I OZ 742/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 5 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 153/11 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M.J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów za nieuzasadnione postanawia oddalić zażalenie UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pozostawił bez rozpoznania wniosek M.J. o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że skarżąca, mimo wezwania, nie uzupełniła braków wniosku, poprzez złożenie go na urzędowym formularzu. W ocenie Sądu pozostawienie wniosku strony było konieczne z uwagi na treść art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.". Zażalenie na to postanowienie wniosła M.J., reprezentowana przez A.J., podnosząc iż nie zgadza się z zaskarżonym orzeczeniem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. W przedmiotowej sprawie M.J. zwróciła się do Sądu I instancji z wnioskiem o zwolnienie z kosztów sądowych, wobec czego przesłany jej został urzędowy formularz celem wypełnienia go i nadesłania do Sądu. Jednocześnie skarżąca pouczona została o siedmiodniowym terminie do uzupełnienia tego braku i o rygorze pozostawienia wniosku bez rozpoznania w razie jego nieuzupełnienia. Pismo Sądu, do którego załączony był formularz, doręczono stronie w dniu 1 kwietnia 2011 r., jednakże w zakreślonym terminie skarżąca nie nadesłała wypełnionego formularza. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji zobligowany był pozostawić wniosek skarżącej bez rozpoznania, zgodnie z art. 257 P.p.s.a. W myśl tego przepisu pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania ma miejsce, gdy strona złożyła wniosek w innej formie niż na urzędowym formularzu, jak również gdy strona nie uzupełniła w zakreślonym przez sąd terminie braków wniosku, uniemożliwiając tym samym ocenę możliwości płatniczych lub zakresu wniosku. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.