II SA/Gl 547/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi B. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stosunków wodnych oddala skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] r. B.C. (dalej zwany: "skarżącym") zwrócił się do Wójta Gminy P. o sprawdzenie legalności działań o sąsiada tj. J.H., dotyczących podwyższenia terenu jego działki nr ewid. 1.. Uzasadnił to tym, że na skutek działań sąsiada budynek i działka skarżącego (nr ewid. 2.) są podtapiane. Sąsiad nawozi ziemię na początku swojej działki, gdzie teren jest najwyższy, zamiast na końcu działki, gdzie teren jest najniższy i wymaga podwyższenia. W ocenie skarżącego jest to celowe działanie sąsiada, tak aby skarżący ponosił koszty osuszania budynku. W następstwie powyższego pisma organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie naruszenia stosunków wodnych na działce nr 2.. Po przeprowadzeniu tego postępowania decyzją z dnia [...] r. odmówił nakazania właścicielowi działki nr ewid. 1. w miejscowości P. przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. Na skutek odwołania wniesionego przez skarżącego decyzja ta została jednak uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie decyzją z dnia [...] r. nr [...], a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po przeprowadzeniu ponownie postępowania w sprawie organ I instancji w dniu [...] r. wydał decyzję, w której odmówił nakazania właścicielowi działki nr ewid. 1. w miejscowości P. przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. Decyzja ta została jednak uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie, co nastąpiło decyzją z dnia [...] r. nr [...], a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzją z dnia [...] r. organ I instancji po raz kolejny odmówił nakazania właścicielowi działki nr ewid. 1. w miejscowości P. przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom, przy czym także i od tej decyzji zostało wniesione odwołanie. Po jego rozpatrzeniu Kolegium decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło także powyższą decyzję organu I instancji, a sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Uzasadniając to rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, iż co prawda organ I instancji uzupełnił prowadzone postępowanie wyjaśniające poprzez pozyskanie mapy zasadniczej, topograficznej, ewidencyjnej, inwentaryzacyjnej po realizacji sieci kanalizacji sanitarnej oraz mapy do celów projektowych terenu w rejonie działek 2. i 1. w miejscowości P., jednak zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie, czy aktualny stan ukształtowania terenu odpowiada rzędnym uwidocznionym na mapach. Z dotychczasowych ustaleń wynika, że na działkę nr 1. była nawożona ziemia w celu jej wyrównania, oraz że na działkę tę była nawożona ziemia z wykopów pod kanalizację sanitarną, a następnie była ona zabierana. Jednak nie ustalono, jak te działania wpłynęły na rzędne terenu. W związku z tym Kolegium wskazało na konieczność ustalenia, czy doszło do podwyższenia działki nr 1., czy nastąpiła zmiana stanu wody na gruncie, zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na nim wody opadowej. Dopiero po ustaleniu tych okoliczności możliwym będzie stwierdzenie, czy ewentualnie dokonane zmiany szkodliwie wpływają na sąsiednie grunty. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji w [...] r. wydał decyzję, w której ponownie odmówił nakazania właścicielowi działki nr ewid. 1. przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, że zlecił uprawnionemu geodecie wykonanie mapy sytuacyjno-wysokościowej z uwzględnieniem aktualnych rzędnych terenu w rejonie działek 2. i 1. i porównanie ich z rzędnymi z okresu 2015 r. Na mapie sytuacyjno-wysokościowej wykonanej w dniu [...] r. geodeta dokonał analizy wysokości i zdaniem organu bezspornie ustalił, że rzędne na działce nr 1. odpowiadają rzędnym z 2015 r., a jedynie niewielki wzrost wartości nastąpił na działce nr ewid. 2. będącej własnością skarżącego. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ I instancji uznał, że skarżący, rozpoczynając proces budowlany, posiadał wiedzę o naturalnym spadku wynikającym z ukształtowania terenu, a rzędne analizowanego terenu w okresie od stycznia 2015 r. do września 2019 r. nie uległy zmianie. Skarżący nie zgodził się z powyższą decyzją organu I instancji. Decyzji tej zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 234 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. ustawy Prawo wodne poprzez wydanie decyzji odmownej, podczas gdy, według skarżącego z materiału dowodowego wynika, iż Wójt winien wydać decyzję nakazującą właścicielowi działki nr 1. przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Zarzucił naruszenie przepisów k.p.a. poprzez naruszenie zasady dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej i niepodjęcie czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i pominięcie zgłoszonego przez niego wniosku o powołanie biegłego geologa w sprawie zmiany stosunków wodnych. Powołując się na wybrane orzecznictwo sądowoadministracyjne zakwestionował pogląd o konieczności wystąpienia szkody. Według skarżącego szkoda "nie musi się łączyć z uszczerbkiem majątkowym", a może polegać także "na zagrożeniu w postaci niebezpieczenstwa zalania lub zatopienia". Skarżący zakwestionował także wszelkie rozważania organu I instancji i geodety odnośnie wysokości działek 2. i 1., gdyż pomiary na działce nr 1. nie miały miejsca. Skarżący ponowił także wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego geologa. Powyższe odwołanie nie przyniosło jednak zamierzonego skutku, gdyż zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach podjętego rozstrzygnięcia Kolegium nakreśliło najpierw przebieg dotychczasowego postępowania oraz przypomniało, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek skarżącego z dnia [...] r. o "sprawdzenie legalności poczynań sąsiada J.H." związanych z podwyższaniem terenu jego działki. W konsekwencji na mocy art. 545 ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy (1 stycznia 2018 r.), niewymienionych w ust. 1-3d, stosuje się przepisy dotychczasowe tj. przepisy ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1121), dalej "Prawo wodne z 2001 r.". Kolegium przytoczyło treść art. 29 Prawa wodnego z 2001 r. wskazując, że określono w nim tryb wydania orzeczenia o nakazie przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na gruntach sąsiednich, wskutek dokonanej przez właściciela gruntów zmiany stanu wody na gruncie. Według Kolegium przesłanką wydania takiego nakazu jest, po pierwsze, stwierdzenie, że doszło do zmiany stosunków wodnych na gruncie, wskutek działań właściciela tego gruntu. Drugą zaś przesłanką jest ustalenie, że zmiana stosunków wodnych szkodliwie wpływa na grunty sąsiednie. Na poparcie tego stanowiska Kolegium przywołało wybrane orzecznictwo sądów administracyjnych. Według Kolegium organ I instancji, po kolejnych uchyleniach jego poprzednich decyzji, zgromadził w sprawie wystarczający materiał dowodowy (mapa zasadnicza, topograficzna, ewidencyjna, inwentaryzacyjna po realizacji sieci kanalizacji sanitarnej, mapa do celów projektowych terenu w rejonie działek nr ewid.2. i 1. w miejscowości P.). Ostatni pozyskany dowód to mapa sytuacyjno-wysokościowa, wykonana przez uprawnionego geodetę w dniu [...] r., z uwzględnieniem aktualnych rzędnych terenu w rejonie działek 2. i 1. i porównanie ich z rzędnymi z okresu 2015 r. Na mapie tej geodeta kolorem czarnym naniósł punkty z aktualnymi rzędnymi wysokościowymi, a kolorem brązowym zaznaczył rzędne wysokościowe z mapy do celów projektowych wykonanej w 2015 r. Z analizy tak wykonanej mapy wynika, iż rzędne terenu na działce nr 1. nie uległy zmianie na przestrzeni lat 2015-2019. Natomiast niewielka zmiana dotyczy punktu I na działce skarżącego, gdzie rzędna 239,5 m z roku 2015 uległa podwyższeniu do 239,8 m w roku 2019. Jednocześnie Kolegium zwróciło uwagę na naturalny spadek terenu wyznaczony poziomicami 240 m i 239 m. Z ułożenia poziomic wynika iż, teren ulega obniżeniu z kierunku zachodniego w kierunku północno-wschodnim, a więc z działki nr 1. (położonej nieco wyżej) w kierunku działki nr 2.. Kolegium zaakcentowało przy tym, że poziomice (lub warstwice) to linie na mapie łączące punkty o tej samej wysokości. Zostały one wykreślone na podstawie pomiarów, dlatego Kolegium nie zgodziło się ze skarżącym, że są to "przypuszczalne wysokości przy granicy". W konsekwencji powyższych ustaleń Kolegium uznało, iż na działce nr 1. nie doszło do zmiany ukształtowania terenu w zakresie jego wysokości, a więc nie doszło do zmiany stosunków wodnych na tym terenie. Odnosząc się do wniosku skarżącego o powołanie biegłego geologa Kolegium podniosło, że trudno wymagać, aby środki z budżetu gminy były przeznaczane na przeprowadzenie kosztownych dowodów, skoro z żadnego dowodu w niniejszej sprawie nie wynika prawdopodobieństwo innego rezultatu badań. Kolegium zauważyło również, że organ I instancji nie potwierdził wystąpienia szkody na działce nr 2.. Ponadto skarżący, w trakcie postępowania trwającego ponad 2 lata, nie wskazał żadnego dowodu (choćby zdjęcia), iż doszło do szkody na jego gruncie spowodowanej działaniem właściciela działki nr 1.. W konkluzji uzasadnienia decyzji Kolegium wskazało, że skoro w zaistniałym stanie faktycznym sprawy nie stwierdzono, aby doszło do podwyższenia terenu i następczej w stosunku do niego zmiany stosunków wodnych, to nie można było przejść do następnego etapu, czyli badania, czy zmiana miała wpływ na panujące na gruncie stosunki wodne, a tym bardziej, czy zaistniała zmiana pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z powstałą na gruncie szkodą. W skardze na powyższą decyzję zarzucono naruszenie art. 29 ust 3 Prawa wodnego z 2001 r. w związku z art. 545 ust 3 Prawa wodnego z 2017 r. poprzez błędną jego wykładnię, a przez to niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji odmownej, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż Wójt Gminy P. winien wydać decyzję nakazującą właścicielowi działki nr ewid. 1. w P. przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegającym szkodom. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 8 oraz art. 77 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, pominięcie zgłoszonego wniosku o powołanie biegłego geologa w sprawie prowadzonego postępowania wyłącznie z przyczyn fiskalnych. Zarzucił także naruszenie art. 80 w związku art. 84, w związku z art. 85 k.p.a poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, gdyż nie przeprowadzono dowodu z opinii biegłego, mimo że organ nie dysponuje specjalistyczną wiedzą w zakresie zmiany stosunków wodnych oraz pomimo złożenia i potem podtrzymywania takiego wniosku w toku postępowania, a także nie odniesiono się do przedłożonej w toku postępowania dokumentacji fotograficznej. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ nie odniósł się w ogóle do podnoszonych przeze niego zarzutów dotyczących map, a w szczególności braku ich dokładności. Podniósł także, że działka nr ewid. 1. nigdy nie była przedmiotem pomiarów geodezyjnych, albowiem te wykonuje się wyłącznie dla terenów, dla których prowadzi się lub będzie się prowadzić inwestycje, co ma wynikać z informacji uzyskanych w wydziale geodezji w K.. Tym samym mapy nie odzwierciedlają rzeczywistego stanu działek i wpływu działki sąsiada na działkę skarżącego. Skarżący podniósł, że nawet sam Wójt w decyzji z dnia [...] r. bezspornie ustalił, iż doszło do podwyższenia gruntu na działce 1., bez wskazania o ile nastąpiło podniesienie gruntu, czy nastąpiła zmiana kierunków wód odpływowych czy też nie, jednakże ustalił fakt podwyższenia terenu, któremu obecnie przeczy. W ocenie skarżącego dowód z opinii biegłego geologa jednoznacznie wyjaśni wszelkie okoliczności niezbędne do wydania prawidłowej decyzji, albowiem organy nie dysponują wiedzą specjalistyczną. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. W dniu [...] r. do Sądu wpłynęło pismo uczestnika J.H., w którym podnosi, że to skarżący dokonał zmiany naturalnego ukształtowania terenu. Do pisma załączone zostały zdjęcia spornego terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167, t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019r., poz. 2325, t.j. ze zm. ) dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzone w powyższym zakresie badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1121, dalej jak dotychczas "Prawo wodne z 2001 r."). Jak trafnie wskazało Kolegium z uwagi na treść art. 545 ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2018 r. poz. 2268 z późn. zm.), w kontrolowanej sprawie jako wszczętej i niezakończonej przed wejściem w życie tej ustawy, zastosowanie mają dotychczasowe przepisy tj. Prawo wodne z 2001 r. Stosownie do art. 29 ust. 1 Prawa wodnego z 2001 r. właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich (pkt 1), jak też odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie (pkt 2). Z mocy art. 29 ust. 2 tej ustawy, to na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom - art. 29 ust. 3 Prawa wodnego z 2001 r. W świetle przytoczonego przepisu do wydania decyzji na podstawie art. 29 ust. 3 Prawa wodnego z 2001 r. konieczne jest ustalenie: po pierwsze, czy właściciel gruntu dokonał zmiany stanu wody na gruncie i po drugie, czy zmiany te szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie. Zastosowanie tego przepisu jest uzależnione od wystąpienia skutku w postaci szkody (szkodliwy wpływ dokonanych zmian na grunty sąsiednie). Z tych względów przesłankami warunkującymi wydanie jednego z nakazów, o jakich mowa art. 29 ust. 3 Prawa wodnego są: zmiana stanu wody na gruncie i szkodliwe oddziaływanie takiej zmiany na nieruchomości sąsiednie. Z brzmienia przytoczonych powyżej przepisów jednoznacznie wynika, że zastosowanie art. 29 ust. 3 Prawa wodnego z 2001 r. jest ściśle powiązane ze szkodliwym oddziaływaniem zmiany stanu wody na grunty sąsiednie. Jeżeli brak jest szkodliwego oddziaływania na grunty sąsiednie, to w takim przypadku zmiana stanu wody na gruncie nie rodzi odpowiedzialności podmiotu dokonującego takiej zmiany i obowiązku organów do wydawania określonych nakazów. Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 26 sierpnia 2020 r., sygn. II OSK 437/20, z dnia 26 czerwca 2020 r., sygn. II OSK 3558/19). W ocenie Sądu organy obu instancji poczyniły niezbędne ustalenia, których zakres wyznaczały przytoczone powyżej przepisy prawa materialnego. W świetle zaś tych ustaleń organy prawidłowo przyjęły, że na działce nr 1. nie doszło do zmiany ukształtowania terenu i jego wysokości. W konsekwencji nie doszło do zmiany stanu wody na terenie wskazanej powyżej działki. Okoliczność ta, w ocenie Sądu, jednoznacznie wynika ze znajdującej w aktach sprawy mapy sytuacyjno-wysokościowej (karta 71 akt organu I instancji) sporządzonej przez uprawnionego geodetę w dniu [...] r. Na mapie tej geodeta uwzględnił aktualne rzędne terenu w rejonie działek 2. i 1., a także rzędne z okresu 2015 r. Kolorem czarnym naniesione zostały punkty z aktualnymi rzędnymi wysokościowymi. Natomiast kolorem brązowym zaznaczone zostały rzędne wysokościowe z mapy do celów projektowych wykonanej w 2015 r. (karta 72 akt organu I instancji). W ocenie Sądu organy dokonały prawidłowej analizy tej mapy, dochodząc do wniosku, że rzędne terenu na działce nr 1. nie uległy zmianie na przestrzeni lat 2015-2019. Zasadnie też organy ustaliły niewielką zmianę dotyczącą punktu I na działce skarżącego, gdzie rzędna 239,5 m z roku 2015 uległa podwyższeniu do 239,8 m w roku 2019. Jednocześnie zaakcentować należy, że rzędne wysokościowe punktów ujętych w mapie sytuacyjno-wysokościowej z 2015 r. są zgodne z rzędnymi wysokościowymi punktów widocznych na znajdujących w aktach sprawy mapach tj. na kopi mapy zasadniczej (karta 56), mapie do celów projektowych (karta 57), mapie z powykonawczej inwentaryzacji sieci kanalizacji sanitarnej( kart 58). Prawidłowo też organy ustaliły występowanie naturalnego spadku terenu tj. że teren ulega obniżeniu z kierunku zachodniego w kierunku północno-wschodnim, a więc z działki nr ewid.1. w kierunku działki skarżącego (nr ewid. 2.). Przedstawionej dotychczas oceny prawidłowości ustaleń poczynionych przez organy nie zmienia podniesiony przez skarżącego w skardze brak dokładności map, bliżej opisany w odwołaniu. Zgodzić się należy ze skarżącym, że na mapie z 2015 r. na części działki nr 1., przy granicy z jego działką, brak jest punktów zawierających rzędne wysokości. Jednak ten brak, wbrew zarzutom skargi, nie dyskwalifikuje wniosków wyciągniętych na podstawie sporządzonej w dniu [...] r. mapy sytuacyjno-wysokościowej, gdyż rzędne punktów uwidocznionych na tej mapie właśnie przy granicy z działką skarżącego wskazują, że nie został zmieniony kierunek naturalnego spadku terenu. Na znajdującej się w aktach sprawy mapie do celów projektowych (karta 72) kierunek tego naturalnego spadku terenu wyznacza poziomica 240 i 239, a rzędne dodatkowych punktów podane przez geodetę na mapie sytuacyjno-wysokościowej z dnia [...] r. jednoznacznie wskazują, że kierunek spadku terenu nie został zmieniony. Zachowanie naturalnego spadku terenu, które ponad wszelką wątpliwość zostało udowodnione w toku dotychczasowego postępowania, uzasadnia przyjęcie, że nie doszło do zmiany stanu wód, o której mowa w art. 29 ust. 3 Prawa wodnego z 2001 r. Za nieuzasadnione należy przy tym uznać zarzuty dotyczące nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego geologa. O tym, czy dowód taki jest niezbędny decydują zawsze realia danego postępowania i wnioski, jakie wynikają z materiału dowodowego danej sprawy. W ocenie Sądu stanowisko organów zajęte w tym zakresie jest prawidłowe w tej części, w jakiej sprowadza się do stwierdzenia, że istotne okoliczności sprawy zostały dostatecznie wyjaśnione w oparciu o materiał dowodowy dotychczas zgromadzony w sprawie. W sprawie zachodzi bowiem sytuacja, w której ponad wszelką wątpliwość można stwierdzić, że wiadomości specjalne posiadane przez biegłego nie są w stanie zmienić ustaleń poczynionych w ramach dotychczas przeprowadzonego postępowania dowodowego. Nie można jednocześnie zaaprobować argumentu Kolegium odwołującego się do kosztów takiej opinii i wynikających stąd obciążeń dla budżetu gminy, co jednak ostatecznie nie zmienia oceny, że wniosek dowodowy skarżącego zasadnie nie został uwzględniony przez organy. Przede wszystkim jednak nie można pominąć tego, że w toku postępowania prowadzonego przez organy nie stwierdzono powstania jakichkolwiek szkód na terenie działki skarżącego, spowodowanych zmianą stanu wód na działce nr 1.. Zaakcentować należy, że w ocenie Sądu organom prowadzącym postępowanie nie sposób zarzucić zaniechania jakichkolwiek czynności dowodowych w tym zakresie, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (w tym przede wszystkim protokoły z oględzin i zgromadzona przez organ I instancji dokumentacja fotograficzna) nie wskazuje na istnienie żadnych okoliczności świadczących o szkodliwym oddziaływaniu wód, które miałyby napływać z działki nr 1. na teren działki skarżącego. Co istotne, również skarżący w tym zakresie nie przedstawił jakichkolwiek dowodów, poprzestając na gołosłownych twierdzeniach zawartych we wniosku z [...], a dotyczących podtapiania jego budynku oraz posesji. Mając na względzie dotychczasowe rozważania Sąd doszedł do wniosku, że w toku kontrolowanego postępowania organy administracji nie dopuściły się naruszeń przepisów postępowania, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, w tym, wbrew zarzutom skargi, nie naruszyły art. 7, art. 8, art. 77 k.p.a., zaś nie przeprowadzając dowodu z opinii biegłego wnioskowanego przez skarżącego nie naruszył art. 80 w związku z art. 84 oraz 85 k.p.a. Ponadto organy dokonały prawidłowej wykładni art. 29 ust. 3 Prawa wodnego z 2001 r. oraz zasadnie uznały, że nie zostały spełnione przesłanki do nałożenia na właściciela działki nr 1. obowiązków wskazanych w tym przepisie. Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów w trybie przewidzianym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz 374, ze zm.), albowiem w związku intensyfikacją rozwoju epidemii przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Mając na względzie przedstawione powyżej rozważania, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.