IV SA/Po 1213/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na czynności Rektora Uniwersytetu Medycznego im. K. M. w P. w przedmiocie czynności pracowników Uniwersytetu Medycznego im. K.M. w P. postanawia odrzucić skargę UZASADNIENIE Pismem z dnia (...) r. J. W. wniósł skargę na czynności Rektora Uniwersytetu M. im. K. M. w P. w przedmiocie czynności pracowników Uniwersytetu M. im. K. M. w P. zarzucając utajnienie wyników postępowania rekrutacyjnego na rok akademicki 2011/2012 w wyniku czego ucierpiało kilkanaście tysięcy kandydatów. Skarżący żąda zobowiązania Uniwersytetu przez Sąd do publikacji na stronie internetowej list rankingowych postępowania rekrutacyjnego na rok 2011/2012 oraz wskazanie liczby kandydatów biorących udział w postępowaniu rekrutacyjnym na rok akademicki 2011/2012 na wszystkich kierunkach studiów. W odpowiedzi na skargę Rektora U. M. reprezentowany przez pełnomocnika wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, ponieważ na określone czynności administracyjno-techniczne pracowników Uniwersytetu M. jako pracowników uczelni wyższej nie przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Te czynności nie mieszczą się w katalogu ustalonym w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa) i nie zostały poddane kontroli sądowej przez ustawę szczególną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Obowiązkiem sądu administracyjnego jest zbadanie w pierwszej kolejności, czy zaskarżony akt, czynność lub bezczynność organu administracji publicznej mieści się w zakresie jego kognicji, tzn. czy jest objęty kontrolą tego sądu. Sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością organów administracji publicznej. Od strony przedmiotowej kontrola ta obejmuje akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 ppsa oraz ewentualnie w przepisach szczególnych. W świetle art. 3 § 2 ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Właściwość sądu administracyjnego do rozpoznania skargi w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1-3 ppsa, występuje wówczas, gdy akt (czynność) podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, jest określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Chodzi tu o takie akty lub czynności, które dotyczą uprawnień lub obowiązków określonych osób, wynikających z przepisów prawa, a więc takich uprawnień lub obowiązków, które określają przepisy prawa powszechnie obowiązującego. Odnosząc się natomiast do treści art. 3 § 2 pkt 4 ppsa,, który stanowi, że sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, należy uznać, iż przepis ten dotyczy prawnych form działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów w sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia, jednakże i w tym przypadku chodzi tu o takie akty lub czynności, które dotyczą uprawnień lub obowiązków określonych osób, wynikających z przepisów prawa, a więc takich uprawnień lub obowiązków, które określają przepisy prawa powszechnie obowiązującego /vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2004r. sygn. OSK 247/04 publ. ONSAiWSA 2004/2/30/. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu zaskarżone czynności pracowników Uniwersytetu Medycznego nie mieszczą się w katalogu spraw objętych kognicją sądów administracyjnych (art. 3§ 2 ppsa). Z treści skargi wynika, iż skarżący żąda ujawnienia list rankingowych postępowania rekrutacyjnego oraz podania liczby kandydatów biorących udział w postępowaniu rekrutacyjnym na rok akademicki 2011/2012 na wszystkich kierunkach studiów, a więc de facto żąda udostępnienia informacji publicznej W takim wypadku w pierwszej kolejności, zgodnie z art. 141 ust. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm., dalej pszw) i ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) skarżący winien był wystąpić do Rektora Uniwersytetu Medycznego o udostępnienie powyższych informacji. Jednym z elementów trybu udostępniania informacji publicznej, uregulowanego w ustawie o dostępie do informacji publicznej, jest decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 16 ust. 1 tej ustawy odmowa udostępnienie informacji publicznej następuje w drodze decyzji. Natomiast udostępnienie informacji publicznej nie wymaga podjęcia żadnej czynności konwencjonalnej. Skoro więc odmowa udostępnienia informacji publicznej winna przybrać formę decyzji administracyjnej, to w razie bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, polegającej na nie udostępnieniu tej informacji i nie wydaniu decyzji o odmowie udostępnienie informacji publicznej, podmiotowi, który żądał udostępnienia informacji publicznej, służy na podstawie art. 3 § 1 pkt 1 i 4 ppsa skarga do sadu administracyjnego na bezczynność. Prawo nie przewiduje możliwości bezpośredniego żądania udostępnienia informacji publicznej. Sądy administracyjne, jak wynika z art. 3 § 1 ppsa, sprawując kontrolę działalności administracji publicznej, stosują środki przewidziane w ustawie. Żaden przepis ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz innej ustawy, w tym ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie zawiera podstawy do bezpośredniego żądania przed sądem udostępnienia informacji publicznej. Jedynie skarga na bezczynność jest środkiem przewidzianym w ustawie (art. 3 § 2 pkt 8 ppsa. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), który zapewnia ochronę w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej ani nie udostępnienia tej informacji, ani nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia, zaś skarga na decyzję administracyjną (art. 3 § 2 pkt 1 tej ustawy) jest środkiem przewidzianym w razie wydania decyzji o odmowie udzielania informacji publicznej, oczywiście z zastrzeżeniem art. 22 ustawy o dostępie do informacji publicznej (patrz wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 stycznia 2005 r. sygn. akt II SAB/Gd 66/04 opubl. cbois). W niniejszej sprawie skarżący jednak powyższego trybu nie wyczerpał i nie złożył wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Mając powyższe na uwadze, Sąd skargę na czynności Rektora uznał za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa orzekł jak w sentencji.