II SA/Go 687/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant sekret. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2009r. sprawy ze skargi AC Sp. z o.o. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające je decyzję Starosty Powiatu z dnia [...] r. nr [...] oraz postanowienie Starosty Powiatu z dnia [...]r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. UZASADNIENIE Uzasadnienie. Pismem z dnia [...] kwietnia 2009 r. H.K. zwróciła się do Wojewody z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia [...] października 2007r. nr [...], udzielającej pozwolenia na budowę Stacji Paliw Płynnych na działce nr ewidencyjny [...] dla AC sp. z o.o., wydanej na podstawie nieważnej decyzji Burmistrza z dnia [...] czerwca 2006r. o ustaleniu warunków zabudowy dla tejże inwestycji. Pismem z dnia [...] kwietnia 2009r. Wojewoda przekazał powyższe podanie H.K. Staroście, wskazując iż treść pisma może świadczyć o wadliwości postępowania zakończonego decyzją, a nie samej decyzji, tym samym może stanowić przesłankę uzasadniającą wznowienie postępowania na podstawie art. 145 §1 pkt 8 k.p.a. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009r. nr [...] Starosta, po rozpatrzeniu wniosku H.K. z dnia 2 kwietnia 2009r, na podstawie art. 145 § 1 pkt 8, art. 148 § 1 oraz art. 149 § 1 k.p.a. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty Nr [...] z dnia [...] października 2007r. znak [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych w zakresie budowy pawilonu stacji paliw, wiaty nad dystrybutorami, dwóch dystrybutorów, dwóch zbiorników o pojemności 60 m3 każdy wraz z infrastrukturą techniczną: placem manewrowym, drogami wewnętrznymi, parkingiem, punktem czerpania wody w postaci hydrantu, instalacją zewnętrzną elektryczną, instalacją zewnętrzną odprowadzającą wody deszczowe, zewnętrzną instalacją wodociągową, zbiornikiem bezodpływowym do gromadzenia nieczystości płynnych wraz z przyłączem, kanalizacją sanitarną instalacją technologiczną dystrybucji paliw, bez przyłączy instalacyjnych, na działce nr ewid. [...]. Powyższe postanowienie doręczone zostało wnioskodawczyni – H.K. w dniu 16 maja 2009 r., AC sp. z o.o. - w dniu 18 maja 2009 r., Gminie - w dniu 18 maja 2009 r. Decyzją z dnia [...] maja 2009r. nr [...] Starosta, na podstawie art. 154 k.p.a., uchylił decyzję Starosty Nr [...] z dnia [...] października 2007r. znak [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę inwestorowi AC sp. z o.o.. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na treść wniosku H.K. o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Nr [...] z dnia [...] października 2007r. znak [...], wobec decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2009r. znak [...] orzekającej o stwierdzeniu nieważności decyzji Burmistrza z dnia [...] czerwca 2006r. znak [...] ustalającej warunki zabudowy na rzecz AC sp. z o.o., polegającej na budowie stacji paliw na działce nr ewid. [...], która to decyzja stanowiła integralny załącznik do wniosku o pozwolenie na budowę. Dalej organ stwierdził, że okoliczność, iż przedmiotowa decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została w oparciu decyzję Burmistrza [...] czerwca 2006r. znak [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla danej inwestycji, wobec której to decyzji stwierdzono nieważność, spowodowała konieczność uchylenia tejże decyzji o pozwoleniu na budowę. Od powyższej decyzji Starosty z dnia [...] maja 2009r. AC sp. z o.o. wniosła odwołanie. W odwołaniu w pierwszej kolejności strona podniosła, że inwestycja polegająca na budowie stacji paliw została już zrealizowana, co w jej ocenie spowodowało nieodwracalne skutki prawne, wobec czego uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę stało się bezprzedmiotowe. Nadto strona wniosła o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez Sąd Administracyjny sprawy dotyczącej uchylenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania dla działki nr [...]. Decyzją z dnia [...] lipca 2009r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Wojewoda uchylił w całości zaskarżoną decyzję Starosty z dnia [...] maja 2009r. nr [...] oraz orzekł o uchyleniu decyzji Starosty Nr [...] z dnia [...] października 2007r. znak [...] oraz o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi AC sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych (kategoria obiektu - XX) w zakresie budowy pawilonu stacji paliw, wiaty nad dystrybutorami, dwóch dystrybutorów, dwóch zbiorników o pojemności 60 m3 każdy wraz z infrastrukturą techniczną: placem manewrowym, drogami wewnętrznymi, parkingiem, punktem czerpania wody w postaci hydrantu, instalacją zewnętrzną elektryczną, instalacją zewnętrzną odprowadzającą wody deszczowe, zewnętrzną instalacją wodociągową, zbiornikiem bezodpływowym do gromadzenia nieczystości płynnych wraz z przyłączem, kanalizacją sanitarną, instalacją technologiczną dystrybucji paliw (bez przyłączy instalacyjnych) na działce nr ewid. [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla danej inwestycji, stanowi przesłankę do wznowienia postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, w oparciu o przepis art. 145 §1 pkt 8 k.p.a. Decyzja Starosty z dnia [...] października 2007 r. Nr [...] udzielająca pozwolenie na budowę i zatwierdzająca projekt budowlany, wydana została w oparciu o decyzję Burmistrza nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Wskazana tu decyzja o warunkach zabudowy, na mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2009r, została wyeliminowana z obrotu prawnego wobec stwierdzenia jej nieważności. Na mocy decyzji z dnia [...] maja 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] marca 2009 r. stwierdzającą nieważność decyzji o warunkach zabudowy. Dalej organ wskazał, że w sprawie jednoznacznie stwierdzono wystąpienie przesłanki pozytywnej uchylenia decyzji na skutek wznowienia postępowania administracyjnego, wymienionej w art. 145 §1 pkt 8 k.p.a. oraz brak przesłanek negatywnych określonych w art. 146 k.p.a. Odnosząc się do zaskarżonej decyzji organu l instancji, organ odwoławczy stwierdził, że na mocy tejże decyzji organ l instancji orzekł jedynie o uchyleniu dotychczasowej decyzji Starosty, nie rozstrzygnął natomiast istoty sprawy, co skutkowało koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji. Przepis prawa materialnego, czyli art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (DZ.U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.) wymaga, aby do wniosku o pozwolenie na budowę dołączyć decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z uwagi na to, że decyzja Burmistrza nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, na skutek stwierdzenia jej nieważności, została wyeliminowana z obrotu prawnego, dlatego należy przyjąć że inwestor nie spełnił wymienionych wymagań. Powyższe, w ocenie organu, skutkowało koniecznością uchylenia dotychczasowej decyzji i orzeczenia o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Organ podniósł, że fakt zrealizowania obiektu budowlanego nie pozbawia organu administracyjnego możliwości zniesienia skutków, jakie wywołała ta decyzja. Odnosząc się do wniosku strony o zawieszenie postępowania administracyjnego, organ stwierdził, że w sprawie nie zachodzi przesłanka z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. skutkująca koniecznością zawieszenia postępowania, albowiem decyzja stwierdzająca nieważność decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest decyzją ostateczną, i jako taka podlega wykonaniu. Od powyższej decyzji Wojewody AC sp. z o.o. wniosła skargę. Skarżąca zarzuciła, że decyzja organu II instancji wydana została z naruszeniem art. 139 k.p.a., albowiem organ oprócz uchylenia decyzji l instancji orzekł również o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Nadto skarżąca zarzuciła błędną interpretację przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż w rozpatrywanej sprawie występuje zagadnienie wstępne, jakim jest prawomocne rozstrzygnięcie dotyczące decyzji o warunkach zabudowy, a sprawy w tym przedmiocie rozpatrywane są przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. - sygn. akt II SA/Go 551/09 i II SA/Go 529/09. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga okazała się zasadna w tym znaczeniu, że pozwoliła na zbadanie legalności wydanych w sprawie orzeczeń administracyjnych, a wynikiem przeprowadzonej przez Sąd analizy jest stwierdzenie konieczności uchylenia zapadłych decyzji obydwu instancji oraz postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego. Sąd stwierdził, że orzeczenia organu l i II instancji zapadły z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w myśl art. 145 §1 pkt 1"c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U.z 2002r. nr 153 poz. 1270 ze zm.) - zwana dalej p.p.s.a. Jak wyżej wskazano, w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z decyzjami wydanymi w wyniku przeprowadzenia postępowania wznowieniowego. Postępowanie to jest trybem nadzwyczajnym, stwarzającym możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Istotne jest, że w instytucji wznowienia postępowania występuje wyraźny aspekt materialnoprawny, a mianowicie prawo do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Jako postępowanie zmierzające do ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jest ono wyjątkiem (oprócz pozostałych trybów nadzwyczajnych) od jednej z naczelnych zasad postępowania administracyjnego - zasady trwałości decyzji administracyjnej (art. 16 k.p.a.). Ta cecha (właściwa wszystkim trybom nadzwyczajnym) powoduje, że przepisy dotyczące postępowania wznowieniowego, nie mogą być interpretowane rozszerzająco. W przeciwieństwie do postępowania zwykłego oraz pozostałych trybów nadzwyczajnych przepisy k.p.a. regulują formę wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia może nastąpić wyłącznie w formie postanowienia. Czynności podjęte przed wydaniem postanowienia nie są czynnościami procesowymi postępowania administracyjnego. Wszczęcie postępowania jest jedynie czynnością procesową. Również w przeciwieństwie do pozostałych trybów postępowania administracyjnego, przepisy k.p.a. regulują formę odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia (art. 149 § 3 k.p.a.). Uregulowanie formy odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania ma istotne znaczenie dla ochrony praw jednostki, otwiera bowiem przed nią system ochrony służącej na drodze administracyjnej (odwołanie oraz system środków obrony służącej na drodze administracyjnej) oraz na drodze sądowej (skarga do sądu administracyjnego). Zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a. odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji. Wydanie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania jest możliwe tylko w razie, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 i § 2 lub 145a, a nie ma podstaw do jego przywrócenia (por. Duże Komentarze Becka B. Adamiak / J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz 8. wydanie, str. 675). Niedopuszczalność wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych będzie miała miejsce, gdy żądanie wszczęcia postępowania złoży jednostka, nie będąca stroną w sprawie lub strona nie mająca zdolności do czynności prawnych, a działająca bez ustawowego przedstawiciela. W razie gdy w wyniku wadliwej oceny organ wszczyna postępowanie, pomimo że występują przyczyny niedopuszczalności wznowienia postępowania, postępowanie jako bezprzedmiotowe podlega umorzeniu (art. 105 § 1). W wyroku z dnia 24 marca 1998r, sygn. akt II SA 122/98 (ONSA 1999/2, poz. 53) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził cyt.: "1.Wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania, o jakiej mowa w art. 149 § 3 k.p.a. może nastąpić tylko z trzech przyczyn: podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a.; podanie o wznowienie zostało wniesione po upływie terminu przewidzianego w art. 148§ 1 i §2 k.p.a.; w podaniu o wznowienie nie powołano żadnej z przyczyn wznowienia , określonych w art. 145 § 1k.p.a. 2. Badanie sprawy wznowienia postępowania w zakresie określonym zarówno w art. 151 § 1 k.p.a., jak i w art. 151 § 2 k.p.a.może nastąpić dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, o jakim mowa w art. 148 § 1 i § 2 k.p.a.; a więc po ustaleniu, że nie zachodzi żadna z przyczyn uzasadniających odmówię wznowienia postępowania." Powyższe stanowisko zaprezentowane we wskazanym powyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego jednoznacznie ujmuje kwestię orzekania przez organ administracyjny o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego z przyczyn podmiotowych. W myśl art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 §1 pkt 4 oraz art. 145a następuje tylko na żądanie strony. W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania mamy do czynienia z tą samą stroną co w postępowaniu zwykłym (J. Borkowski, Zmiana i uchylenie ostatecznych decyzji administracyjnych, op. cit., str. 62 i 63). Według art. 28 k.p.a. stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek (por. tamże str. 669). Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy, należy stwierdzić, że organ administracyjny wszczynając postępowanie wznowieniowe w oparciu o wniosek H.K. z dnia [...] kwietnia 2009r. nie przeprowadził analizy sprawy pod kontem legitymacji wnioskodawczyni do zainicjowania postępowania wznowieniowego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty z dnia [...] października 2007 r. Nr [...] udzielającej pozwolenie na budowę i zatwierdzającej projekt budowlany. Wyżej wskazany wniosek spowodował wszczęcie nadzwyczajnego trybu weryfikacji decyzji ostatecznej, bez przeprowadzenia fazy wstępnej dotyczącej dopuszczalności wznowienia postępowania. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że H.K. nie była stroną postępowania administracyjnego zakończonego powyższą decyzją ostateczną. Nadto wnioskiem z dnia [...] lutego 2008r. H. i H.K., wskazując na przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zwrócili się do Starosty o wznowienie postępowania zakończonego decyzją udzielającą Spółce AC pozwolenia na budowę. Postępowanie to zostało zakończone ostateczną decyzją Wojewody z dnia [...] października 2008r. utrzymującą w mocy decyzję organu l instancji o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., wobec nie posiadania przez H. i H.K. przymiotu strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. Wniesiona na powyższą decyzję skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., na mocy wyroku z dnia 25 lutego 2009r, sygn. akt II SA/Go 839/08, została oddalona. Wyrok ten stał się prawomocny. W obszernym uzasadnieniu wskazanego tu wyroku Sąd poddał analizie kwestię przymiotu strony H. i H.K. w postępowaniu zakończonym wskazaną powyżej decyzją Starosty z dnia [...] października 2007 r. Nr [...]. Badając sprawę na gruncie prawa materialnego Sąd stwierdził, że przymiot strony wnioskodawcom nie przysługiwał. Postępowanie wznowieniowe zakończone wskazaną powyżej ostateczną decyzją Wojewody z dnia [...] października 2008r oraz postępowanie wznowieniowe będące przedmiotem niniejszej sprawy dotyczą tej samej decyzji Starosty z dnia [...] października 2007 r. Nr [...]. Wprawdzie w myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu są wiążące dla organu i sądu jedynie w danej sprawie, to jednak organ administracyjny nie może pominąć ustaleń o zasadniczym znaczeniu dla sprawy dokonanych na gruncie innego postępowania administracyjnego. Należy stwierdzić, że w zaistniałej sytuacji prawnej i faktycznej zagadnienie przymiotu strony H.K. w postępowaniu zakończonym wskazaną powyżej decyzją ostateczną, na mocy powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 25 lutego 2009 r. zostało przesądzone. W tej sytuacji wobec wniesienia kolejnego wniosku o wznowienie postępowania, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., organ winien wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania. W toku analizowanego postępowania administracyjnego dopuszczono się również innych uchybień proceduralnych. Należy zwrócić uwagę na treść wniosku H.K. z dnia [...] kwietnia 2009 r., który de facto spowodował wszczęcie postępowania wznowieniowego. Wnioskodawczyni domagała się w nim wszczęcia postępowania nieważnościowego, sugerując jednocześnie zaistnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Organ administracyjny zakwalifikował pismo strony jako wniosek o wznowienie postępowania. Przyjęty tok postępowania nie był prawidłowy. Organ administracji publicznej, zgodnie z obowiązkiem udzielania informacji stronie (art. 9), obowiązany jest stronę o tym pouczyć w razie gdy w podaniu o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania określiła ona żądanie nieprecyzyjnie, co utrudnia ustalenie, o wszczęcie którego z trybów nadzwyczajnych strona wnosi. Nadto organ jest związany żądaniem zawartym w podaniu, nie może zmieniać z urzędu jego kwalifikacji. Ponownie należy w tym miejscu zwrócić uwagę na okoliczność, że w dacie złożenia podania z dnia [...] kwietnia 2009r. w obrocie prawnym istniał wskazany powyżej wyrok WSA (wówczas jeszcze nieprawomocny), co dla wnoszącej podanie, wobec zaprezentowanego w wyroku stanowiska w kwestii legitymacji procesowej, mogło mieć znaczenie. Postanowienie o wszczęciu postępowania wznowieniowego na wniosek H.K. doręczone zostało stronom tegoż postępowania w dniach 16 maja 2009r. i 18 maja 2009r, natomiast w dniu [...] maja 2009r. wydana została decyzja przez organ l instancji. Z powyższego wynika, że w toku postępowania dopuszczono się naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.). Powyższa wadliwość miała również miejsce w postępowaniu przed organem II instancji. W myśl przytoczonego powyżej przepisu art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania może nastąpić również z urzędu. Wszczęcie postępowania z urzędu może nastąpić w wyniku następujących sytuacji: z inicjatywy własnej organu, na skutek sprzeciwu prokuratora, w wyniku wniosku organizacji społecznej oraz w wyniku skargi powszechnej złożonej przez osobę trzecią- art. 235 §1 w związku z art. 233 k.p.a. (por. tamże str. 667-669). W rozpatrywanej sprawie Sąd analizował również możliwość zakwalifikowania przeprowadzonego postępowania jako postępowania wszczętego z urzędu, zainicjowanego pismem H.K. z dnia [...] kwietnia 2009r., jako skargą powszechną. Przeciwko takiemu stanowisku przemawiało jednak wyraźne, jednoznaczne i nie budzące wątpliwości stwierdzenie organów obydwu instancji użyte w decyzjach oraz postanowieniu o wszczęciu postępowania, iż postępowanie wznowieniowe przeprowadzone zostało na skutek wniosku H.K.. Powyższe wskazywało, iż organ administracyjny w ogóle nie rozważał w rozpatrywanej sprawie możliwości wszczęcia postępowania z urzędu, pomimo zaprezentowanego w rozstrzygnięciach stanowiska co do nie budzącego wątpliwości istnienia przesłanki z art. 145 §1 pkt 8 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że nie są one zasadne. W sprawie nie zachodziła przesłanka z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. skutkująca obligatoryjnym zawieszeniem postępowania administracyjnego. W dacie wydania decyzji przez organ II instancji, a zatem w dniu [...] lipca 2009 r. funkcjonowała w obrocie prawnym ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2009r. stwierdzająca nieważność decyzji Burmistrza nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2009r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., który wyrokiem z dnia 24 września 2009r. sygn. akt II SA/Go 551/09, uchylił zaskarżoną decyzję. Zasadnicze znaczenie dla rozpatrywanego tu zagadnienia ma kwestia wykonalności decyzji ostatecznej. W myśl art. 130 §1 k.p.a. przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie podlega wykonaniu. A zatem - a contrario - w sytuacji gdy decyzja uzyska walor ostateczności, podlega ona wykonaniu. W procedurze administracyjnej przyjęto regulację, w myśl której wykonaniu podlegają decyzje ostateczne, choć nieprawomocne, natomiast decyzjom, które ostateczne nie są, w określonych przypadkach, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności (art. 108 k.p.a.). Wykonalność decyzji administracyjnej oznacza, że prawa lub obowiązki w niej określone, mogą być egzekwowane na drodze prawnej, w tym również poprzez postępowanie egzekucyjne. Przy czym jak wyżej wskazano, wykonalność decyzji ostatecznej jest jej cechą immanentną, towarzyszy jej od momentu wydania decyzji. Tak określona wykonalność ostatecznej decyzji administracyjnej nie jest ograniczona żadnymi warunkami, ani okolicznościami. Należy zwrócić tutaj uwagę na przepis art. 135 k.p.a., który daje organowi możliwość wstrzymania wykonania decyzji, ale jedynie tych decyzji, które uzyskały rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108, a zatem nie decyzji ostatecznych. Tym samym, pomimo że decyzja Kolegium z dnia [...] maja 2009r. w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie była prawomocna, jako ostateczna była ona wykonalna, co oznaczało, że okoliczność podniesiona w skardze nie stanowiła podstawy do zawieszenia postępowania administracyjnego. Również zarzut naruszenia art. 139 k.p.a. nie był zasadny. Słusznie organ odwoławczy przyjął, iż przeprowadzone na podstawie art. 145 i nast. k.p.a. postępowanie wznowieniowe w żadnym przypadku nie mogło doprowadzić do wydania decyzji w oparciu o przepis art. 154 k.p.a. Przywołany tu przez organ l instancji przepis procedury administracyjnej dotyczy zupełnie innego, również nadzwyczajnego trybu weryfikacji decyzji ostatecznej. Tym samym decyzja organu l instancji była nieprawidłowa, a wydana w postępowaniu wznowieniowym nie załatwiała sprawy administracyjnej, tak jak wymaga tego przepis art. 151 k.p.a. Stąd też zaprezentowane w tym zakresie stanowisko organu II instancji było prawidłowe ( z uwzględnieniem wcześniejszych uwag). Wobec stwierdzonych, istotnych naruszeń przepisów procedury administracyjnej, przedstawienie w uzasadnieniu analizy niniejszej sprawy w jej aspekcie merytorycznym, byłoby przedwczesne. Z powyższych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem wskazanych w uzasadnieniu wyroku przepisów prawa procesowego, przy czym stwierdzone uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 §1 pkt 1 "c" p.p.s.a.) Dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania konieczne okazało się również uchylenie postanowienia z dnia 28 kwietnia 2009r. o wszczęciu postępowania wznowieniowego z wniosku H.K.. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.