I OZ 836/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 października 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 253/12 o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia z dnia 10 kwietnia 2012 r. odrzucającego skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. akt 4/II SA/Po 1085/02 postanawia: odrzucić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem 9 października 2012 r. odrzucił sporządzoną osobiście przez M. P. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia tego sądu z dnia 10 kwietnia 2012 r. o odrzuceniu skargi M. P. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. akt 4/II SA/Po 1085/02. M. P. w dniu 15 października 2012 r. złożył osobiście przez siebie sporządzone zażalenie na wskazane wyżej orzeczenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia sądu administracyjnego powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego albo podmioty o których mowa w art. 175 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t. j. z Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "P.p.s.a", stosownie do art. 194 § 4 w zw. z art. 285l P.p.s.a. Naruszenie wskazanego wyżej obowiązku skutkuje natomiast odrzuceniem wniesionego zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Zważywszy zatem, że zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 października 2012 r. zostało sporządzone osobiście przez M. P., który ani nie jest radcą prawnym, ani adwokatem, jak również nie należy do kręgu osób, o których mowa w art. 175 § 2 P.p.s.a., należało je odrzucić. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 180 w zw. z art. 285l i art. 197 § 2 P.p.s.a.