II AKa 360/17

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II AKa 360/17</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 12 grudnia 2017 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: SSA – Jerzy Leder </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sędziowie: SA – Dorota Tyrała (spr.)</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> SO (del.) – Anna Kalbarczyk</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant: sekr. sąd. – Sylwester Leńczuk </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->przy udziale prokuratora Marka Deczkowskiego</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2017 r. </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy z wniosku <span class="anon-block">W. S.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->o odszkodowanie za niewątpliwie niesłuszne zatrzymanie</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 12 maja 2017 r., sygn. akt XII Ko 82/16</strong> </p> <p>I.  <strong> <!-- -->utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; </strong> </p> <p>II.  <strong> <!-- -->zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">E. K.</span>, Kancelaria Adwokacka w <span class="anon-block">W.</span>, kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych – w tym 23% VAT - tytułem wynagrodzenia za reprezentowanie wnioskodawcy <span class="anon-block">W. S.</span> z urzędu w postępowaniu odwoławczym;</strong> </p> <p>III.  <strong> <!-- -->kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa. </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">W. S.</span> </strong>w dniu 6 października 2016 r. złożył wniosek o:</p> <p>1)  zasądzenie kwoty 500.000 złotych wraz z ustawowymi odsetkami na wypadek zwłoki od chwili złożenia wniosku tytułem odszkodowania za poniesioną szkodę i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w związku z postępowaniem karnym toczącym się przed Sądem Rejonowym w Grodzisku Mazowieckim II Wydział Karny sygn. akt II K 769/12 zakończonej prawomocnym wyrokiem z dnia 1 lipca 2016 r.</p> <p>2)  o zasądzenie od Prokuratora Okręgowego w Warszawie na swoją rzecz renty tymczasowej w kwocie 10.000 złotych wraz z ustawowymi odsetkami na wypadek zwłoki za każdy miesiąc od dnia 4 czerwca 2010 r. do dnia ukazania się w <span class="anon-block"> (...)</span> oświadczenia następującej treści „ Prokurator Okręgowy w Warszawie przeprasza Pana <span class="anon-block">W. S.</span> za dokonanie napadu na posesję Pana <span class="anon-block">W. S.</span> w dniu 4 czerwca w wykonaniu policjantów z KOMISARIATU Policji w <span class="anon-block">B.</span>”, rozmiar czcionki nr 20 pogrubiona.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 12 maja 2017 r. sygn. akt XII Ko 82/16:</strong> </p> <p>1. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 7)">art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 558)">art.558 k.p.k.</a> umorzył postępowanie w niniejszej sprawie;</p> <p>2. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 618)">art. 618 k.p.k.</a> zasądził na rzecz adw. <span class="anon-block">E. K.</span> kwotę 144 zł podwyższoną o należny podatek VAT tytułem kosztów reprezentowania wnioskodawcy z urzędu;</p> <p>3. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 554;art. 554 § 4)">art. 554 § 4 k.p.k.</a> kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.</p> <p>Apelację od tego wyroku wniósł pełnomocnik wnioskodawcy w zakresie punktu 1 wyroku na korzyść wnioskodawcy.</p> <p>Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:</p> <p>- obrazę przepisów postępowania mających wpływ na treść wyroku, a mianowicie:</p> <p>• <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 2;art. 7;art. 9;art. 32;art. 45;art. 47;art. 77)">art. 2, art. 7, art. 9 , art. 32 , art. 45, art. 47 i art. 77 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej</a> przez ich niezastosowanie</p> <p>• <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 552;art. 552 § 1)">art. 552 § 1 k.p.k.</a> poprzez jego niezastosowanie</p> <p>• <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20041791843" title="Ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki - Dz. U. z 2004 r. Nr 179, poz. 1843 (art. 15;art. 15 ust. 1)">art. 15 ust. 1 ustawy o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki</a> poprzez nierozpoznanie wszystkich roszczeń wnioskodawcy zgłoszonych w niniejszym postępowaniu</p> <p>• <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5;art. 23;art. 24;art. 363;art. 363 § 1;art. 417;art. 417 § 1;art. 444;art. 444 § 2;art. 445;art. 445 § 1;art. 448)">art. 5, art. 23, art. 24, art. 363 § 1, art. 417 § 1, art. 444 § 2 , art. 445 § 1 i art. 448 kodeksu cywilnego</a> przez ich niezastosowanie</p> <p>• art. 3, art.5, art. 6 i art. 14 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka przez ich niezastosowanie</p> <p>• <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 199;art. 199 § 1;art. 199 § 1 pkt. 2)">art. 199 § 1 pkt. 2 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 558)">art. 558 k.p.k.</a> poprzez brak przywołania tych przepisów w sentencji zaskarżonego wyroku i zbadania res iudicata wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie, VIII Wydział Karny z dnia 16 maja 2011 r. w sprawie o sygn. akt. VIII 820/10 zgodnie z brzmieniem przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 199;art. 199 § 1;art. 199 § 1 pkt. 3)">art. 199 § 1 pkt. 3 k.p.c.</a> </p> <p>Podnosząc powyższe zarzuty na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1)">art. 427 § 1 k.p.k.</a> wnosił aby Sąd Odwoławczy, korzystając z uprawnień przewidzianych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a>, zmienił zaskarżone orzeczenie i orzekł odmiennie, co do istoty sprawy poprzez uznanie, że wniosek wnioskodawcy zasługuje na uwzględnienie, ewentualnie aby Sąd Odwoławczy, korzystając z uprawnień przewidzianych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a>, uchylił zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, w przypadku uznania że zebrane dowody nie pozwalają na wydanie orzeczenia odmiennego, co do istoty sprawy.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył co następuje. </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Apelacja pełnomocnika wnioskodawcy nie jest zasadna. Stąd nie zasługują na uwzględnienie sformułowane w niej wnioski. </strong> </p> <p>Wniesiona w sprawie skarga odwoławcza przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego negując rozstrzygnięcie Sądu I instancji ograniczyła się do zarzucenia Sądowi I instancji obrazy enumeratywnie wymienionych przepisów zarówno <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ()">Konstytucji RP</a>, Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, a także niezastosowania przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">Kodeksu cywilnego</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">Kodeksu postępowania cywilnego</a> oraz ustawy o skardze na naruszenie strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki poprzez nierozpoznanie wszystkich roszczeń wnioskodawcy zgłoszonych w niniejszym postępowaniu. Tymczasem zarzut obrazy prawa procesowego oparty o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> może zostać uznany przez Sąd odwoławczy za zasadny i skuteczny wówczas, gdy doszło od rzeczywistego naruszenia wskazanych przez skarżącego przepisów. Niezbędnym jest przy tym wskazanie przez skarżącego sposobu naruszenia przez Sąd orzekający w pierwszej instancji zarzucanego przepisu oraz obowiązek wykazania przez autora apelacji wpływu obrazy danego przepisu prawa procesowego na treść wyroku. Tego warunku w żaden sposób apelacja skarżącego pełnomocnika nie spełniła.</p> <p>Treść wniosku <span class="anon-block">W. S.</span> inicjującego postępowanie sądowe w niniejszej sprawie oraz odwołanie się w apelacji jego pełnomocnika bezpośrednio do przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ()">Konstytucji</a> powoduje, że niezbędnym jest w pierwszym rzędzie stwierdzić, że <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ()">Konstytucja Rzeczpospolitej Polskiej</a> w art. 2, 7, 9 i 32 wskazuje na podstawowe standardy obowiązujące w demokratycznym państwie prawnym określające działanie organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa, a także zakaz dyskryminacji jednostki w życiu publicznym i związaną z tym zasadę równości oraz deklarację przestrzegania przez państwo polskie prawa międzynarodowego. Niemniej przepisy te określając ogólne zasady nie pozwalają na samoistne ich zastosowanie. Znajdują one bowiem konkretyzację w ustawach niższego rzędu.</p> <p>Podkreślenia również wymaga, że prawo do odszkodowania ma swoje umocowanie konstytucyjne w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 41;art. 41 ust. 5)">art. 41 ust. 5 Konstytucji RP</a>. Odszkodowanie w konstytucyjnym znaczeniu rozumiane jest szeroko „jako wszelka forma wynagrodzenia szkody powstałej na skutek bezprawnego pozbawienia wolności", bezprawność „oznacza zaś w tym przypadku oczywisty brak podstawy prawnej albo instrumentalne stosowanie obowiązujących przepisów z obejściem ich istoty, lecz dla uzyskania celów z tymi przepisami niespójnych (nadużycie prawa)". (tak przykładowo: Krzysztof Dąbkiewicz, Kodeks postępowania karnego. Komentarz do zmian 2015 r.). Równocześnie powołany w apelacji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 77)">art. 77 Konstytucji RP</a> wskazuje, że każdy ma prawo do wynagrodzenia szkody, jaka została mu wyrządzona przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 77 ust. 1)">ust. 1</a>) oraz, że ustawa nie może nikomu zamykać drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności lub praw.</p> <p>Pamiętać przy tym należy, że przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (rozdział 58)">rozdziału 58 Kodeksu postępowania karnego</a> regulują kwestie związane <span class="underline"> <!-- -->wyłącznie </span>z dochodzeniem odszkodowań za poniesioną szkodę lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, w związku z niesłusznym skazaniem (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (§ 1;§ 2;art. 552)">§ 1 i 2 art. 552kpk</a>), niesłusznym zastosowaniem środka zabezpieczającego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (§ 3;art. 552)">§3 art. 552 k.p.k</a>), tymczasowym aresztowaniem lub zatrzymaniem (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (§ 4;art. 552)">§ 4 art. 552 k.p.k.</a>). W trybie tych przepisów ustawodawca nie przewidział natomiast dochodzenia odszkodowania lub zadośćuczynienia za niesłuszne oskarżenie, gdy w toku instancji zapadł prawomocny wyrok uniewinniający lub umorzono postępowanie, za przewlekłość toczącego się postępowania. Takie roszczenia rozstrzygane są w procesach cywilnych.</p> <p>W tym miejscu wskazać także należy, że artykuł 15 ustawy z 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki nie tworzy swoistego uprawnienia do domagania się odszkodowania lub zadośćuczynienia, ale wskazuje na możliwość uzyskania pełnej kompensaty oraz ma charakter normy odsyłającej i określającej zakres prejudycjalnego związania. (tak przykładowo: Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2017 r., I CSK 45/16, LEX nr 2269101).</p> <p>Tak więc w świetle obowiązujących przepisów ograniczenie dochodzenia odszkodowania lub zadośćuczynienia w postępowaniu uregulowanym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (rozdział 58)">rozdziale 58 k.p.k.</a> jest ściśle określone zarówno w zakresie podstaw, jak i zakresu orzekania w ich trybie. Nie można w ramach postępowania prowadzonego na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (rozdział 58)">rozdziału 58 k.p.k.</a> dochodzić przed sądem karnym roszczeń z innych tytułów, aniżeli enumeratywnie wymienione w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 552)">art. 552 k.p.k.</a>, bowiem jest to katalog zamknięty.</p> <p>Cywilnoprawny charakter dochodzonego odszkodowania lub zadośćuczynienia i odwołanie się do odpowiednich przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">Kodeksu cywilnego</a> w postępowaniu o odszkodowanie lub zadośćuczynienie powoduje, że w tym postępowaniu odpowiednie zastosowanie mają przepisy prawa cywilnego m.in. w zakresie udowodnienia faktów, na których opiera on swoje roszczenie (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a>)., konieczności wykazania przez wnioskującego wysokości dochodzonego roszczenia (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 362)">art. 362 k.c.</a>) - niemniej w procesie tym uregulowanym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">Kodeksie postępowania karnego</a> niewątpliwie zastosowanie mają zasady procesu karnego.</p> <p>W postępowaniu karnym stan zawisłości sprawy powstaje w momencie skierowania do Sądu aktu oskarżenia – a w przypadku dochodzenia roszczeń z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (rozdział 58)">rozdziału 58 k.p.k.</a> z chwilą złożenia wniosku.</p> <p>W niniejszej sprawie prawidłowo Sąd I instancji ustalił, że z wniosku <span class="anon-block">W. S.</span> toczyło się już postępowanie o odszkodowanie za niewątpliwie niesłuszne zatrzymanie w dniu 4 czerwca 2010 roku w sprawie Prokuratury Rejonowej w Grodzisku Mazowieckim o sygn. akt 2 Ds. 235/10. W postępowaniu tym wyrokiem z dnia 16 maja 2011 r. w sprawie sygn. akt VIII K 820/10 Sąd Okręgowy oddalił przedmiotowy wniosek. Wyrok ten stał się prawomocny, bowiem wyrokiem z dnia 21 września 2011 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie utrzymał go w mocy.</p> <p>Nie budzi zatem wątpliwości tożsamość dwóch postępowań, bowiem przedmiot postępowania w pierwszej z tych spraw pokrywa się z przedmiotem postępowania w sprawie następnej.</p> <p>Konsekwencją niedopuszczalności procesu jest konieczność jego umorzenia, w tym przypadku na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 7)">art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.</a> </p> <p>W świetle powyższych rozważań stwierdzić należy, że argumentacja pełnomocnika wnioskodawcy bardzo w swej treści lakoniczna i odwołująca się w istocie do stanowiska wyrażonego w wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 17 lutego 2016 roku w sprawie sygn. akt I AKa 205/15 nie podważyła skutecznie prawidłowości skarżonego w sprawie wyroku. Po pierwsze Sąd dysponuje samodzielnością jurysdykcyjną. Po drugie zaś przywołany wyrok dotyczy innego stanu faktycznego i prawnego, związanego z rozszerzeniem podstaw do dochodzenia odszkodowania na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19910340149" title="Ustawa z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego - Dz. U. z 1991 r. Nr 34, poz. 149 ()">ustawy o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego</a> (Dz. U. Nr 34, poz. 149 z późn. zm.).</p> <p>Wreszcie podkreślenia także wymaga, że również na gruncie prawa cywilnego zakres powagi rzeczy osądzonej jest w istocie pojęciowo tożsamy z pojęciem <em> <!-- -->res iudicata</em> w procedurze karnej. Wyznaczony jest bowiem przez przedmiot konkretnego rozstrzygnięcia Sądu w związku z podstawą rozstrzygnięcia, a inaczej rzecz ujmując - powaga rzeczy osądzonej odnosi się do roszczenia dochodzonego pozwem w takiej postaci, w jakiej stało się przedmiotem wyrokowania, odzwierciedlonym w sentencji wyroku. Zasadniczy aspekt powagi rzeczy osądzonej wyraża się w niedopuszczalności ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy. Test mający na celu zbadanie zasadności zarzutu powagi rzeczy osądzonej przeprowadza się w oparciu o kryterium tożsamości (identyczności) żądania zgłoszonego w nowym pozwie z żądaniem, które w związku z daną podstawą sporu było już przedmiotem rozstrzygnięcia. Na tej podstawie uzyskuje się odpowiedź na pytanie, czy powód w nowym procesie dochodzi ponownie tego samego roszczenia, inaczej - czy sąd ma ponownie orzec o tym samym, ( tak przykładowo: Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 sierpnia 2017 r., IV CSK 607/16).</p> <p>W niniejszej sprawie brak jest zatem podstaw do uznania, by wydane rozstrzygnięcie naruszało <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 199)">art. 199 k.p.c.</a> skoro wnioskodawca we wcześniej toczącej się sprawie o sygn. akt VIII K 820/10 dochodził tego samego roszczenia, które jest przedmiotem niniejszego postępowania.</p> <p> <strong> <!-- -->W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak na wstępie, bowiem brak jest podstaw do wzruszenia zapadłego rozstrzygnięcia. </strong> </p> </div>