IV SA/Wr 262/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. i K. K. na czynność Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we Wrocławiu w przedmiocie włączenia kart ewidencyjnych zabytków do wojewódzkiej ewidencji zabytków postanawia: I odrzucić skargę; II zwrócić skarżącym B. K. i K. K. kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. UZASADNIENIE Uzasadnienie: Pismem z dnia 21 marca 2022 r. skarżący zastępowani przez profesjonalnego pełnomocnika wnieśli skargę na czynność Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we W. (dalej: organ) w przedmiocie wyznaczenia zabytków nieruchomych w postaci zagrody, budynku mieszkalnego w zagrodzie, budynku gospodarczego I w zagrodzie i budynku gospodarczego II w zagrodzie posadowionych przy nieruchomości położonej w Szymanowie przy ul. Lipowej 38 do ujęcia w wojewódzkiej ewidencji zabytków oraz włączenia kart ewidencyjnych zabytków: zagrody, budynku mieszkalnego w zagrodzie, budynku gospodarczego I w zagrodzie i budynku gospodarczego II w zagrodzie posadowionych na nieruchomości skarżących do wojewódzkiej ewidencji zabytków w całości. Skarżący zarzucają, że na tej podstawie Wójt Gminy W. M. przyjął zarządzenie nr [...]z dnia 2 marca 2022 r. o Gminnej Ewidencji Zabytków Gminy W. M.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Nie negując faktu utworzenia gminnej ewidencji zabytków, o utworzeniu której informację organ uzyskał w marcu 2022 r. wyjaśniono, że ujęcie obiektu w gminnej ewidencji zabytków (dalej GEZ) nie musi opierać się na wojewódzkiej ewidencji zabytków (dalej WEZ) a także, że umieszczenie obiektów w GEZ odbywa się na podstawie wykazu dostarczonego przez organ do wójta obiektów, które mają być wpisane do WEZ. Jednoznacznie wskazano, że obiekty objęte skargą nie zostały jeszcze wpisane do WEZ, w konsekwencji nie ma możliwości stwierdzenia nieważności lub uchylenia czynności organu, która nie została wykonana. Na podstawie zarządzeń sędziego z dnia 22 lipca i 5 września 2022 r. Skarżący zostali dwukrotnie wezwani do usunięcia braków formalnych skargi, przez jednoznaczne wskazanie daty i przedmiotu zaskarżonej czynności w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwania zostały odebrane osobiście przez pełnomocnika skarżących odpowiednio w dniach 27 lipca 2022 r. i 19 września 2022 r. (zwrotne potwierdzenia odbioru – k. 40 i k.45 akt sądowych). Do dnia dzisiejszego pełnomocnik nie udzielił żadnej odpowiedzi na wskazane wezwania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie podkreślić należy, że badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza każdorazowo sprawdzenie jej wymagań formalnych, których spełnienie jest nieodzowne dla nadania skardze dalszego biegu. Zgodnie z dyspozycją art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. dalej: p.p.s.a.), skarga musi odpowiadać wymaganiom ogólnym przewidzianym dla wszystkich pism procesowych, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia innego aktu lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Podkreślić trzeba, że dla prawidłowego prowadzenia postępowania sądowoadministracyjnego, strona musi w sposób wyraźny i precyzyjny określić (jakiego organu, w jakim przedmiocie i z jakiej daty) akt administracyjny lub czynność której skarga dotyczy. Jedynie bowiem w takim przypadku sąd może nadać skardze bieg i rozpatrzyć skargę dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego lub czynności. Zgodnie z brzmieniem art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Z uwagi na okoliczność, że organ w prawidłowo doręczonej skarżącym odpowiedzi na skargę jednoznacznie wskazał, że nie dokonał czynności określonej pierwotnie w skardze jako jej przedmiot. Skarżący zaś zastępowani przez profesjonalnego pełnomocnika nie wskazali jednoznacznie jaka konkretnie czynność (jakiego organu, w jakim przedmiocie i z jakiej daty) - stosownie do przywołanych powyżej wymogów art. 57 § 1 p.p.s.a. - co stanowi przedmiot zaskarżenia. Wobec tego dwukrotnie wezwano Skarżących do usunięcia stwierdzonego braku formalnego skargi zakreślając powołany wyżej rygor odrzucenia skargi. Skarżący mimo prawidłowego pouczenia o wyżej wskazanych konsekwencjach, nie zastosowali się do wezwań Sądu. Powyższe powoduje brak możliwości dokonania dalszych ustaleń w zakresie dopuszczalności skargi. W konsekwencji skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt I sentencji postanowienia. Podstawę orzeczenia o zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi (pkt II sentencji) stanowi art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.