I OSK 268/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch (spr.) Sędziowie NSA Anna Lech Grażyna Radzicka Protokolant Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 558/08 w sprawie ze skargi E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 października 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 558/08 oddalił skargę E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujący stan faktyczny sprawy oraz ocenę prawną: Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] stwierdzającą, że decyzja Kierownika Wydziału Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z dnia [...] marca 1969 r. nr [...] orzekająca, że grunt i wszystkie budynki położone przy ul. Z. w Warszawie nr hip. [...]-Praga przeszły z dniem 16 lutego 1949 r. na własność Państwa, wobec niezłożenia przez osoby uprawnione wniosku o przyznanie prawa własności czasowej, wydana została z naruszeniem prawa, lecz ze względu na upływ 10 lat od daty jej doręczenia odmówiono stwierdzenia jej nieważności. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podało, że nieruchomość położona w Warszawie przy ul. Z., nr hip. [...] Praga, stanowiąca własność J. S., objęta została dekretem z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Na mocy art. 1 tego dekretu grunt przedmiotowej nieruchomości przeszedł z dniem 21 listopada 1945 r. na własność gminy m.st. Warszawy, a następnie Skarbu Państwa. Orzeczeniem administracyjnym z dnia [...] października 1955 r. nr [...] odmówiono J. S. przywrócenia terminu do złożenia wniosku w trybie art. 7 powołanego dekretu. Z kolei orzeczeniem administracyjnym nr [...] z tej samej daty odmówiono przyznania prawa własności czasowej do nieruchomości z powodu uchybienia terminu do złożenia wniosku. Orzeczenie to utrzymane zostało w mocy decyzją Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] lutego 1961 r. nr [...]. Następnie decyzją Kierownika Wydziału Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z dnia [...] marca 1969 r. nr [...] stwierdzono, że grunty i wszystkie budynki położone w Warszawie przy ul. Z., nr hip. [...]-Praga, przeszły z dniem 16 lutego 1949 r. na własność Państwa, wobec niezłożenia przez osoby uprawnione wniosku o przyznanie prawa własności czasowej, zgodnie z wymogiem art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. W dniu [...] września 2001 r. S. J. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] marca 1969 r. Wydane w tej sprawie rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., tj. decyzja z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...] zostały uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 września 2004 r. sygn. akt I SA 62/03. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. orzekło, że decyzja z dnia [...] marca 1969 r. wydana została z naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.), jednak od jej ogłoszenia upłynęło więcej niż 10 lat, zatem zgodnie z art. 156 § 2 k.p.a. nie można stwierdzić jej nieważności. Organ wskazał, że w sprawie przedmiotowej nieruchomości wcześniej wydana została decyzja ostateczna Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] lutego 1961 r., którą utrzymano w mocy orzeczenie Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z dnia [...] października 1955 r. odmawiające przyznania prawa własności czasowej do przedmiotowej nieruchomości z powodu uchybienia terminu do złożenia wniosku. W sprawie podjęta już więc została inna decyzja ostateczna. Kolegium podkreśliło równocześnie, że rozpoznając sprawę związane było oceną prawną wyrażoną w wyroku WSA w Warszawie z dnia 16 września 2004 r., sygn. akt I SA 62/03. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpiła E. M. podnosząc, że decyzja z dnia [...] marca 1969 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa, przez co w pełni wyczerpuje wymogi z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nie zaś pkt 3. W jej ocenie, powołana przez organ podstawa prawna świadczy o uniemożliwianiu stwierdzenia nieważności decyzji, a takie postępowanie jest rażąco sprzeczne z treścią art. 8 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozpoznając ponownie sprawę stwierdziło, że stanowisko zajęte w uprzednio wydanej decyzji tego organu jest prawidłowe. Zdaniem organu, w sprawie nie budzi wątpliwości przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji wskazana w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., bowiem podjęta w sprawie wcześniejsza decyzja była ostateczna w dacie wydania decyzji z dnia [...] marca 1969 r. stanowiącej przedmiot niniejszej sprawy. Nie zachodzi natomiast wskazana w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przesłanka rażącego naruszenia prawa lub wydania bez podstawy prawnej. Wnioskująca E. M. powołując się na przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie podała przepisu, który - jej zdaniem - został decyzją z dnia [...] marca 1969 r. naruszony w sposób rażący. Na taką przesłankę nie wskazał również w swoim wniosku S. J.. Jedyną przyczyną wadliwości przedmiotowej decyzji jest więc wydanie jej w warunkach określonych w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., gdyż dotyczyła ona sprawy już wcześniej rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Z uwagi zaś, że od dnia doręczenia (ogłoszenia) stronom decyzji z dnia [...] marca 1969 r. upłynęło 37 lat, nie było możliwe stwierdzenie jej nieważności. E. M. wniosła skargę na ostateczną decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. żądając uchylenia obu decyzji Kolegium, które wydane zostały w sposób dla niej krzywdzący. W skardze nie zgodziła się ze stanowiskiem Kolegium podnosząc, że grunt nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. Z. nie był potrzebny do celu określonego w art. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. Jego zastosowanie w kwestionowanej decyzji z dnia 11 marca 1969 r. jest zatem rażącym naruszeniem prawa wyczerpującym w pełni wymogi art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Dodatkowo skarżąca podniosła, że nieruchomość nabyła w drodze czynności prawnej od poprzedniego jej właściciela z pełną świadomością, iż wszystkie formalności wymagane dekretem z dnia 25 października 1945 r. zostały przez dotychczasowego właściciela spełnione. Dowodem na to jest akt notarialny z dnia [...] października 1949 r., który potwierdza, że sprzedający nieruchomość złożył wniosek o przyznanie własności czasowej. Zdaniem skarżącej, z rażącym naruszeniem prawa wydana została również decyzja z dnia [...] sierpnia 1996 r. nr [...] o nabyciu przez Dzielnicę - Gminę Warszawa P. P. z mocy prawa w dniu 27 maja 1990 r. nieodpłatnie własności przedmiotowej nieruchomości. Wskazała, że nikt z właścicieli nieruchomości nie został indywidualnie powiadomiony o spisie inwentaryzacyjnym. Ograniczenie się zaś do wywieszenia spisu do publicznego wglądu w siedzibie Urzędu Dzielnicy P.-P., bez wykonania obowiązku z art. 7, art. 9 i art. 10 k.p.a. rażąco narusza prawo. Skarżąca zaznaczyła, że w odniesieniu do decyzji z dnia [...] marca 1969 r. uznać należy, że wydana ona została z rażącym naruszeniem prawa, gdyż wówczas w ogóle nie umieszczono ogłoszeń o objęciu gruntu w posiadanie oraz nie poinformowano byłego właściciela o terminie oględzin i objęcia nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 października 2008 r. oddalił skargę jako niezasadną. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w wyroku z dnia 16 września 2004 r. sygn. akt I SA 62/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przesądził, że podlegające kontroli w postępowaniu nadzorczym o stwierdzenie nieważności orzeczenie Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z dnia [...] marca 1969 r., nr [...] jest decyzją, gdyż zawiera podstawowe elementy decyzji administracyjnej. Sąd zalecił także zbadanie przez organ, czy decyzja ta nie została wydana w warunkach określonych w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., gdyż orzeka ona o kwestiach już wcześniej rozstrzygniętych innymi decyzjami administracyjnymi, a mianowicie decyzją Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy z dnia [...] października 1955 r. i decyzją Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] lutego 1961r. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a." ocena prawna i wytyczne co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie zarówno organ jak i Sąd orzekający w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu, stosownie do wytycznych w wyroku z dnia 16 września 2004 r. organ nadzoru dokonał oceny kontrolowanej decyzji z dnia 11 marca 1969 r. w kontekście podstawy nieważności decyzji określonej w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. i uznał, że decyzja ta dotknięta jest tą wadą. Z akt sprawy wynika bowiem, że odnośnie nieruchomości położonej przy ul. Z. w W. w dniu [...] października 1955 r. wydane zostało orzeczenie Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie, w którym orzeczono o nieprzyznaniu prawa własności czasowej do gruntu tej nieruchomości. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy orzeczeniem Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] lutego 1961 r. nr [...], które zostało skierowane do E. D. i S. J.. Kontrolowana zaś w niniejszej sprawie decyzja z dnia [...] marca 1969 r. rozstrzyga co do istoty tę samą kwestię odnośnie do tej samej nieruchomości i została skierowana do tych samych stron, co ostateczne orzeczenie z dnia [...] października 1955 r. Niewątpliwie więc decyzja dotknięta jest wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W ocenie Sądu, Kolegium słusznie uznało, że nie jest możliwe stwierdzenie nieważności decyzji, kiedy w sprawie występuje negatywna przesłanka określona w art. 156 § 2 k.p.a., jaką jest upływ czasu. W tej sytuacji, stosownie do regulacji zawartej w tym przepisie, organ nadzoru stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Sąd zauważył także, iż Kolegium nie ograniczyło się do oceny decyzji tylko pod kątem przesłanki nieważności określonej w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., ale oceniło kontrolowaną decyzję pod względem pozostałych przesłanek, wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., w wyniku czego stwierdziło, że zakwestionowana decyzja nie jest dotknięta żadną z pozostałych wad skutkujących jej nieważnością, w tym wadą rażącego naruszenia prawa. W sytuacji, gdy sprawa podlegająca rozstrzygnięciu kontrolowaną decyzją z dnia [...] marca 1969 r. została już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną, a w niniejszej sprawie jest to decyzja z dnia [...] października 1955 r., to stanowi to na tyle poważną wadę, że zbędne jest kontrolowanie decyzji w kontekście pozostałych przesłanek nieważności i bez znaczenia pozostaje fakt, że równoczesne wystąpienie negatywnej przesłanki nieważności uniemożliwia stwierdzenie nieważności takiej decyzji. W odniesieniu do pozostałych zarzutów skargi Sąd stwierdził, że przyjęta w skardze interpretacja art. 1 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy jest błędna, gdyż poza sporem jest, że zgodnie z treścią tego przepisu z dniem wejścia w życie dekretu na własność Gminy m.st. Warszawy przeszły wszystkie grunty na obszarze m.st. Warszawy. Dekret nie wprowadzał bowiem żadnych odstępstw w zakresie przejścia takich gruntów na własność Gminy m.st. Warszawy. Sąd zaznaczył też, że przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym zakończonym zaskarżoną decyzją była wyłącznie decyzja Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy z dnia [...] marca 1969 r. Wszelkie więc argumenty, podnoszone w uzasadnieniu skargi, odnoszące się do decyzji komunalizacyjnej z dnia [...] sierpnia 1996 r. pozostały poza kontrolą Sądu. E. M., reprezentowana przez adwokata, wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżając wyrok w całości, zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) art. 145 § 1 ust. 3 P.p.s.a. przez jego niezastosowanie, a w konsekwencji niestwierdzenie przez WSA w Warszawie wydania decyzji z dnia [...] marca 1969r. z rażącym naruszeniem prawa, pomimo jej niezgodności z art. 7 ust. 5 dekretu z dnia 26 października 1946 r., na skutek błędnego przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż zaskarżona decyzja z dnia [...] marca 1969r. dotknięta jest wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., a nie, że wydana została z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a w konsekwencji orzeczenie, sprzecznie z dyspozycją art. 134 § 2 P.p.s.a., na niekorzyść skarżącej, tj. art. 174 ust. 2 P.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 ust. 3 P.p.s.a. w zw. z art. 7 ust. 5 i art. 89 dekretu z dnia 26 października 1946 r. 2) art. 145 § 1 ust. 1 c) P.p.s.a. przez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, a w konsekwencji naruszenie art. 156 § 1 ust. 3 k.p.a. przez uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż zaskarżone orzeczenie rozstrzyga co do istoty tę samą kwestię pomiędzy tymi samymi stronami, co orzeczenie Prezydium Rady Narodowej z dnia [...] października 1955r. i utrzymujące je w mocy orzeczenie Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] lutego 1961 r. Powołując się na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie wyroku w całości. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając sprawę nie wziął pod uwagę, iż decyzja z dnia [...] marca 1969r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 5 dekretu warszawskiego, na co sam wskazuje w uzasadnieniu wyroku. Zdaniem skarżącej, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, na marginesie należy pozostawić kwestię złożenia wniosku dekretowego przez byłego właściciela nieruchomości, czy też złożenia tegoż wniosku ewentualnie po ustawowym terminie. Naruszony przepis w każdej sytuacji przyznaje bowiem uprawnionemu roszczenie odszkodowawcze za wywłaszczoną nieruchomość. Sąd I instancji nie biorąc wskazanej okoliczności pod rozwagę, naruszył przepis art. 145 § 1 ust. 3 P.p.s.a. gdyż nie uchylił powyższej decyzji mimo, iż niewątpliwie wydana została ona z naruszeniem przepisów obowiązującego ówcześnie prawa. Nieprawidłowe jest również stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że organ administracji słusznie uznał, kontrolując decyzję z [...] marca 1969r., iż została ona wydana w sposób wadliwy, powodujący jej nieważność. Pogląd Sądu I instancji, że kontrolowana decyzja rozstrzygała co do istoty tę samą kwestię, w stosunku do tej samej nieruchomości i tych samych stron, co wcześniejsze orzeczenie z dnia [...] października 1955r. oraz utrzymująca je w mocy decyzja z dnia [...] lutego 1961 r., jest nieprawidłowy. Orzeczeniem administracyjnym z dnia [...] października 1955r. organ administracji odmówił dawnemu właścicielowi przyznania prawa własności czasowej w trybie art. 7 dekretu warszawskiego, a decyzją z dnia [...] lutego 1961 r. Minister Gospodarki Komunalnej utrzymał powyższe orzeczenie w mocy, natomiast decyzja z dnia [...] marca 1969r., spowodowała przejście przedmiotowej nieruchomości na rzecz Państwa. W świetle powyższego, w ocenie skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji dopuścił się obrazy art. 134 § 2 P.p.s.a. przez wydanie orzeczenia na niekorzyść skarżącej, pomimo braku naruszenia prawa skutkującego możliwością stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Kierownika Wydziału Prezydium Rady Narodowej z dnia [...] marca 1969 r., wbrew zakazowi reformationis in peius. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki określa 183 § 2 P.p.s.a. Wobec tego, że w niniejszej sprawie przesłanki te nie występują, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną w granicach określonych treścią podniesionych w niej zarzutów. Skargę kasacyjną oparto wyłącznie na podstawach kasacyjnych odnoszących się do przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, podnosząc zarzut naruszenia "art. 145 § 1 ust. 3" oraz "art. 145 § 1 ust. 1 c)" P.p.s.a. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że sposób sformułowania zarzutów jest wadliwy z uwagi na nieprawidłowe powołanie przepisów ustawy - P.p.s.a. Przepisów oznaczonych w skardze kasacyjnej jako: "art. 145 § 1 ust. 3" oraz "art. 145 § 1 ust. 1 c)" powołana ustawa procesowa nie zawiera. Jeżeli zaś intencją autorki skargi kasacyjnej było wskazanie na naruszenie art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a., to z kolei zarzut ten pozbawiony jest uzasadnienia, gdyż w tym zakresie w skardze kasacyjnej nie zawarto żadnej argumentacji pozwalającej wywieść tezę, że Sąd I instancji nie dostrzegł konieczności podjęcia rozstrzygnięcia określonego w tym przepisie. Wypada wyjaśnić, że wskazany w art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sposób rozstrzygnięcia sprawy przez sąd poprzez stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa znajduje zastosowanie, kiedy sąd ten ustali, że zaskarżona decyzja ostateczna została wydana z naruszeniem prawa z przyczyn określonych w k.p.a. Rozstrzygnięcie przewidziane w art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a. odnosić by się mogło w tym przypadku do zaskarżonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a nie do decyzji z dnia [...] marca 1969 r., która była przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym prowadzonym przez Kolegium. Tymczasem treść uzasadnienia skargi kasacyjnej w całości odnosi się do wadliwej, zdaniem autora skargi kasacyjnej, oceny przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie kwalifikowanej wady decyzji z dnia [...] marca 1969 r. poprzez uznanie, że jest ona dotknięta wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Stwierdzić należy, że tak skonstruowany wywód uzasadnienia skargi kasacyjnej nie pozostaje w związku z zarzutem naruszenia art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a., co powoduje, że zarzut ten nie mógł być skuteczny. Całkowicie chybiony jest powiązany z powyższym zarzutem wątek dotyczący odszkodowania, o jakim mowa w art. 7 ust. 5 dekretu z dnia 25 października 1945 r. Wskazać należy, że w dekrecie z dnia 25 października 1945 r. nie przewidziano orzekania o odszkodowaniu w drodze decyzji, zatem pogląd o rażącym naruszeniu art. 7 ust. 5 dekretu przez brak orzeczenia o odszkodowaniu w decyzji z [...] marca 1969 r. jest zasadniczo błędny. Co do drugiego zarzutu skargi kasacyjnej odnoszącego się do naruszenia art. "145 § 1 ust. 1 c)" P.p.s.a. w związku z art. "156 § 1 ust. 3 k.p.a." wypada i w tym przypadku przyjąć, że chodzi o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oraz o art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Skarga kasacyjna zarzuca zatem naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. przez nieuchylenie przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji wskutek błędnego uznania przez Sąd, że zakwestionowana decyzja z [...] marca 1969 r. jest dotknięta wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., ponieważ rozstrzyga tę samą kwestię pomiędzy tymi samymi stronami, co orzeczenie Prezydium Rady Narodowej z [...] października 1955 r. i utrzymująca je w mocy decyzja Ministra Gospodarki Komunalnej z [...] lutego 1961 r. Pomijając fakt, że naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. kwalifikować należy do naruszeń prawa materialnego, co oznacza, że niewłaściwe zastosowanie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. mogłoby uzasadniać zarzut naruszenia przez sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., to zgodzić się należy ze stanowiskiem przyjętym w zaskarżonym wyroku, że zakwestionowana przez strony decyzja z [...] marca 1969 r. rozstrzyga tę samą sprawę, co orzeczenie Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy z dnia [...] października 1955 r. oraz utrzymująca je w mocy decyzja Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] lutego 1961 r. W orzeczeniu administracyjnym z [...] października 1955 r. rozstrzygnięto w sposób negatywny w przedmiocie wniosku dotychczasowego właściciela nieruchomości o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu, a także stwierdzono, że na zasadzie art. 8 dekretu budynki położone na przedmiotowym gruncie przeszły na własność Skarbu Państwa. Tę samą treść powtarza decyzja z [...] marca 1969 r. Decyzja nie rozstrzyga jedynie w przedmiocie wniosku byłego właściciela, nie ma to jednak znaczenia dla stwierdzenia, że orzeczono w niej w sprawie objętej treścią wcześniejszego prawomocnego orzeczenia. W świetle powyższego należy uznać za prawidłową ocenę Sądu I instancji co do wadliwości decyzji z [...] marca 1969 r. Nie ma zatem podstaw do uwzględnienia także drugiego zarzutu skargi kasacyjnej. W związku z powyższym, skoro skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny skargę tę oddalił na podstawie art. 184 P.p.s.a.