I SA/Op 134/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki z o.o. w likwidacji w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 17 maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie podatku od towarów i usług postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE Pismem z dnia 9.03.2020 r. A Spółka z o.o. w likwidacji w [...] (dalej jako: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu pismo, w którym zaskarżyła "decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu stwierdzającą błędną decyzję [...] z dnia maj 2017 r.". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Zauważył, że w maju 2017 r. organ nie wydał żadnej decyzji dla Spółki. Natomiast w dniu 17 maja 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu wydał wobec skarżącej dwa postanowienia, tj.: - postanowienie nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu z dnia 21.12.2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za I i II kwartał 2012 r. - postanowienie nr [...] stwierdzające, że odwołanie od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu z dnia 21.12.2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za I i II kwartał 2012 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania. Skarżąca nie sprecyzowała, które z ww. rozstrzygnięć wydanych w maju 2017 r. zostało zaskarżone w sprawie. Organ z ostrożności procesowej wskazał, że ww. postanowienia zostały skarżącej doręczone w dniu 5.06.2017 r. – zatem trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi upłynął w dniu 5.07.2017 r. Przedmiotowa skarga wpłynęła do organu w dniu 12.03.2020 r. (została nadana w dniu 9.03.2020 r.) – a zatem z ewidentnym przekroczeniem terminu. W związku z powyższym, Sąd na podstawie przepisu art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) [dalej: P.p.s.a.] wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniesionej skargi poprzez doprecyzowanie przedmiotu zaskarżenia – w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Powyższe wezwanie Sądu zostało uznane za doręczone stronie w dniu 16.11.2020 r. w trybie art. 73 § 4 P.p.s.a. (dowód: koperta - w aktach sądowych sprawy). W zakreślonym terminie, który upływał z dniem 23.11.2020 r. skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi. Niezależnie od powyższego wezwaniem z dnia 16.04.2020 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie odpisu KRS – w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis ww. wezwania skarżąca otrzymała w dniu 10.06.2020 r. Skarżąca w dniu 19.06.2020 r. nadała przesyłkę zawierającą KRS Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Badanie merytoryczne skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności pod względem formalnym. Dlatego też sąd zobligowany jest do zbadania, czy skarga nie zawiera braków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6 P.p.s.a. Oceniając dopuszczalność wniesionej skargi wskazać należy, że zawierała ona braki formalne. Zgodnie z art. 57 § 1 pkt 1 P.p.s.a. skarga spełniająca wymogi pisma procesowego określone w art. 46 P.p.s.a., powinna wskazywać zaskarżoną decyzję, postanowienie, inny akt lub czynność. Przyjmuje się, że braki formalne skargi polegające na niedokładnym określeniu w niej żądania uniemożliwiają nadanie jej dalszego biegu. W niniejszej sprawie treść skargi wniesionej przez skarżącą wskazywała na decyzję wydaną przez organ w maju 2017 r. Jak wynika z akt sprawy w maju 2017 r. nie wydał wobec skarżącej żadnej decyzji, ale wydał dwa postanowienia opisanej powyżej. W tej sytuacji, konieczne było wezwanie skarżącej do sprecyzowania skargi poprzez określenie przedmiotu zaskarżenia. Braki skargi, o których skarżąca w wezwaniu Sądu została poinformowana i wezwana do ich uzupełnienia, nie zostały usunięte. Pomimo prawidłowego wezwania, skarżąca nie wskazała przedmiotu zaskarżenia. Należy zauważyć, że na gruncie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd nie ma podstaw domniemywać, co jest przedmiotem zaskarżenia. To strona skarżąca decyduje, jaki akt administracyjny chce poddać sądowej kontroli. Dodatkowo, skarżąca nie załączyła do skargi odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. Należy wskazać, że obowiązkiem przedstawiciela lub organu osoby prawnej albo osoby uprawnionej do działania w imieniu osoby prawnej jest wykazanie swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu, stosownie do przepisów art. 28 § 1 i art. 29 P.p.s.a. Do dokumentów tych zalicza się m.in. odpis pełny lub odpis aktualny z Krajowego Rejestru Sądowego, o którym mowa w ustawie z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1500). Jak wynika z treści art. 49 § 1 P.p.s.a. jeśli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Taka natomiast sytuacja zachodzi w przypadku pisma procesowego szczególnego rodzaju, jakim jest skarga, gdyż konsekwencją nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi jest jej odrzucenie (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie odpisu KRS zostało doręczone likwidatorowi skarżącej w dniu 10.06.2020 r. Siedmiodniowy termin do dokonania żądanych czynności upłynął zatem z dniem 17.06.2020 r. Skarżąca natomiast uzupełniła ww. brak formalny po terminie (przesyłkę zawierającą KRS nadała w dniu 19.06.2020 r.). Powyższe oznacza, że skarżąca nie zastosowała się prawidłowo do wezwania i nie uzupełniła tego braku formalnego skargi w terminie. W konsekwencji, z przyczyn wyżej omówionych, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.