I SA/Kr 167/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek Sędziowie: WSA Urszula Zięba (spr.) WSA Piotr Głowacki po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 grudnia 2020r. sprawy ze skargi S. R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] stycznia 2020r. nr [...] w przedmiocie oddalenie skargi na czynność egzekucyjną, polegającą na zajęciu rachunków bankowych skargę oddala. UZASADNIENIE Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 7 października 2019r., nr [...] oddalające skargę S. R. na czynność egzekucyjną, polegającą na zajęciu rachunków bankowych. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. NUS w W. prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego S. R., na podstawie własnych tytułów wykonawczych z dnia 22 lipca 2019r., nr [...] nr [...] oraz z dnia 23 lipca 2019r., nr [...], obejmujących zaległość z tytułu podatku od dochodowego od osób fizycznych za IX i X 2013r. oraz koszty egzekucyjne, opłatę komorniczą i koszty upomnienia. W dniu 15 lipca 2019r. NUS w W. zawiadomieniami z dnia 8 sierpnia 2019r., nr [...] i [...] zajął rachunek bankowy zobowiązanego w PKO BP S.A. i Credit Agricole Banku Polskim S.A. Powyższe zawiadomienia o zajęciu wraz z odpisem ww. tytułów wykonawczych doręczono zobowiązanemu w dniu 23 sierpnia 2019r. Pismem z dnia 29 sierpnia 2019r. zobowiązany złożył skargę na ww. zajęcia. W uzasadnieniu podniósł, że ww. zajęcia zostały wydane z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa. Zdaniem zobowiązanego, nie sposób "ustalić źródła egzekwowanej należności, gdyż nie jest możliwe zidentyfikowanie podstawy prawnej sprawy w oparciu, o którą powstała dochodzona wierzytelność oraz sposobu ustalenia jej wysokości". Ponadto zobowiązany zarzucił organowi egzekucyjnemu naruszenie zasady legalizmu. NUS w W. w odpowiedzi na skargę na czynności egzekucyjne, postanowieniem z dnia 7 października 2019r., nr [...] oddalił skargę. Zobowiązany pismem z dnia 17 października 2019r., złożył w ustawowym terminie, zażalenie na ww. postanowienie. W zażaleniu podniósł, że organ egzekucyjny naruszył "art. 67 § 2 u.p.e.a., poprzez przyjęcie, że przesłane zawiadomienia o zajęciu rachunków bankowych odpowiadają wymogom ustawowym mimo tego organ egzekucyjny nie zweryfikował wszystkich elementów, jakie winno posiadać stosowne zawiadomienie ograniczając się do ustalenia istnienia jedynie kilku z nich". Ponadto ponownie zarzucono organowi egzekucyjnemu naruszenie "zasady legalizmu". Po przeprowadzeniu postępowania zażaleniowego, organ II instancji wydał postanowienie z dnia 3 stycznia 2020r., o którym mowa na wstępie. W uzasadnieniu powołano się m.in. na treść art. 54 § 1, art. 80 § 1 i § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2019r., poz. 1438 ze zm., dalej: "u.p.e.a."). Następnie wskazano, że w przedmiotowej sprawie dokonano skutecznego zajęcia egzekucyjnego, stosując środek egzekucyjny wymieniony w art. 80 § 1 u.p.e.a. Organ egzekucyjny doręczył ww. w dniu 23 sierpnia 2019r. zawiadomienia o zajęciu z dnia 8 sierpnia 2019r., które zostały sporządzone poprawnie, zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku nr 3, o którym mowa w rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 września 2018r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2018r., poz. 1804), a tym samym zawiera wszystkie, wymagane prawem informacje na temat zobowiązanego oraz zajętej kwoty. W tej sytuacji stwierdzono, że przedmiotowe zajęcia zostały sporządzone i doręczone prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi przepisami. W skardze ww. nie poruszył kwestii dotyczących czynności wykonawczych, tj. prawidłowości zastosowanego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego, nie wskazał sposobu naruszenia przez organ egzekucyjny art. 80 u.p.e.a. Natomiast, odpowiadając na zarzut dotyczący naruszenia przez organ egzekucyjny art. 67 § 2 u.p.e.a., organ zażaleniowy zauważył, że wzór zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego, zamieszczony w załączniku nr 3 ww. rozporządzenia zawiera wszystkie elementy wymienione w ww. przepisie. Dlatego nie można było uznać za uzasadniony zarzutu zobowiązanego, iż organ egzekucyjny w przesłanych stronie zawiadomieniach o zajęciu, naruszył ten przepis. Bezzasadny był również zarzut zobowiązanego, iż organ egzekucyjny działał bez podstawy prawnej, czyli z naruszeniem zasady legalności, o której mowa w art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a."). Organ egzekucyjny dział na podstawie przepisów prawa w trakcie dokonywania zajęcia ww. rachunków bankowych. DIAS w K., uwzględniając powyższe, stwierdził brak podstaw do uwzględnienia zażalenia i utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżący ww. postanowieniu zarzucił naruszenie: 1. art. 67 § 2 u.p.e.a., poprzez przyjęcie, iż przesłane zawiadomienia o zajęciu rachunków bankowych, odpowiadają wymogom ustawowym, mimo tego, że organ egzekucyjny nie zweryfikował wszystkich elementów, jakie winno podsiadać stosowane zawiadomienie, ograniczając się do ustalenia istnienia jedynie kilku z nich; 2. art. 268a k.p.a., poprzez brak wykazania, iż osoba podpisująca postanowienie z dnia 3 stycznia 2020r. faktycznie dysponowała stosownym upoważnieniem do podejmowania takich czynności imieniem organu uprawnionego do jego wydania; 3. art. 7 w zw. z 77 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności stanu faktycznego, niezbędnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy oraz brak należytego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego; 4. art. 8 w zw. z art. 11 w zw. z art. 124 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu przytoczenia w uzasadnieniu faktów, które uznano za udowodnione, informacji o dowodach, które stanowiły podstawę faktyczną poczynionych przez organ ustaleń w zakresie stanu faktycznego oraz brak przytoczenia w uzasadnieniu wyjaśnienia podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia wraz z wykładnią stosowanych przepisów, przez co w znacznym stopniu ograniczona została możliwość zapoznania się przez stronę z procesem myślowym, który doprowadził do wydania takiego, a nie innego rozstrzygnięcia; 5. art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., poprzez jego bezzasadne zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia, która stoi w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa. W uzasadnieniu skargi, skarżący przedstawił uzasadnienie merytoryczne ww. zarzutów i wniósł o uchylenie w całości postanowienia organu I i II instancji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania; ewentualnie, o uwzględnienie skargi przez DIAS W K. w myśl art. 54 § 3 p.p.s.a. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonego postanowienia. W konsekwencji wniesiono o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie, zaistniały zatem warunki do jej rozpoznania w trybie uproszczonym. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji w granicach kompetencji, przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych przepisów, Sąd uznał, że nie zawierają one wad, powodujących konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Sąd podziela argumentację zawartą w postanowieniach organu I i II instancji. W konsekwencji skarga S. R. nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 3 stycznia 2020r., nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 7 października 2019r., nr [...] oddalające skargę S. R. na czynność egzekucyjną, polegającą na zajęciu rachunków bankowych. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia jest art. 54 u.p.e.a. Zgodnie z art. 54 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego (§ 1). W judykaturze podkreśla się, że określony w art. 54 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma ona charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego. Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty (postanowienia i zarządzenia), na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie czy zarzuty. Kontroli w tym trybie mogą bowiem podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, którymi - zgodnie z definicją legalną z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. - są wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Pojęcie czynności egzekucyjnych obejmuje zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego. Skarga służy kontroli prawidłowości stosowania przez organy egzekucyjne środków egzekucyjnych, zmierzających do bezpośredniego wyegzekwowania należności (por. wyroki NSA: z dnia 18 sierpnia 2015r. sygn. akt II FSK 1688/13; LEX nr 1783606; z dnia 2 kwietnia 2015r. sygn. akt II FSK 778/13, LEX nr 1774564; z dnia 24 października 2014r. sygn. akt II GSK 1377/13, LEX nr 1592003; czy wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2015r. sygn. akt III SA/Wa 3396/14, LEX nr 1941089). W postępowaniu skargowym prowadzonym w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które przynależą organowi egzekucyjnemu, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Należy również podkreślić, że w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a. kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Również w piśmiennictwie akcentuje się, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia, służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wolters Kluwer 2015, wydanie VII, komentarz do art. 54). Rozpatrzenie zarzutów w postępowaniu skargowym byłoby obejściem prawa i naruszałoby zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia (tak np. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015r. sygn. akt II FSK 1688/13). Powyższa zasada sprowadza się do ukształtowania środków ochrony prawnej w taki sposób, by ich podstawy nie mogły być powielane, tzn. by nie zaistniała sytuacja, w ramach których, dany zarzut byłby rozpatrywany w ramach kilku środków ochrony prawnej. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie są względem siebie konkurencyjne. Nie można ich stosować zamiennie. Każdy z nich, w szczególności skarga na czynności egzekucyjne i zarzuty, dotyczy konkretnych uchybień, jest wnoszony w różnym terminie i rozpoznawany z zastosowaniem innych przesłanek. Rodzajowa tożsamość przedmiotu zaskarżenia skargi oraz innych środków prawnych nie oznacza, że określonemu podmiotowi przysługuje możliwość wyboru środka prawnego. Dyferencjacja środków prawnych następuje bowiem nie tylko poprzez zróżnicowanie przedmiotu zaskarżenia, ale także poprzez zastosowanie kryteriów odnoszących się do innych elementów konstrukcji środków prawnych. Zasadą jest zatem wniesienie jednego środka prawnego, a nie dwóch konkurujących wobec siebie (tak NSA w wyroku z dnia 24 października 2014r. sygn. akt II GSK 1377/13). Zgodnie z art. 80 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz niezwłocznie: 1) po upływie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zajęciu przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych; 2) nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zajęciu zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego. Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia (art. 80 § 2). Na podstawie art. 80 § 3 u.p.e.a. jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. W art. 67 § 2 u.p.e.a. ustawodawca wymienił konieczne elementy, które powinno zawierać zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności. Zawiadomienie to powinno zatem zawierać: oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego; oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności; określenie stosowanego środka egzekucyjnego; numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia; kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia; kwotę należnych kosztów egzekucyjnych; wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia; pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia; datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego. Na gruncie badanej sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku S. R., na podstawie własnych tytułów wykonawczych z dnia 22 lipca 2019r., nr [...] nr [...] oraz z dnia 23 lipca 2019r., nr [...], obejmujących zaległość z tytułu podatku od dochodowego od osób fizycznych za IX i X 2013r. oraz koszty egzekucyjne, opłatę komorniczą i koszty upomnienia. W dniu 15 lipca 2019r. NUS w W. zawiadomieniami z dnia 8 sierpnia 2019r., nr [...] i [...] zajął rachunek bankowy skarżącego w PKO BP S.A. i Credit Agricole Banku Polskim S.A. Analizując dokonaną czynność egzekucyjną, Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości i naruszenia przepisów prawa, bowiem organ egzekucyjny zastosował jeden ze środków egzekucyjnych, wymienionych w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a., tj. egzekucja z rachunków bankowych (art. 80 § 1 u.p.e.a.). W ocenie Sądu czynność egzekucyjna w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, została dokonana zgodnie z przepisami prawa. Jak wynika z akt sprawy, organ egzekucyjny doręczył skarżącemu w dniu 23 sierpnia 2019r. zawiadomienia o zajęciu z dnia 8 sierpnia 2019r., które zostały sporządzone poprawnie, zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku nr 3, o którym mowa w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 12 września 2018r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2018r., poz. 1804), a tym samym zawierają wszystkie, wymagane prawem informacje na temat zobowiązanego oraz zajętej kwoty. W zawiadomieniu o zajęciu rachunku bankowego, wskazano bowiem numer tytułu wykonawczego, na podstawie którego, organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne oraz kwotę dochodzonej należności wraz z informacją o rodzaju odsetek i stopie procentowej oraz o kosztach upomnienia i kosztach egzekucyjnych. Ponadto skarżącemu wraz z zawiadomieniem został załączony odpis tytułu wykonawczego, w którym w rubryce E pkt 4 podany jest numer decyzji, który identyfikuje podstawę prawną obowiązku. Dodatkowo w tytule wykonawczym, oprócz identyfikacji podstawy prawnej obowiązku, zawarto dane zobowiązanego, u którego powstał obowiązek (pkt D tytułu wykonawczego), dane dotyczące należności pieniężnych (pkt E tytułu wykonawczego), oznaczenie i wniosek wierzyciela (pkt F tytułu wykonawczego), oznaczenie i klauzula organu egzekucyjnego (pkt I tytułu wykonawczego). Powyższe wskazuje na to, że zawiadomienia o zajęciu rachunków bankowych zostały sporządzone zgodnie z ww. rozporządzeniem i odpowiadają wymogom z art. 67 § 2 u.p.e.a. W konsekwencji, rację ma organ twierdząc, że przedmiotowe zawiadomienia o zajęciu zostały sporządzone i doręczone prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi przepisami, a zarzuty skargi w tym zakresie są bezpodstawne. W odniesieniu do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 268a k.p.a., wskazać należy, że zgodnie z jego treścią, organ administracji publicznej może upoważniać, w formie pisemnej, pracowników obsługujących ten organ do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień, zaświadczeń, a także do poświadczania za zgodność odpisów dokumentów przedstawionych przez stronę na potrzeby prowadzonych postępowań z oryginałem. Z zaskarżonego postanowienia wynika, że jest ono podpisane przez osobę upoważnioną przez organ, tj. Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K.. Postanowienie zostało podpisane oraz zaopatrzone w pieczęć, z której wynika, że podpis ten został złożony przez kierownika działu z upoważnienia organu uprawnionego do wydania postanowienia. W konsekwencji, zarzut skargi w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Natomiast na aprobatę Sądu zasługuje stanowisko organu w tym zakresie, poparte dodatkowo orzecznictwem, że: "zarówno z art. 107 § 1, jak i art. 268a k.p.a. nie wynika wprost obowiązek zamieszczenia w decyzji przy podpisie klauzuli upoważnienia do działania w imieniu organu. Zamieszczenie takiej klauzuli ma znaczenie informacyjne. Jej brak nie stanowi rażącego naruszenia prawa, dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, ani tym bardziej do ustalenia naruszenia przepisów o właściwości, lecz jedynie zmusza organ administracji publicznej bądź sąd kontrolujący decyzję administracyjną do ustalenia istnienia pisemnego umocowania do działania w imieniu organu" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2018r., sygn. akt I OSK 2336/17; B. Adamiak, Glosa do wyroku SN z dnia 11 października 1996r., III RN 8/96, OSP 1997, nr 10, poz. 190). Jednocześnie zasadnie wskazał organ, że powyższe uwagi nie stoją w sprzeczności z przytoczonym w skardze przez skarżącego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 stycznia 2009r. sygn. akt II SA/Rz 575/08, bowiem zaskarżone postanowienie zawiera przy podpisie klauzulę upoważnienia do działania w imieniu organu. W świetle powyższych okoliczności faktycznych i powołanych regulacji prawnych, postępowanie organów obu instancji w tym zakresie, należy uznać za prawidłowe w kontekście obowiązujących przepisów prawa materialnego. Sąd wskazuje również, że zaskarżone postanowienie organu I i II instancji – wbrew twierdzeniom zawartym w skardze – nie narusza zasad ogólnych postępowania administracyjnego, wyrażonych m.in. w art. 6, 7, 8 i 11, 77 k.p.a. Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów, organy administracji publicznej, działają na podstawie przepisów prawa. W świetle art. 7 powołanego ostatnio aktu, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie z art. 8 k.p.a., organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (§ 1). Organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym (§ 2). Zgodnie zaś z art. 11 k.p.a., organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Natomiast z dyspozycji art. 77 § 1 wynika, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Poddane sądowej kontroli rozstrzygnięcie organu I i II instancji, stanowi wynik prawidłowej wykładni oraz prawidłowego zastosowania postanowień k.p.a. oraz u.p.e.a. Organ wywiązał się z obowiązku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia stanu faktycznego. W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie naruszono również zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organu I i II instancji, wyjaśniono również zasadność przesłanek, którymi kierowano się przy załatwieniu sprawy. Dopełniając powyższe, Sąd wskazuje, że wydane w sprawie postanowienie organu I i II instancji zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie i zawiera pełne uzasadnienie, zarówno faktyczne, jak i prawne. Nie sposób też zarzucić organowi zażaleniowemu, że nie dokonał oceny szerokiej i wybiegającej ponad zarzuty zażalenia. W swoim postanowieniu, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. opisał stan faktyczny sprawy w sposób wyczerpujący, odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w zażaleniu, a wydane postanowienie, spełnia wymogi stawiane przez art. 124 k.p.a. Podkreślenia wymaga, że już sam fakt sformułowania przez skarżącego zarzutów zażalenia, a następnie skargi, świadczy o tym, że postanowienia organów obu instancji są prawidłowe, a ich uzasadnienia pozwoliły skarżącemu na odniesienie się do nich i podjęcie polemiki z kierunkiem rozstrzygnięć, stąd też zarzut naruszenia art. 8 w zw. z art. 11 w zw. z art. 124 k.p.a. nie może zyskać uznania Sądu. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że organy obu instancji nie naruszyły przepisów określających sposób prowadzenia postępowania. Postępowanie było prowadzone zgodnie regułami, wynikającymi z k.p.a. i u.p.e.a. W zaskarżonym postanowieniu Organ egzekucyjny zawarł wszystkie elementy, o których mowa w art. 124 k.p.a., m.in. powołał obowiązujące w niniejszej sprawie przepisy prawa i wyczerpująco uzasadnił swoje stanowisko. Wbrew twierdzeniom skarżącego brak było zatem podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Konkludując rozważania w powyższym zakresie, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie organu I i II instancji, odpowiada prawu. Wydając poddane sądowej kontroli postanowienie, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., prawidłowo utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 p.p.s.a., oddalił skargę, uznając ją za bezzasadną.