II Ka 575/17

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 575/17 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- --> Dnia 15 grudnia 2017 r. </strong> </p> <p>Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="125"/> <col width="50"/> <col width="535"/> </colgroup> <tr> <td colspan="2"> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSO Grażyna Jaszczuk</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td colspan="2"> <p>st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz</p> </td> </tr> </table> <p>przy udziale przedstawiciela Urzędu Skarbowego Danuty Korejwo</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2017 r.</p> <p>sprawy<strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. K.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 54;art. 54 § 2)">art. 54§2 kks</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 9;art. 9 § 3)">art. 9§3 kks</a> </strong> </p> <p>na skutek apelacji, wniesionej przez Zachodniopomorski Urząd Skarbowy w <span class="anon-block">S.</span> </p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach</p> <p>z dnia 24 maja 2017 r. sygn. akt II K 18/17</p> <p>wyrok w zaskarżonej części zmienia w ten sposób, że wymierzoną karę grzywny podwyższa do 100 (sto) stawek dziennych; w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od <span class="anon-block">P. K.</span> na rzecz Skarbu Państwa 1000 zł opłaty za obie instancje oraz 20 zł tytułem wydatków postępowania odwoławczego.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 575/17</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">P. K.</span> został oskarżony o to, że w okresie od 27 grudnia 2013 r. do 7 lipca 2014 r. w <span class="anon-block">S.</span>, pełniąc od dnia 14 sierpnia 2013 r. funkcję prezesa zarządu w <span class="anon-block"> Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością (...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">S.</span> i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20000941037" title="Ustawa z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych - Dz. U. z 2000 r. Nr 94, poz. 1037 (art. 201)">art. 201 kodeksu spółek handlowych</a> będąc odpowiedzialny i zobowiązany do prowadzenia spraw gospodarczych tej spółki, uchylając się od opodatkowania podatkiem od towarów i usług za listopad 2013 r., nie złożył w ustawowym terminie do 27 grudnia 2013 r. w Zachodniopomorskim Urzędzie Skarbowym w <span class="anon-block">S.</span> deklaracji dla podatku od towarów i usług na formularzu VAT-7, nie deklarując w ten sposób podatku podlegającego wpłacie na rachunek urzędu skarbowego z tytułu dokonanej w listopadzie 2013 r. sprzedaży samochodów ciężarowych i naczep przez co w/w podatek został uszczuplony w kwocie 113.850 zł, tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 54;art. 54 § 2)">art. 54 § 2 k.k.s.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 9;art. 9 § 3)">art. 9 § 3 k.k.s.</a> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy w Siedlcach wyrokiem z dnia 24 maja 2017 r.:</strong> </p> <p>I. oskarżonego <span class="anon-block">P. K.</span> uznał za winnego dokonania zarzucanego mu czynu, co stanowi przestępstwo skarbowe z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 54;art. 54 § 2)">art. 54 § 2 k.k.s.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 9;art. 9 § 3)">art. 9 § 3 k.k.s.</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 54;art. 54 § 2)">art. 54 § 2 k.k.s.</a> wymierzył mu karę grzywny w wysokości 60 stawek dziennych ustalając wysokość stawki na 100 złotych;</p> <p>II. zwolnił oskarżonego z kosztów sądowych, wydatki postępowania przejmując na rachunek Skarbu Państwa.</p> <p>Apelację od wyroku Sądu I instancji wniósł oskarżyciel publiczny. Zaskarżając wyrok w części orzeczenia o karze, orzeczeniu temu zarzucił rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu <span class="anon-block">P. K.</span> kary grzywny za przestępstwo skarbowe w wymiarze 60 stawek dziennych przy ustaleniu jednej stawki na 100 złotych, podczas gdy okoliczności sprawy, wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu, którego sprawstwo przypisano oskarżonemu, a w szczególności, że do chwili obecnej należność publicznoprawna uszczuplona popełnionym przez oskarżonego czynem zabronionym nie została zapłacona, jak również wzgląd na cele zapobiegawcze, jakie kara ma osiągnąć wobec oskarżonego i potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa przemawiają za wymierzeniem oskarżonemu kary surowszej. W konsekwencji tak sformułowanego zarzutu skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez wymierzenie oskarżonemu <span class="anon-block">P. K.</span> kary grzywny w wysokości 300 stawek dziennych bez zmiany w zakresie wysokości jednej stawki. W toku rozprawy apelacyjnej oskarżyciel publiczny poparł apelację i wniosek w niej zawarty, dodatkowo oświadczył, że oskarżony nie wpłacił żadnej kwoty celem wyrównania uszczuplenia. Obrońca oskarżonego wniósł o nieuwzględnienie apelacji i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy, nadto wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego na rzecz oskarżonego od Skarbu Państwa.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje: </strong> </p> <p>Wywiedziona w niniejszej sprawie apelacja wobec częściowej zasadności zarzutów podniesionych w jej treści stała się podstawą do wydania orzeczenia o charakterze reformatoryjnym. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż w ocenie Sądu Okręgowego, wymierzona oskarżonemu kara nosi cechy rażącej niewspółmierności, jednakże nie w stopniu takim, na jaki wskazuje oskarżyciel publiczny. W treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.s.</a> zostały wskazane ogólne dyrektywy wymiaru kary, środków karnych oraz innych środków. Do katalogu tychże dyrektyw zalicza się: rodzaj i rozmiar ujemnych następstw czynu zabronionego, rodzaj i stopień naruszenia ciążącego na sprawcy obowiązku finansowego, jego motywację i sposób zachowania się, właściwości i warunki osobiste, sposób życia przed popełnieniem czynu zabronionego i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza gdy czynił starania o zapobieżenie uszczupleniu należności publicznoprawnej lub o jej późniejsze wyrównanie. Analiza pisemnych motywów wyroku wskazuje, że Sąd Rejonowy, podejmując decyzję w przedmiocie sankcji prawnokarnej, zastosowanej względem oskarżonego <span class="anon-block">P. K.</span>, miał na względzie wszystkie okoliczności istotne z punktu widzenia wymiaru kary, lecz nie nadał im właściwego znaczenia. Niekwestionowanym w realiach niniejszej sprawy pozostaje fakt, że kwota uszczuplenia, jakiemu uległaby należność publicznoprawna w postaci podatku od towaru i usług jest znaczna, gdyż ponad 70 – krotnie przewyższała wysokość kwoty minimalnego wynagrodzenia brutto, ustalonej na rok 2013 r. Jak słusznie zauważył Sąd Rejonowy, oskarżony jako przedsiębiorca - w tym prezes spółki - powinien mieć świadomość ciążących na nim obowiązków oraz dążyć do ich realizacji. Motywacja sprawcy tego przestępstwa skarbowego, również nie przemawia na jego korzyść, gdyż celem takiego postępowania była chęć zatrzymania w majątku spółki sum pieniężnych, należnych Skarbowi Państwa. Nawet w sytuacji problemów finansowych spółki, oskarżony mógł złożyć wymaganą deklarację w terminie i wnieść o rozłożenie należności na raty, jednakże tego nie uczynił. Nie bez znaczenia dla oceny popełnionego czynu pozostaje zachowanie oskarżonego <span class="anon-block">P. K.</span> po jego popełnieniu. Pomimo upływu znacznej ilości czasu, oskarżony nie wykazał żadnej skruchy z powodu swojego zachowania, nie podjął żadnych starań, mających na celu spłatę zobowiązania podatkowego. Jak słusznie zauważył oskarżyciel publiczny, w treści wywiedzionego środka odwoławczego, wbrew temu co stwierdził Sąd Rejonowy, nie można uznać, iż popełniony przez oskarżonego czyn zabroniony, miał charakter incydentalny. Z informacji z Krajowego Rejestru Karnego wynika bowiem, iż <span class="anon-block">P. K.</span> był uprzednio karany za popełnienie przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> wyrokiem Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy w Warszawie z dnia 19 września 2014 r. Skazanie to nie uległo zatarciu. Za popełnione przestępstwo wymierzono mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat tytułem próby oraz karę grzywny w wymiarze 60 stawek dziennych po 10 złotych każda stawka. W świetle tejże okoliczności, brak jest podstaw do uznania, iż oskarżony respektuje obowiązujące normy prawne, a zachowanie wymierzone przeciwko tymże normom miało charakter jednorazowy. Sąd Okręgowy w pełni podziela twierdzenie, iż przestępstwo popełnione przez oskarżonego <span class="anon-block">P. K.</span> charakteryzuje się znaczną społeczną szkodliwością, gdyż takie zachowania skierowane są przeciwko finansom Skarbu Państwa, a tym samym wszystkim obywatelom. To z należności publicznoprawnych bowiem głównie pochodzą środki na przeznaczone na funkcjonowanie państwa, w tym jakże ważnych dziedzin życia publicznego, jak służba zdrowia czy też dbające o bezpieczeństwo - służby mundurowe. Z tego też względu reakcja organu orzekającego na tego typu przestępstwa powinna być zdecydowana i zniechęcająca, zarówno oskarżonego, jak i potencjalnych sprawców do podejmowania takich zachowań w przyszłości. Wszystkie okoliczności wskazane powyżej przemawiały zatem za surowszym ukształtowaniem kary grzywny, aby w istocie - była ona realną dolegliwością dla oskarżonego <span class="anon-block">P. K.</span>, a także pełniła funkcje prewencyjne. W ocenie Sądu Okręgowego kara grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 100 złotych każda stawka będzie stanowiła adekwatną reakcję prawnokarną na popełnione przez oskarżonego przestępstwo. Wymiar kary – proponowany przez oskarżyciela publicznego – zdaniem Sądu Okręgowego jest zbyt surowy. Wprawdzie zachowanie oskarżonego jest naganne, jednakże zaniedbał on ciążące na nim obowiązki jednorazowo, nie składając deklaracji VAT – 7 za jeden miesiąc i nie czynił tego notorycznie. O kosztach postępowania Sąd Okręgowy orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 k.p.k.</a>, ustalając wysokość tych kosztów na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 3;art. 3 ust. 1)">art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20031081026" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym - Dz. U. z 2003 r. Nr 108, poz. 1026 (§ 1)">§ 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym</a>. Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 456)">art. 456 k.p.k.</a> </p> </div>