III SA/Gl 792/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch, Asesor WSA Piotr Pyszny, Protokolant specjalista Agnieszka Wita-Łyskawa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi "A" w B. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. z dnia [...] r. znak [...], 2. zasądza od Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] r., znak [...] Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: organ) utrzymał w mocy decyzję z [...] r. znak [...] odmawiającą A z siedzibą ul. [...] w B. (dalej: skarżąca) prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od 1 grudnia 2020 r. do 31 stycznia 2021 r. Z akt administracyjnych wynika, że w dniu 12 marca 2021 r. skarżąca wniosła na druku RDZ-B7 wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacania składek dla płatników prowadzących 30 listopada 2020 r. działalność w branżach określonych w rozporządzeniu. Jako kod przeważającej działalności gospodarczej według PKD skarżąca podała 86.90.A. Organ decyzją z dnia [...] r. nr [...] odmówił skarżącemu prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek okres od 1 grudnia 2020 r. do dnia 31 stycznia 2021 r., ponieważ wskazany we wniosku kod PKD 86.90.A nie został potwierdzony w otrzymanym z GUS wykazie płatników składek, którzy na dzień 30 listopada 2020 r. mieli zarejestrowaną działalność z kodem PKD uprawniającym do zwolnienia z opłacania składek. Według danych REGON na dzień 30 listopada 2020 r. skarżąca prowadziła przeważającą działalność oznaczoną kodem PKD 94.99.Z. Skarżąca wnioskiem z 19 kwietnia 2021 r. wystąpiła o ponowne rozpatrzenie sprawy o zwolnienie z obowiązku opłacenia powyższej należności. Do wniosku dołączyła wydruk z KRS dla numeru KRS skarżącej z Rejestru przedsiębiorców oraz z Rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej. Skarżąca zarzuciłaa nierozpoznanie sprawy w całości i nieskorzystanie z wszystkich dostępnych źródeł informacji. Jak bowiem wynika z jawnego Rejestru przedsiębiorców KRS - przedmiotem jej przeważającej działalności jest działalność 86.90.A. Organ decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] r. W uzasadnieniu podtrzymał swoją argumentację co do tego, że skarżąca nie spełniła warunków do zwolnienia z obowiązku opłacenia składek za grudzień 2020 r. i styczeń 2021 r. Zgodnie ze zgłoszeniem do bazy REGON kod przeważającej działalności na dzień 30 listopada 2020 r. to PKD 94.99 Z, który nie uprawniał do zwolnienia z opłacania składek. W skardze skarżąca zarzuciła naruszenie: 1.przepisów prawa materialnego – art. 31 zq ust. 8 w związku z art. 31zy ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz przepisu aktu wykonawczego to jest § 10 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowym braku uznania uprawnień skarżącej do przewidzianej w tym przepisie ulgi, to jest zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych odpowiednio za okres od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 stycznia 2021 r. albo za okres od 1 grudnia 2020 r. do dnia 31 stycznia 2021 r. 2. przepisów prawa procesowego: - art. 7 w zw. z art. 77 § 1-2 k.p.a. poprzez zastosowanie tych przepisów w sposób wybiórczy i w odniesieniu do wybranych fragmentów obszernego materiału dowodowego (zgromadzonego dwukrotnie w prowadzonym postępowaniu); - art. 75 § 1-2 k.p.a. – poprzez jego niezastosowanie polegające na braku uznania faktycznie prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej z kodem PKD 86.90.A pomimo, że w/w działalność zaintabulowana jest w KRS, lecz nie figuruje w tym Rejestrze jako "działalność dominująca" (z przyczyn niezależnych od skarżącej, lecz z przyczyn systemowych, co miało wpływ na wynik spawy. Skarżący nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu, miał on możliwość potwierdzenia faktu prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą, chociażby w KRS, a co za tym idzie wnioskowana ulga w opłacie składek ZUS była możliwa do zastosowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz.2325 z późn. zm. dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje, postanowienia administracyjne (por. art. 3 § 2 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Z kolei na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Możliwość skorzystania przez płatnika ze zwolnienia z obowiązku opłacania składek wynika z przepisów ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz.U.2021.2095) - dalej ustawa o COVID-19. Z kolei w przepisie art. 31zy ust. 1 ustawy o COVID-19 ustawodawca zawarł delegację umożliwiającą Radzie Ministrów, w celu przeciwdziałania COVID-19, w drodze rozporządzenia, określić inne okresy zwolnienia z tytułu nieopłaconych składek, niż określone w art. 31zo ust. 1-3, dla wszystkich albo niektórych płatników składek, którzy byli uprawnieni do zwolnienia z tytułu nieopłaconych składek na podstawie art. 31zo ust. 1-3, lub objąć tym zwolnieniem innych płatników składek, mając na względzie okres obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, skutki nimi wywołane, ograniczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej wynikające z tych stanów oraz obszary życia gospodarczego i społecznego w szczególny sposób dotknięte konsekwencjami COVID-19. W niniejszej sprawie zastosowanie ma rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz.U. poz. 371) - dalej rozporządzenie. Na podstawie § 10 ust. 1 rozporządzenia zwalnia się z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych odpowiednio za okres od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 stycznia 2021 r. albo za okres od dnia 1 grudnia 2020 r. do dnia 31 stycznia 2021 r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za te okresy, na zasadach określonych w art. 31zo-31zx ustawy o COVID-9, z uwzględnieniem przepisów niniejszego rozdziału, płatnika składek prowadzącego, na dzień 31 marca 2021 r., działalność oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami: 1) 47.71.Z, 47.72.Z, 47.81.Z, 47.82.Z, 47.89.Z, 2) 49.32.Z, 49.39.Z, 51.10.Z, 52.23.Z, 55.10.Z, 55.20.Z, 55.30.Z, 56.10.A, 56.10.B, 56.21.Z, 56.29.Z, 56.30.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.14.Z, 59.20.Z, 74.20.Z, 77.21.Z, 79.11.A, 79.12.Z, 79.90.A, 79.90.C, 82.30.Z, 85.51.Z, 85.52.Z, 85.53.Z, 85.59.A, 85.59.B, 86.10.Z w zakresie działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń w ramach lecznictwa uzdrowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, lub realizowanej w trybie stacjonarnym rehabilitacji leczniczej, 86.90.A, 86.90.D, 90.01.Z, 90.02.Z, 90.04.Z, 91.02.Z, 93.11.Z, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.21.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z, 96.01.Z, 96.04.Z - którego przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w jednym z dwóch miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w miesiącu poprzednim lub w analogicznym miesiącu roku poprzedniego lub w lutym 2020 r. lub we wrześniu 2020 r, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek przed dniem 1 listopada 2020 r. W rozpatrywanej sprawie skarżąca we wniosku z 12 marca 2021 r. o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za grudzień 2020 i styczeń 2021 r. wskazała, że na dzień 30 listopada 2020 r. prowadziła przeważającą działalność oznaczoną kodem PKD 86.90.A. Organ w oparciu o dane zawarte w rejestrze REGON ustalił, że prowadzona przez skarżącą na dzień 30 listopada 2020 r. działalność gospodarcza ujawniona w KRS w Rejestrze stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej nie spełniała wymogu określonego w § 10 ust. 1 rozporządzenia kodu PKD. Spór w sprawie dotyczy tego, czy organ, rozpoznając wniosek skarżącej powinien ograniczyć się jedynie do badania kodu PKD do wpisu w rejestrze REGON, dotyczącego przeważającej działalności gospodarczej, czy też przyjąć kod PKD odpowiadający rzeczywiście prowadzonej przeważającej działalności gospodarczej przez skarżącą, uwidoczniony w jej wpisie w Rejestrze przedsiębiorców KRS a nie w Rejestrze stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej KRS. W ocenie Sądu wydanie wobec strony skarżącego decyzji odmownej, było co najmniej przedwczesne. Swoje stanowisko Sąd opiera na zebranym w sprawie materiale dowodowym w aktach administracyjnych. Wynika z nich, że o ile organ wydając decyzję odmowną z dnia [...] r. oparł się na wyłącznie na odpisie z rejestru REGON, w którym jako przeważająca działalność figuruje kod PKD 94.99.Z (Działalność pozostałych organizacji gdzie indziej niesklasyfikowana), to wydając ponownie decyzję w tej sprawie w dniu [...] r. dysponował już odpisem z KRS skarżącej w zakresie odpowiadającym danym z Rejestru przedsiębiorców, aktualnego na dzień 16 kwietnia 2021 r. Wynika z niego jednoznacznie, że przedmiotem przeważającej działalności skarżącej jest działalność fizjoterapeutyczna oznaczona kodem PKD 86.90.A., a więc takim samym kodem jaki został wskazany we wniosku RDZ-B7. Po za tym we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 19 kwietnia 2021 r., skarżąca podniosła, że prowadzi działalność statutową i działalność gospodarczą. Tym samym wpisana jest do Rejestru stowarzyszeń jak i do Rejestru przedsiębiorców. Organ w ogóle do tych wniosków skarżącej się nie odniósł, nie uzasadnił dlaczego odmówił uznania informacji zawartych w Rejestrze przedsiębiorców w przedmiotowym rozstrzygnięciu. W tym miejscu należy dodatkowo zauważyć, że z brzmienia przepisów ustawy COVID-19 jak i przepisów wykonawczych wynika, że ustawodawca zdecydował się przyznać wsparcie finansowe w zapłacie składek przedsiębiorcom prowadzącym działalność gospodarczą wybranych rodzajów (branż). Treść przepisu wskazuje, że omawiana ulga przysługuje przedsiębiorcom rzeczywiście prowadzącym określoną działalność. Jest w nim bowiem mowa o "płatniku składek prowadzącym działalność". Nie budzi wątpliwości, że strona skarżąca w ramach Fundacji prowadziła również działalność gospodarczą o kodzie PKD, który uprawniał ją do uzyskania zwolnienia od opłacania składek. W związku z powyższym wypada zauważyć, że w świetle art. 5 ust. 5 zdanie pierwszej ustawy z dnia 6 kwietnia 1984 r. o fundacjach (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 2167), fundacja może prowadzić działalność gospodarczą w rozmiarach służących realizacji jej celów. Z art. 50 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 112 ze zm.) wynika z kolei, że jeżeli podmiot wpisany do rejestru, o którym mowa w art. 49 ust. 1, tj. do rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej, podejmuje działalność gospodarczą, podlega obowiązkowi wpisu także do rejestru przedsiębiorców, z wyjątkiem samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej (por. także art. 36 pkt 13 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1-2 ww. ustawy). Z przywołanych regulacji wynika, że fundacja może, jak w niniejszej sprawie, prowadzić działalność gospodarczą (z pewnymi ograniczeniami – por. art. 5 ust. 5 zdanie drugie ustawy o fundacjach) i wówczas staje się przedsiębiorcą, w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców. Tymczasem przesłankę zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za okres od 1 grudnia 2020 r. do 31 stycznia 2021 r., stosownie do § 10 ust. 1 rozporządzenia stanowi w szczególności, by płatnik składek prowadził, na dzień 31 marca 2021 r., działalność oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności określonymi kodami wymienionymi w tym przepisie (m.in. kodem 86.90.A). Oznacza to, że jeżeli fundacja, jako płatnik składek w rozumieniu art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 poz.423 ze zm.)- dalej: ustawa systemowa, prowadziła działalność gospodarczą i był to przeważający rodzaj działalności uprawniający do zwolnienia, to okoliczność ta nie może zostać pominięta przy ocenie wniosku o wsparcie złożonego w ww. zakresie. Rozporządzenie nakazuje bowiem badać rodzaj przeważającej działalności płatnika tj. działalności gospodarczej, która doznała ograniczeń. Na mocy art. 123 ustawy systemowej w sprawach uregulowanych ustawą stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że ustawa stanowi inaczej. Również na gruncie art. 180 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U.2021 poz.735 ze zm.; dalej: k.p.a.) w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych stosuje się przepisy kodeksu, chyba że przepisy dotyczące ubezpieczeń ustalają odmienne zasady postępowania w tych sprawach. Przez sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych rozumie się sprawy wynikające z przepisów o ubezpieczeniach społecznych, o zaopatrzeniach emerytalnych i rentowych, o funduszu alimentacyjnym, a także sprawy wynikające z przepisów o innych świadczeniach wypłacanych z funduszów przeznaczonych na ubezpieczenia społeczne. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na regulację art. 7 k.p.a., która zobowiązuje organy administracji publicznej, aby w toku postępowania stały na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmowały wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Realizacji wyrażonej w przepisie art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej służy przepis art. 77 § 1 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Obowiązek ten jest niezależny od tego, czy niezbędny materiał dowodowy potwierdza stanowisko strony, czy też je podważa. Wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego polega zaś na takim ustosunkowaniu się do każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi, aby uzyskać jednoznaczność ustaleń faktycznych i prawnych (wyrok NSA z 19 maja 2021 r., III OSK 420/21, LEX nr 3180675). Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowi warunek konieczny do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Niewyjaśnienie lub niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy może prowadzić do wydania wadliwej decyzji. Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych (wyrok NSA z 19 maja 2021 r., I OSK 251/21, LEX nr 3206275). Dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego – o czym stanowi art. 80 k.p.a. - organ ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona. Elementy składowe decyzji administracyjnej wyznaczone zostały w art. 107 k.p.a. Decyzja ma zawierać m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 107 § 1 pkt. 6 k.p.a). Uzasadnienie faktyczne i prawne jest ważnym elementem decyzji, bowiem przedstawia tok rozumowania organu, który doprowadził do wydanego rozstrzygnięcia. Prawidłowo zredagowane uzasadnienie wymaga logicznego i czytelnego przedstawienia przez organ swojego stanowiska (wyrok WSA w Gdańsku z 14 września 2021 r., I SA/Gd 434/21, LEX nr 3244209). W szczególności decyzje niekorzystne dla wnioskodawcy powinny być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z decyzji musi zatem wynikać między innymi, że organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego (wyrok WSA w Poznaniu z 26 sierpnia 2021 r., II SA/Po 916/20, LEX nr 3216205). Jak wynika z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Według ugruntowanego w orzecznictwie stanowiska, z istoty samego uzasadnienia wynika, że powinno ono wskazywać przesłanki, którymi kierował się organ wydając dane orzeczenie, a więc powinno w sposób wyczerpujący wyjaśniać podstawę rozstrzygnięcia i okoliczności, które za takim, a nie innym rozstrzygnięciem przemawiają. Celem uzasadnienia jest przedstawienie procesów myślowych, które doprowadziły organ do wydania danego aktu, wskazanie motywów będących podstawą podjętego przez niego rozstrzygnięcia i wreszcie wskazanie argumentów tłumaczących, dlaczego takie, a nie inne stanowisko było prawidłowe w określonym stanie faktycznym (wyrok WSA w Krakowie z 11 sierpnia 2021 r., I SA/Kr 773/21, LEX nr 3210194). Ponadto, odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady przekonywania wynikającej z art. 11 k.p.a. Uzasadnienie decyzji powinno umożliwiać kontrolę poprawności jej rozstrzygnięcia, w tym również przez sąd administracyjny, który nie zastępuje organu w podaniu motywów uzasadnienia decyzji o oznaczonej treści. W decyzji z dnia [...] r. organ podtrzymując swoje stanowisko w sprawie przywołał wcześniej zastosowane uzasadnienie, nie uzupełniając go o nowe dowody, które zostały mu przedłożone przez skarżącą. Nie odniósł się również do przedstawionych przez nią argumentów. Nie wyjaśnił, dlaczego dla organu wiążący jest wpis skarżącej w Rejestrze stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej KRS a nie w Rejestrze przedsiębiorców KRS. W kontekście przywołanych wyżej przepisów procesowych Sąd doszedł do przekonania, że zarówno zgromadzony materiał dowodowy (znajdujący się w aktach) jak i uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji wydanej w kontrolowanej sprawie narusza art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na jej wynik. Rozpatrując wniosek skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ będzie zobowiązany uwzględnić stanowisko przedstawione w niniejszym wyroku i wydać rozstrzygnięcie odpowiadającymi wymogom wyznaczonym art. 107 k.p.a. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną od organu na rzecz skarżącej kwotę składa się wynagrodzenie jej pełnomocnika procesowego przewidzianego w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265) oraz opłata skarbowa za pełnomocnictwo zgodnie z częścią IV załącznika do ustawy z 16.11.2006 r. o opłacie skarbowej (tekst jedn. Dz. U. 2021 poz. 1923 ze zm.).