VI Ka 896/17

<div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Rejonowy w Gliwicach wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2017r. sygn. III K 892/16 orzekał w sprawie oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. T.</span> </strong>. Sąd uznał oskarżonego za winnego popełnienia przestępstwa polegającego na tym, że w dniu 24 marca 2016 roku w <span class="anon-block">G.</span>, będąc uprzednio pouczonym o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań zawiadomił Komendę Miejską Policji w <span class="anon-block">G.</span> o popełnieniu wykroczenia, które faktycznie nie miało miejsca, przez <span class="anon-block">A. M.</span> kierującego pojazdem marki <span class="anon-block">M. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, po czym składając zeznania mające służyć za dowód w prowadzonym przez Wydział <span class="anon-block">(...)</span>Komendy Miejskiej Policji w <span class="anon-block">G.</span> czynnościach wyjaśniających o sygn. akt <span class="anon-block">(...)</span>, zeznał nieprawdę co do okoliczności związanych z przebiegiem zdarzenia drogowego, a stanowiącego czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233§1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 234)">art. 234 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11§2 k.k.</a> i za to na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233§1 k.k.</a> w brzmieniu obowiązującym w dniu 24 marca 2016 r. w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11§3 k.k.</a> skazał oskarżonego na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>Sąd orzekł w przedmiocie kosztów obrony oraz kosztów sądowych.</p> <p>Apelację od wyroku wniosła obrońca oskarżonego, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając:</p> <p>błąd w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie, iż oskarżony dopuścił się przypisanego mu czynu w sposób umyślny składając zawiadomienie o popełnieniu wykroczenia, podczas gdy kompleksowa analiza materiału dowodowego prowadzi do zgoła odmiennych wniosków.</p> <p>Podnosząc powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p> <em> <!-- --> Sąd Okręgowy stwierdził co następuje:</em> </p> <p>Wywiedziona apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Odnosząc się do zarzutów apelacji wypada wskazać, iż „dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób odmienny od oczekiwań stron procesowych nie stanowi naruszenia przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 410)">art. 7 i 410 k.p.k.</a>” (<em> <!-- -->postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. II KK 17/14</em>).</p> <p>Wskazuje się też w orzecznictwie, że „zasada określona w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a>, obowiązuje nie tylko sąd wyrokujący, ale i strony procesu, które przedstawiając w odwołaniu własne stanowisko, nie mogą go opierać wyłącznie na fragmentarycznej ocenie dowodów z pominięciem tego wszystkiego, co może prowadzić do odmiennych wniosków. Krytyka odwoławcza odnosząca się tylko do części materiału dowodowego, potraktowana wybiórczo, z pominięciem tych dowodów, które obciążają oskarżonego, a także nie wykazująca jednocześnie, by sąd I instancji naruszył regułę swobodnej oceny dowodów, nie uzasadnia należycie zgłoszonego zarzutu błędu ustaleń faktycznych ani zarzutu nieprawidłowej oceny dowodów.” (<em> <!-- -->wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 14 maja 2013 r., sygn. II AKa 36/13; KZS 2013/6/87</em>).</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego materiał dowodowy zasadnie został oceniony przez Sąd Rejonowy jako pozwalający na przyjęcie, iż oskarżony dopuścił się przypisanego mu czynu.</p> <p>Ocena zebranego materiału dowodowego nie narusza przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów i nie wykazuje błędów logicznych. Zaznaczyć przy tym należy, iż swobodna ocena dowodów jest jedną z naczelnych zasad prawa procesowego, u podstaw której leży zasada prawdy materialnej, a swobodna ocena dowodów nakazuje, aby Sąd oceniał znaczenie, moc i wiarygodność materiału dowodowego w sprawie na postawie wewnętrznego przekonania z uwzględnieniem wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Prawem bowiem oskarżonego jest złożenie w sprawie takich wyjaśnień, jakie uznaje za najbardziej korzystne z punktu widzenia swojej obrony. Tak długo jednak oskarżony może skutecznie w ten sposób realizować swoje uprawnienia procesowe, a Sąd zobowiązany interpretować wątpliwości na jego korzyść, jak długo oskarżony nie popadnie w sprzeczność z obiektywnie ustalonymi w oparciu o przeprowadzone dowody faktami, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego.</p> <p>Wskazać należy, iż zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku byłby słuszny jedynie wtedy, gdyby Sąd I instancji oparł wyrok swój na faktach nie znajdujących potwierdzenia w wynikach przeprowadzonego postępowania dowodowego albo też z prawidłowo ustalonych faktów tych wyprowadziłby wnioski niezgodne z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy lub doświadczenia życiowego.</p> <p>Skarżący skupia się na wskazaniu, iż oskarżony nie mógł zapoznać się z nagraniem z monitoringu przed złożeniem zawiadomienia i zeznań. Skarżący wskazuje ponadto, iż po zajściu oskarżony dowiedział się o świadku zdarzenia, który ma znać okoliczności ujawnienia nagrania z monitoringu.</p> <p>Rzecz jednak w tym, że podnoszone przez skarżącego argumenty w zakresie niemożności zapoznania się oskarżonego z nagraniem z monitoringu nie mają znaczenia dla odpowiedzialności karnej oskarżonego. Ciąg logiczny wskazujący, iż gdyby oskarżony wiedział o nagraniu z monitoringu i zapoznał się z tym nagraniem to nie złożyłby zawiadomienia o popełnienia wykroczenia i zmieniłby treść zeznań jest wadliwy. Treść bowiem zeznań oskarżonego odnośnie zdarzenia z dnia 24.03.2016 r. nie powinna i co więcej nie mogła być warunkowana treścią zapisu monitoringu bowiem w zeznaniach i zawiadomieniu oskarżony powinien był wskazać na okoliczności które były mu znane z własnych obserwacji, a nie opisywać to co miało być widoczne na zapisie monitoringu. Treść zeznań oskarżonego odnośnie zdarzenia z dnia 24.03.2016 r. miała przecież dać odpowiedź na pytanie czy doszło do kolizji pomiędzy pojazdami: <span class="anon-block">M. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> i samochodem marki <span class="anon-block">M. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> którym kierował oskarżony.</p> <p>Oskarżony wskazał w przesłuchaniu, że w trakcie oczekiwania na możliwość wykonania manewru we wstecznym lusterku spostrzegł szybko zbliżający się do niego pojazd marki <span class="anon-block">M.</span> koloru żółtego, usłyszał pisk opon i hałas przewracających się w ładowni tego pojazdu skrzynek, a w momencie, gdy ruszał naprzód w celu opuszczenia skrzyżowania <span class="underline"> <!-- -->poczuł</span> uderzenie w tylny prawy narożnik swego pojazdu. Następnie oskarżony złożył zawiadomienie o wykroczeniu oraz wniosek o ściganie sprawcy wykroczenia (zeznania <span class="anon-block">M. T.</span> k. 4, protokół przyjęcia zawiadomienia o wykroczeniu oraz żądania ścigania sprawcy wykroczenia k. 5). Bynajmniej z treści zeznań oskarżonego nie wynika by miał on wątpliwości co do przebiegu zdarzenia, bądź by nie był pewien czy do kontaktu pomiędzy wskazanymi pojazdami doszło.</p> <p>Oskarżony wprost wskazywał, że usłyszał pisk opon i hałas przewracających się w ładowni tego pojazdu skrzynek, a w momencie, gdy ruszał naprzód w celu opuszczenia skrzyżowania poczuł uderzenie w tylny prawy narożnik swego pojazdu.</p> <p>Nie sposób zasadnie stwierdzić że oskarżony składając takiej treści zeznania był nieświadomy faktycznego przebiegu zdarzenia, a w szczególności tego, iż do kontaktu pomiędzy pojazdami w rzeczywistości nie doszło. O ile bowiem słyszalne odgłosy upadających skrzynek mogłyby się jeszcze oskarżonemu pomylić (choć doprawdy w pobliżu musiałoby zdarzyć się coś niespodziewanego), to trudno tak twierdzić o mającym mieć miejscu uderzeniu z tyłu, które przecież nie było tylko samym dźwiękiem uderzenia ale musiało wiązać się z przemieszczeniem. Doświadczenie życiowe i zawodowe oskarżonego w przypadku braku takiego odczucia powinno zatem wywołać co najmniej wątpliwości co do tego czy do kontaktu pomiędzy pojazdami doszło, a mimo to oskarżony o takich wątpliwościach w zeznaniach czy zawiadomieniu nie wspomina nawet, stwierdzając, że <span class="underline"> <!-- -->poczuł</span> uderzenie w tylny prawy narożnik.</p> <p>Zasadnie wskazał też Sąd Rejonowy, że nawet przyjmując, że oskarżony istotnie był nieświadomy istnienia wcześniejszych uszkodzeń na tylnym zderzaku swojego pojazdu, w momencie przeprowadzenia interwencji przez funkcjonariuszy Policji, którzy stanowczo stwierdzili, o czym zresztą poinformowali uczestników zdarzenia, że istniejące na pojazdach uszkodzenia są stare, nie pasują do siebie wzajemnie oraz, że niemożliwe jest by powstały w trakcie zdarzenia opisanego przez oskarżonego winien nabrać uzasadnionych wątpliwości co do przebiegu zdarzenia.</p> <p>Nie sposób zatem dać wiarę oskarżonemu, że usłyszał pisk hamujących opon, huk upadających w ładowni <span class="anon-block">M. (...)</span> przedmiotów oraz poczuł uderzenie, co spowodowało u niego przekonanie, że do zdarzenia faktycznie doszło.</p> <p>Zasadnie Sąd Rejonowy wskazał, że podany przez oskarżonego przebieg zdarzenia sprzeczny jest z zeznaniami świadka <span class="anon-block">A. M.</span>, nadto z nagraniem z monitoringu oraz zeznaniami drugiego świadka <span class="anon-block">J. Z.</span>.</p> <p>Zasadnie Sąd Rejonowy przyjął, że oskarżony złożył świadomie fałszywe zeznania oraz dokonał fałszywego oskarżenia, zaś kwestia niezapoznania się z zapisme monitoringu nie ma znaczenia dla ustalenia tejże świadomości.</p> <p>Wina oskarżonego w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nie budzi wątpliwości Sądu Odwoławczego, podobnie jak i kwalifikacja prawna przypisanego mu przestępstwa.</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego dokonana przez Sąd I instancji ocena dowodów jest oceną logiczną, zgodną z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego i pozostaje pod ochroną <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> w sytuacji, gdy nie została ona zasadnie niczym podważona.</p> <p>W realiach niniejszej sprawy konfrontując ustalenia faktycznie z przeprowadzonymi dowodami trzeba stwierdzić, że dokonana przez Sąd I instancji rekonstrukcja zdarzeń i okoliczności przestępstw nie wykazuje błędów i jest zgodna z przeprowadzonymi dowodami, którym Sąd dał wiarę i na których rozważania swe oparł.</p> <p>W ocenie Sądu Odwoławczego również wymierzona oskarżonemu kara w pełnym zakresie uwzględnia wszelkie okoliczności mające wpływ na wymiar kary, odzwierciedla prawidłowo stopień zawinienia i wykazanego przez oskarżonego natężenia złej woli. W żadnym razie kary łącznej w tej formie nie można uznać za karę rażąco niewspółmierną czy też nieadekwatną do stopnia społecznej szkodliwości czynu.</p> <p>Zarzut rażącej niewspółmierności kary, jako zarzut z kategorii ocen, można w zasadzie podnieść jedynie wówczas, gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, ale nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa jak i osobowości sprawcy, stając się w społecznym odczuciu karą niesprawiedliwą.</p> <p>Sąd Rejonowy w pisemnych motywach wyroku wskazał okoliczności, które miał na uwadze orzekając karę i wyważył je prawidłowo.</p> <p>Sąd Rejonowy wskazał na brak okoliczności łagodzących. Fakt uprzedniej karalności oskarżonego, jego postawa w trakcie i po popełnieniu przestępstwa, działania prowadzące do obstrukcji procesowej poprzez symulację choroby psychicznej zostały uznane za okoliczności obciążające oskarżonego i wskazanie takie trudno kwestionować, zaś apelacja nie podnosi żadnych okoliczności, które przy wymiarze kary byłyby pominięte. Z uwagi na wcześniejsze skazanie na karę pozbawienia wolności nie było możliwości rozważania warunkowego zawieszenia kary (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1)">art. 69§1 k.k.</a>)</p> <p>Kierując się wskazanymi wyżej powodami Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, bowiem nie znalazł podstaw do kwestionowania trafności zaskarżonego wyroku w zakresie ustalonego stanu faktycznego i przeprowadzonej przez Sąd I instancji oceny dowodów, ani co za tym idzie w zakresie orzeczenia o winie oskarżonego, i będącego jej konsekwencją orzeczenia o karze. Jedyna korekta dotyczyła prawidłowego ustalenia numeru rejestracyjnego marki <span class="anon-block">M. (...)</span>: <span class="anon-block"> (...)</span> bowiem błędnie w zarzucie przyjęto, iż był to numer <span class="anon-block"> (...)</span>.</p> <p>Sąd orzekł w przedmiocie kosztów obrony oraz obciążył kosztami za postępowanie odwoławcze Skarb Państwa, mając na uwadze możliwości majątkowe oskarżonego i wymierzoną karę o charakterze bezwzględnym.</p> </div>