V K 482/17

<p>sygn. akt. V K 482/17</p> <p>PR Ds 814.2016</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 19 grudnia 2017 r.</p> <p>Sąd Rejonowy Szczecin- Centrum w Szczecinie w V Wydziale Karnym w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSR Rafał Pawliczak</p> <p>Protokolant: Patrycja Zielińska</p> <p>przy udziale prokuratora Edyty Sielewończuk</p> <p>po rozpoznaniu w dniach 5.09.2017r., 26.10.2017r., 9.11.2017r., 19.12.2017 r. sprawy:</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. G.</span> </strong> </p> <p>syna <span class="anon-block">Z.</span> i <span class="anon-block">K.</span>, <span class="anon-block">urodzonego (...)</span> w <span class="anon-block">C.</span> </p> <p>oskarżonego o to, że:</p> <p>w dniu 25 lipca 2015r., w <span class="anon-block">M.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block"> pensjonacie (...)</span> w <span class="anon-block">pokoju numer (...)</span> uderzył dwukrotnie ręką w twarz, a następnie kopnął stopą w lewe podbrzusze <span class="anon-block">K. B.</span>, w wyniku czego pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci rozkawałkowania śledziony i krwawieniem do jamy otrzewnej, co spowodowało ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu i ciężkie kalectwo oraz naraziło pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, czym działał na szkodę <span class="anon-block">K. B.</span> </p> <p>tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 pkt 2 kk</a> w zbiegu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 160;art. 160 § 1)">art. 160 § 1 kk</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a> </p> <p>I.  uznaje oskarżonego <span class="anon-block">M. G.</span> za winnego popełnienia zarzuconego mu przestępstwa i za jego popełnienie, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 pkt 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 kk</a> w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia czynu w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 kk</a>, wymierza mu karę roku pozbawienia wolności,</p> <p>II.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2)">art. 69 § 1 i 2 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1)">art. 70 § 1 kk</a> wykonanie wymierzonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres 3 (trzech) lat próby,</p> <p>III.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 72;art. 72 § 1;art. 72 § 1 pkt. 1)">art. 72 § 1 pkt 1 kk</a> zobowiązuje oskarżonego do informowania sądu o przedbiegu okresu próby,</p> <p>IV.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 kk</a> nakłada na oskarżonego obowiązek zadośćuczynienia za wyrządzoną krzywdę przez zapłatę kwoty 10 000 (dziesięciu tysięcy) zł na rzecz <span class="anon-block">K. B.</span>,</p> <p>V.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a> zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 2;art. 2 ust. 1;art. 2 ust. 1 pkt. 3)">art. 2 ust. 1 pkt 3 Ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> (Dz. U. z 1983 r. , Nr 49 poz. 223 ze zm.), opłatę w kwocie 180 (stu osiemdziesięciu) zł.</p> <p>sygn. akt V K 482 /17</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>W dniu 25 lipca 2015 r. w <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">M. G.</span> i <span class="anon-block">K. B.</span> pracowali u tego samego pracodawcy, który zapewnił im zakwaterowanie. Nocowali w tym samym pokoju. Wywiązała się pomiędzy nimi kłótnia związana z zakłócaniem spoczynku nocnego przez <span class="anon-block">K. B.</span>. <span class="anon-block">M. G.</span> dwukrotnie uderzył wówczas <span class="anon-block">K. B.</span> w twarz oraz kopnął go w podbrzusze.</p> <p>Opisane zachowanie <span class="anon-block">M. G.</span> doprowadziło do tego, że <span class="anon-block">K. B.</span> doznał obrażeń ciała w postaci rozkawałkowania śledziony z krwawieniem do jamy otrzewnej, co spowodowało ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu i ciężkie kalectwo oraz naraziło pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia</p> <p>Dowód: zeznania <span class="anon-block">M. Z.</span> k. 370, 121-122</p> <p>zeznania <span class="anon-block">K. B.</span> k. 349, 8-9, 13-14, 107-108, 138-141</p> <p>opinia biegłych lekarzy k. 303-306</p> <p>częściowo wyjaśnienia oskarżonego k. 355-356, 167-168</p> <p>zeznania <span class="anon-block">P. P.</span> k 105, 112, 155-157</p> <p> <span class="anon-block">M. G.</span> ma 35 lat, pracuje z wynagrodzeniem 1800 zł brutto miesięcznie, jest kawalerem, nie ma dzieci. Był karany w 2004 r. za zniszczeniemienia (wypadek mniejszej wagi).</p> <p>dowód; informacja <span class="anon-block">K.</span> k. 285</p> <p>informacje o oskarżonym k. 166</p> <p>Oskarżony przyznał się do popełnienia zarzuconego czynu. Wyjaśnił jednak, że kopniecie i uderzenia zadał po to, aby powstrzymać atak <span class="anon-block">K. B.</span>.</p> <p>Materiał dowodowy pozwolił na przypisanie oskarżonemu popełnienia zarzuconego mu czynu.</p> <p>Brak jest przede wszystkim podstaw by kwestionować zeznania <span class="anon-block">K. B.</span>. Należy zauważyć, że co do stosowania przemocy oskarżony nie kwestionował ich prawdziwości. Nie kwestionował również, że doszło między nimi do sprzeczki związanej z głośnym zachowaniem oskarżonego w nocy. Ponadto oskarżony przyznał, że pokrzywdzony go nie uderzył. Okoliczności te wynikają również z zeznań <span class="anon-block">M. Z.</span>, który był bezpośrednim świadkiem zdarzenia. Jego bezstronność była dla Sądu oczywista. Świadek nie był zaprzyjaźniony ani skonfliktowany z uczestnikami zdarzenia i nie miał interesu by wspierać czy obciążać któregokolwiek z nich.</p> <p>Opierając się na zeznaniach <span class="anon-block">K. B.</span> i <span class="anon-block">M. Z.</span> Sąd wykluczył zatem, że oskarżony odpierał atak ze strony pokrzywdzonego. Tym samym brak było uzasadnienia dla rozważania zachowania oskarżonego w kontekście znamion obrony koniecznej.</p> <p>Zgromadzone w sprawie dowody z dokumentów Sąd uznał za pełnowartościowy dowód albowiem ich autentyczność i prawdziwość zawartych w nich treści nie budzi wątpliwości, nadto są one jasne i pełne.</p> <p>Podobnie nie budziła wątpliwości wiarygodność opinia biegłych lekarzy, która została uzupełniona ze względu na częściową sprzeczność. Sprzeczność okazała się pozorna i została wyjaśniona. Biegli wydanie opinii poprzedzili specjalistycznym badaniem pokrzywdzonego, zapoznali się z dokumentami, a swoje wnioski uzasadnili w sposób jasny i wystarczająco wyczerpujący.</p> <p>Mając na uwadze zebrany materiał dowodowy Sąd uznał, że oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona przestępstwa stypizowanego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 pkt 2 kk</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 160;art. 160 § 1)">art. 160 § 1 kk</a>. W wyniku jego zachowania <span class="anon-block">K. B.</span> doznał obrażeń ciała, które zostały ustalone przez biegłych tj. rozkawałkowania śledziony z krwawieniem do jamy otrzewnej, co spowodowało ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu i ciężkie kalectwo oraz naraziło pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia.</p> <p>W ocenie Sądu czyn przypisany oskarżonemu charakteryzuje się znacznym stopniem społecznej szkodliwości. Oskarżony dotkliwie pobił pokrzywdzonego, bez żadnego powodu, a skutek, który spowodował dla jego zdrowia, jest bardzo poważny.</p> <p>Sąd uznał, że adekwatną karą do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu będzie kara roku pozbawienia wolności.</p> <p>W ocenie Sądu tak ukształtowana kara pozwoli na wpojenie oskarżonemu podstawowych norm społecznych, takich jak konieczność przestrzegania porządku prawnego. Będzie ona czynnikiem odstraszającym oskarżonego oraz ewentualnych naśladowców jego zachowania od popełniania podobnych czynów. Ponadto kara ta pozwoli na kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa, przekona o nieuchronności kary za popełnione przestępstwo, sprawiedliwej reakcji sądów oraz umocni pożądaną w społeczeństwie postawę poszanowania prawa.</p> <p>Sąd uznał za zasadne warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności na maksymalny okres 3 lat próby, od którego przebiegu zależeć będzie wykonanie orzeczonej kary. W ocenie Sądu okres ten stanowić będzie dla oskarżonego przestrogę, a sama groźba ewentualnego wykonania kary będzie wystarczająca dla osiągnięcia wobec oskarżonego celów kary, w szczególności w zakresie zapobieżenia popełnieniu przez niego kolejnych przestępstw.</p> <p>Z uwagi na fakt zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności orzeczono obligatoryjny środek probacyjny w postaci obowiązku informowania sądu o przebiegu próby.</p> <p>Prokurator wniósł o zobowiązanie oskarżonego do zapłaty zadośćuczynienia na rzecz pokrzywdzonego.</p> <p>Miarkując rozmiar krzywdy sąd miał na uwadze, że pokrzywdzony doznał obrażenia ciała, które realnie zagrażało jego życiu oraz skutkowało koniecznością usunięcia ważnego dla funkcjonowania organizmu narządu ciała. Usunięcie śledziony powoduje ograniczenia dla normalnego funkcjonowania. Obecność tego organu wspomaga bowiem organizm podczas naturalnego procesu obrony przed chorobami. Na ustalenie kwoty zadośćuczynienia miał również rozmiar bólu, którego pokrzywdzony zaznał bezpośrednio po zdarzeniu i konieczność poddania się poważnej operacji związanej z otwarciem brzucha. W tych okolicznościach sąd uznał, że kwota 10 000 zł będzie stanowić odpowiednie zadośćuczynienie za wyrządzaną krzywdę.</p> <p>Kierując się ogólną regułą odpowiedzialności za wynik postępowania i uwzględniając możliwości zarobkowe oskarżonego, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 Kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 2;art. 2 ust. 1;art. 2 ust. 1 pkt. 3)">art. 2 ust. 1 pkt 3 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> (t. j. Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 ze zm.), Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym opłatę w kwocie 180 zł.</p> </div>