołaną podstawę prawną umożliwia sądowi pełną weryfikację legalności działalności organów administracji publicznej. W niniejszej sprawie Sąd I instancji przeprowadził taką kontrolę i stwierdził, że wydane przez organ rozstrzygnięcie jest prawidłowe. Pomijając jednak fakt dostrzeżenia przez Naczelny Sąd Administracyjny tego uchybienia w konstrukcji skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż bezsporne w sprawie jest, iż skarżący sprowadził ze Szwajcarii samochód osobowy, deklarując preferencyjną stawkę celną 0%, przewidzianą dla towarów pochodzących ze Wspólnoty lub ze Szwajcarii, stosownie do deklaracji eksportera o pochodzeniu towaru zamieszczonej na fakturze zakupu. Po przeprowadzeniu weryfikacji dowodu pochodzenia w trybie określonym w Protokole 3 do umowy z 1972 r. zawartej pomiędzy Europejską Wspólnota Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską (Dz. U. WE L 300 z 31 grudnia 1972 r.), szwajcarskie władze celne nie potwierdziły autentyczności przedstawionej przez stronę faktury. Szwajcarskie władze celne przesłały także kopię rachunku (pokwitowania) dotyczącego zakupu przedmiotowego samochodu z tej samej daty co faktura załączona do zgłoszenia celnego (tj. z dnia [...] czerwca 2006 r.), opiewającego na kwotę 16.300 CHF, a nie jak wskazano w fakturze 1.400 CHF. Ponieważ w odpowiedzi na wniosek o weryfikację zagraniczny organ celny nie potwierdził autentyczności faktury to tym samym deklaracja pochodzenia na fakturze okazała się nieautentyczna co skutkowało odmową preferencji. Ujawniony w księgowości szwajcarskiej firmy rachunek (pokwitowanie) na kwotę 16.300 CHF dotyczył sprowadzonego samochodu lecz on także nie mógł on zawierać deklaracji eksportera stanowiącej postawę do skorzystania z preferencyjnej stawki celnej, bowiem zgodnie z art. 16 Protokołu 3 produkty pochodzące podlegają stosowaniu preferencji celnych pod warunkiem przedłożenia organowi celnemu świadectwa przewozowego, a dowodem takim może być również deklaracja na fakturze sporządzona przez eksportera dla przesyłki, której całkowita wartość nie przekracza 6.000 EURO. Kwota z ujawnionego pokwitowania przekraczała jednak 6.000 EURO. Niezbędny dla udowodnienia pochodzenia samochodu był zatem inny dokument wymagany przepisami prawa, tj. EUR.1 lub EUR-MED zgodnie z art. 16 decyzji nr 3/2005 Wspólnego Komitetu UE-Szwajcaria z dnia 15 rudnia 2005 r. zmieniającej protokół nr 3 do Umowy dotyczący definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej (Dz.U.UE.L.06.45.1). Sąd I instancji prawidłowo wskazał, iż skarżący w toku postępowania administracyjnego przed organami celnym I jak i II instancji oraz w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie złożył żadnego dokumentu mogącego świadczyć o preferencyjnym pochodzeniu towaru. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnił także w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku różnicę pomiędzy zakresem pojęciowym produktu pochodzącego w rozumieniu Protokołu 3, a potocznym rozumieniem tego zwrotu. Sąd I instancji szczegółowo odniósł się również do zasad prowadzenia postępowania administracyjnego powołując przepisy statuujące podstawowe zasady rządzące tym postępowaniem w szczególności art. 122, art. 180, art. 187, art. 191 Ordynacji podatkowej i ocenił pod kątem tych zasad postępowanie administracyjne przeprowadzone w sprawie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji ponad wszelką wątpliwość wyjaśnił także dlaczego nie podziela zarzutów strony dotyczących nieprzeprowadzenia przez organy celne postępowania wyjaśniającego, a zarzut w tej kwestii postawiony w skardze kasacyjnej nie podważył skutecznie stanowiska Sądu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.