II SA/Gl 394/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Sędzia WSA Wojciech Organiściak, Protokolant sekr. sąd. Elwira Massel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2009 r. sprawy ze skargi S. L. i Z. L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu w całości, 2. zasądza na rzecz skarżących od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. solidarnie kwotę 500 ( pięćset ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE W wyniku ponownego rozpoznania sprawy decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) i art. 83 ust. 1 w związku z art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. 2006, Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. umorzył prowadzone na wniosek S.L. postępowanie administracyjne w przedmiocie przebudowy stacji transformatorowej zlokalizowanej w K. przy ul. [...] na działce nr [...], będącej własnością R.D. W uzasadnieniu organ I instancji obszernie przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania wskazując m.in., iż w związku z wnioskiem S.L. w sprawie zmiany lokalizacji stacji transformatorowej na nieruchomości przyległej do nieruchomości wnioskodawczyni wezwano inwestora do złożenia wyjaśnień. Przedstawiciel inwestora A S.A. oświadczył, iż roboty budowlane wykonano niezwłocznie w związku ze złym stanem technicznym żerdzi stacji grożących ich przewróceniem. Stan ten spowodowałby przerwy w dostawie energii elektrycznej. Roboty należało podjąć niezwłocznie z uwagi na niskie temperatury, które powodowały dodatkowe naprężenia uszkodzonych i skruszałych żerdzi. Istniejący stan zagrażał bezpieczeństwu ludzi, ponieważ przewrócenie stacji stwarzałoby realną groźbę porażenia prądem elektrycznym. Zmiana lokalizacji żerdzi, na której posadowione były urządzenia tworzące wspólnie sieć i stację transformatorową była wynikiem utrudnień technicznych przy wykonywaniu przedmiotowych robót (praca dźwigu). Miejsce na posadowienie wymienionej żerdzi wybrano w odległości 3 m od dotychczasowego a wymiana przewodów na dodatkowo izolowane zwiększyła bezpieczeństwo i pewność zasilania. Ponadto inwestor oświadczył, iż na przedmiotowe prace zostało złożone zgłoszenie w Starostwie Powiatowym w L. w dniu [...] tj. przed ostatecznym zakończeniem prac montażowych. Jednocześnie stwierdził, że powyższe działania podjęto zgodnie z brzmieniem art. 31 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. W konsekwencji organ I instancji decyzją Nr [...] z dnia [...] umorzył postępowanie administracyjne z uwagi na jego bezprzedmiotowość jednak decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego przez organ drugoinstancyjny. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., decyzją Nr [...] z dnia [...] uchylił bowiem decyzję I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie sprawdzenia wykonania robót budowlanych z zapewnieniem wymagań określonych przepisem art. 5 Prawa budowlanego. W konsekwencji, w ramach ponownego postępowania wezwano inwestora robót, A S.A. Rejon Dystrybucji L. do przedstawienia m.in. opinii technicznej wykonanych robót budowlanych przy stacji transformatorowej [...] zlokalizowanej w K. przy ul. [...], na działce nr [...]. Zobowiązani dostarczyli wskazane dowody. Stosownie do ww. opinii technicznej przedmiotowe roboty budowlane polegały na wymianie żerdzi energetycznych stacji [...] kV [...]. Jednocześnie organ zwrócił się do Komendy Powiatowej Straży Pożarnej w L. o zajęcie stanowiska i wydanie opinii w zakresie bezpieczeństwa pożarowego dla słupowej stacji transformatorowej [...] kV [...]. W odpowiedzi Komendant wskazał, że do przedmiotowego obiektu mają zastosowanie przepisy § 271 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) i z tego względu należy uwzględnić plan zabudowy działki sąsiedniej o nr [...] należącej do S. i Z.L. W trakcie dalszych czynności, w tym oględzin, dokonano pomiarów odległości stacji od istniejącej zabudowy. Natomiast w protokole z rozprawy administracyjnej, przeprowadzonej w dniu [...], S.L. wnioskowała o zmianę lokalizacji przedmiotowej stacji trafo z uwagi na brak możliwości zabudowy jej działki bez ponoszenia dodatkowych kosztów. Organ I instancji uzyskał nadto pisma Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego i Ministerstwa Infrastruktury Departament Rynku Budowlanego i Techniki dotyczące interpretacji przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wyjaśniające, że przepisy ww. rozporządzenia nie mają zastosowania do słupowych stacji transformatorowych. W dalszej części uzasadnienia organ I instancji wskazał, że prowadząc postępowanie wyjaśniające przyjął za zgodne z prawdą twierdzenie inwestora, iż wykonał przedmiotowe roboty budowlane bez ich uprzedniego zgłoszenia, ponieważ ich niezwłoczne podjęcie było niezbędne ze względu na konieczność zabezpieczenia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Stacja z uwagi na jej nieodpowiedni stan techniczny, spowodowany upływem czasu, groziła zawaleniem a przerwa w przesyle prądu w warunkach zimowych zagrażałaby życiu i zdrowiu ludzi. Przedmiotowe roboty budowlane były realizowane w trybie awaryjnym. Przesłanki te wyczerpują częściowo dyspozycję art. 30 ust 5 Prawa budowlanego. Inwestor dokonał również zgłoszenia do właściwego organu w terminie wskazanym ww. przepisie a ten nie wniósł sprzeciwu. Wykonane roboty budowlane polegały na wymianie zgnitych żerdzi (słup nr [...]) na betonowe i przełożeniu istniejącej stacji transformatorowej na nowy słup. Stacja transformatorowa jako urządzenie techniczne sieci elektroenergetycznej pozostała ta sama. Stosownie do art. 3 pkt 7a ustawy przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość, bądź liczba kondygnacji. W przedmiotowej sprawie na skutek wykonanych robót budowlanych uległy zmianie warunki techniczne w sposób uzasadniający uznanie tej inwestycji za przebudowę (w rozumieniu definicji legalnej art. 3 pkt 7a ustawy). Jednocześnie istniejące zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego uzasadniało konieczność niezwłocznego podjęcia czynności zabezpieczających i rozbiórkowych. Jednakże wykonanie przebudowy stacji transformatorowej, czyli obiektu stanowiącego budowlę, stosownie do art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, ponieważ roboty te nie mieszczą się w katalogu wyjątków wskazanych w art. 29-30 Prawa budowlanego. W konsekwencji, zdaniem organu, rozpatrywany stan wskazuje na wyczerpanie przesłanek art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i konieczność przeprowadzenia postępowania w trybie art. 51 Prawa budowlanego. Jednak po dokonaniu wymaganych prawem czynności, organ nie znalazł podstaw do wydania merytorycznej decyzji w trybie art. 51 Prawa budowlanego, ponieważ wykonane roboty budowlane zrealizowano zgodnie ze sztuka budowlaną i nie wymagają dokonania czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem. W efekcie postępowanie musiało zostać umorzone jako bezprzedmiotowe, organ stwierdził bowiem brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Nadto, zdaniem organu I instancji brak także podstaw do uznania właściciela nieruchomości sąsiedniej S.L. za stronę prowadzonego postępowania administracyjnego. Stroną postępowania w sprawie samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego jest poza inwestorem każdy podmiot, na który wykonywana inwestycja oddziałuje prawnie tzn. istnieje przepis prawa powszechnie obowiązującego, który wskazuje na naruszenie interesu prawnego właściciela sąsiedniej nieruchomości. W sprawie j/w stacja transformatorowa znajduje się w odległości ok. 1,0 m od granicy działki S.L. Takie usytuowanie stacji trafo w żaden sposób nie narusza prawnie chronionych interesów małżonków S. i Z.L., ponieważ w obowiązującym ustawodawstwie nie ma przepisu prawa określającego odległości stacji trafo od innych obiektów budowlanych. Odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej wnieśli S. i Z.L. wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia. Odwołujący m.in. szeroko opisali przebieg robót budowlanych i przebieg prowadzonego przez organ I instancji postępowania akcentując, iż ich zdaniem inwestor dokonał nie przebudowy stacji lecz budowy nowej stacji w innej lokalizacji. Wskazali nadto, iż ich zdaniem wskutek zmiany lokalizacji stacji niemożliwa będzie w przyszłości budowa w zgodzie z planem miejscowym przyszłego budynku mieszkalnego albowiem nie będzie mógł on zostać zlokalizowany zgodnie z istniejącą linią zabudowy. Zarzucili też organowi, iż oparł się jedynie na wyjaśnieniach inwestora. W konkluzji wyjaśnili, że domagają się wydania decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniej lokalizacji stacji transformatorowej nie z powodu niezadowolenia z obecności tego obiektu w granicy nieruchomości, a jedynie ze względu na konieczność poniesienia wysokich kosztów związanych z ponownym przystosowaniem nieruchomości do możliwości zabudowy. Nieruchomość ta została już bowiem wstępnie przygotowana do rozpoczęcia inwestycji poprzez jej uzbrojenie w podstawowe media tj. przyłącze kanalizacji sanitarnej oraz deszczowej. Decyzją z dnia [...] nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazał, iż rozpatrując odwołanie oraz badając akta sprawy stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji jest zasadna i wydana zgodnie z prawem. Bliżej oceny tej nie motywując podkreślił, iż organ I instancji ma prawo do oceny zebranych materiałów i dowodów w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego. To organ I instancji, a nie skarżący ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zauważył nadto, że inwestor zgłosił zgłoszeniem nr [...] z dnia [...], wykonanie przyłącza oraz przebudowę (wymianę) stacji. W opisie technicznym zawartym w projekcie technicznym awaryjnej wymiany stacji transformatorowej [...]kV typu [...] ([...]), słupa linii [...]kV nr [...] oraz wykonania przyłącza kablowego do budynku mieszkalnego, projektant określił stan istniejący oraz stan projektowany. Wykonane roboty dotyczyły m.in. postawienia nowej stacji typu [...] obok istniejącej w sposób pokazany na planie, a po przełożeniu urządzeń (transformator oraz rozdzielnia) likwidację starej stacji, oraz wymianę słupa nr [...] przed stacją transformatorową na [...] z odłącznikiem stacyjnym. Roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z dokonanym zgłoszeniem. Organ II instancji zaakcentował w konkluzji, że organ I instancji wykazał przesłanki bezprzedmiotowości prowadzonego postępowania, tak w zakresie braku przedmiotu sprawy jak i braku interesu prawnego przez skarżących, których podanie zainicjowało przedmiotowe postępowanie administracyjne. Pismem z dnia [...] S. Z.L. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji, domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu podnieśli, iż przedmiotową częściowo zabudowaną (budynek gospodarczy) działkę nabyli w roku [...] z docelowym przeznaczeniem pod budowę budynku jednorodzinnego. W momencie nabycia działki na sąsiedniej nieruchomości (działka [...]) w odległości 3 m od granicy zlokalizowana była słupowa stacja transformatorowa [...], której lokalizacja nie miała wpływu na plany inwestycyjne związane z budową budynku mieszkalnego. Do roku [...] nieruchomość ta została wyposażona w niezbędne media tj. przyłącze kanalizacji sanitarnej, deszczowej jak również możliwość podłączenia instalacji wodociągowej. W dniach [...] A S.A. Rejon Dystrybucji w L. przeprowadził na podstawie zgłoszenia robót budowlanych przebudowę stacji transformatorowej. Przebudowa polegała na likwidacji dotychczasowej słupowej stacji transformatorowej oraz budowie nowej stacji transformatorowej o innej konstrukcji (na jednym słupie) w odległości skrajnej części transformatora 0,4 m od granicy działki skarżących i 1,75 m od ul. [...]. Nowa lokalizacja słupowej stacji transformatorowej, poprzez negatywne oddziaływanie na nieruchomość, w znaczny sposób ogranicza prawo skarżących do dysponowania nieruchomością polegające na braku możliwości budowy budynku mieszkalnego, który byłby zlokalizowany zgodnie z obowiązującymi przepisami. Nadto zdaniem specjalistów z pracowni architektonicznej inna lokalizacja budynku mieszkalnego ze względu na częściowe już zagospodarowanie nieruchomości nie jest możliwa. Skarżący wskazali także, że pismem z dnia [...] zwrócili się do Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w L. o przeprowadzenie wizji oraz wydanie opinii na temat oddziaływania stacji na nieruchomość. Po przeprowadzonej kontroli Komendant K.P.P.S.P. pismem z dnia [...] wydał opinię wskazującą na poważne utrudnienia w realizacji przyszłej inwestycji albowiem ściana południowa (frontowa) oraz zachodnia wymagać będą zastosowania ścian oddzielenia pożarowego o klasie odporności ogniowej [...]. Wskazali nadto, że teren na którym była zlokalizowana poprzednia słupowa stacja transformatorowa jest oznaczony na planie miejscowym symbolem "MN' - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Ponieważ plan w tym miejscu nie przewiduje lokalizacji nowych urządzeń energetycznych, inwestycja ta jest niezgodna z jego zapisami. Natomiast miejsce oznaczone symbolem "E" zlokalizowane jest na zupełnie innym terenie, oddalonym od obecnej stacji transformatorowej o ok. 40 m. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie przywołując argumenty podniesione uprzednio w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie. Zdaniem tut. Sądu stanowiąca przedmiot zaskarżenia decyzja wydana została z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej (art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego – t.j.: Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej: k.p.a.), której realizacja wymaga by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowolne należy traktować zatem ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a), a więc przy podjęciu wszelkich kroków koniecznych do jednoznacznego wyjaśnienia okoliczności sprawy, jako warunku niezbędnego wydania rozstrzygnięcia o przekonującej treści – por. wyrok NSA z 4 lipca 2001 r., I SA 1768/99. W odniesieniu do postępowania przed organem odwoławczym należy też podkreślić, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ ten obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą decyzją lub postanowieniem organu I instancji, a stan faktyczny winien ustalić nie tylko w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu I instancji lecz także rozszerzając granice postępowania dowodowego na istotne dla sprawy okoliczności faktyczne pominięte przez organ I instancji. W konsekwencji, w myśl art. 136 k.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić nie tylko na żądanie strony lecz także z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który w I instancji wydał decyzję lub postanowienie. Zaskarżona decyzja wydana została nadto z naruszeniem art. 107 § 1 i 3 k.p.a. stanowiącego, iż obligatoryjną częścią składową każdej decyzji administracyjnej (poza przypadkiem określonym w § 4 i 5 cytowanego artykułu) winno być m.in. uzasadnienie składające się z części faktycznej i prawnej. Uzasadnienie faktyczne decyzji administracyjnej powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Wymogów powyższych, zdaniem Sądu, organ II instancji nie dochował. Podkreślić bowiem w tym miejscu należy, iż podniesione przez strony w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej argumenty, kwestionujące ich zdaniem poprawność przyjętych przez organ ten ustaleń, dotyczyły zakresu wykonanych przez inwestora robót, jak też oddziaływania inwestycji na należącą do nich działkę. Zdaniem bowiem odwołujących się w rzeczywistości dokonano bez wymaganego pozwolenia nie przebudowy słupowej stacji transformatorowej lecz jej budowy i to lokując słup w nowym miejscu. Pierwotnie stacja ta znajdowała się bowiem w odległości 3 m od granicy ich działki, a obecnie usytuowana jest jedynie w odległości 40 cm od granicy. Budowa ta, zdaniem S. i Z.L., z uwagi na jej nowe usytuowanie w istotny sposób oddziaływuje na ich nieruchomość ograniczając im możliwość zagospodarowania działki, a tym samym naruszając ich interes prawny. Stosownie bowiem do opinii Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w L. ewentualna budowa na działce budynku mieszkalnego, wymagać będzie zastosowania ścian oddzielenia przeciwpożarowego. Zdaniem odwołujących się powoduje to, iż budowa budynku mieszkalnego na ich działce, bez rozebrania istniejącego już budynku gospodarczego stała się de facto niemożliwa. Pomimo zawartych w art. 107 § 3 k.p.a. wymogów w uzasadnieniu wydanej decyzji drugoinstancyjnej [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nie ustosunkował się merytorycznie do zarzutów S. i Z.L. Niejako bagatelizując argumentację zawartą w odwołaniu stwierdził bowiem jedynie, iż cyt. "to organ I instancji, a nie skarżący, ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona". Następnie wskazał, że A S.A. dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania robót i roboty te cyt. "zostały dokonane zgodnie z dokonanym zgłoszeniem". Pominął zatem w ogóle fakt, ustalony przez organ I instancji, iż dokonane roboty wymagały pozwolenia na budowę, nie odniósł się też do tego, iż postępowanie pierwszoinstancyjne prowadzone było, jak wynika z uzasadnienia decyzji wydanej przez organ I instancji, w trybie art. 51 ustawy Prawo budowlane. Nie wyjaśnił także swojego stanowiska co do bezprzedmiotowości postępowania, w tym ewentualnego braku interesu prawnego skarżących, ograniczając się do stwierdzenia, iż te przesłanki wykazał już organ I instancji. Ani jednym słowem nie odniósł się wreszcie do podnoszonych argumentów, iż bliskość stacji wymagać będzie zastosowania w przyszłym budynku mieszkalnym ścian oddzielenia przeciwpożarowego. Z akt nie wynika zresztą by w trakcie postępowania odwoławczego organ dokonał jakichkolwiek w powyższych aspektach ustaleń. Przedłożona dokumentacja wskazuje bowiem, że jedynym działaniem jakie podjął organ II instancji w trakcie postępowania odwoławczego było wezwanie Dyrektora Rejonu Dystrybucji L. do przedłożenia pełnomocnictwa. Braki te uniemożliwiają kontrolę i ocenę przyjętego przez organ toku rozumowania, a także wyprowadzonych przezeń wniosków co do prawidłowości postępowania pierwszoinstancyjnego. W konsekwencji decyzję organu II instancji uznać należy za co najmniej przedwczesną. W ramach ponownego postępowania organ II instancji winien jeszcze raz wszechstronnie rozważyć okoliczności sprawy i w zależności od dokonanych ustaleń podjąć stosowne, tym razem należycie umotywowane, ustosunkowujące się do wszystkich zarzutów odwołania, rozstrzygnięcie. Szczególnego rozważenia wymaga w tej mierze ocena dokonanych robót budowlanych w aspekcie m.in. art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane, koniecznym jest także wyczerpujące zbadanie statusu S. i Z.L. pod kątem posiadania przez nich bądź nie posiadania interesu prawnego w sprawie. Istotnie bowiem, jak podnosi organ I instancji, w przypadku stacji transformatorowej średniego napięcia przepisy nie narzucają minimalnej odległości jaka powinna dzielić stację od granic nieruchomości sąsiedniej. Rozważenia jednak wymaga, zwłaszcza w świetle pisma Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w L. z dnia [...] kwestia ewentualnych ograniczeń w zagospodarowaniu terenu, które mogłyby wynikać z faktu bliskiego usytuowania stacji w stosunku do granic działki skarżących (w kontekście norm rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym np. § 209 ust. 3 wprowadzającego wobec stacji transformatorowych te same wymogi dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, które dotyczą budynków mieszkalnych i § 271). Jednocześnie Sąd podkreśla, że nie przesądza w tym miejscu o trafności bądź bezzasadności utrzymania przez organ II instancji w mocy decyzji umarzającej prowadzone przed organem nadzoru postępowanie administracyjne. Wobec niewyjaśnienia w sposób należyty wszystkich okoliczności sprawy i braku należytego, wskazującego motywy przyjętego rozstrzygnięcia uzasadnienia decyzji drugoinstancyjnej jakiekolwiek jednoznaczne w tej mierze oceny byłyby bowiem przedwczesne i nieuprawnione. W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzec jak w sentencji. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. O kosztach postępowania orzeczono na wniosek skarżącego na podstawie art. 200 i 209 p.p.s.a.