I SA/Wr 1005/10

SENTENCJA Wrocław, dnia 20 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Lidia Błystak po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za IX-XII 2006 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...], nr [...], B. N. zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Wskazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody zaskarżonym aktem. Postanowieniem referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu z dnia 26 października 2010 r. odmówiono skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie jednak z § 3 tego art., sąd może wstrzymać wykonanie takiej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez sformułowanie "znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do jej stanu pierwotnego. W szczególności trudnym do odwrócenia skutkiem będzie utrata rzeczy, która ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiona, bądź konieczność ogłoszenia upadłość przedsiębiorstwa połączonej z likwidacją jego majątku. W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, ciężar udowodnienia wystąpienia którejkolwiek z tych przesłanek spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym ma polegać konkretne niebezpieczeństwo powstania skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej aktualnej sytuacji faktycznej, związanej z motywami wniosku o wstrzymanie aktu. Niezałączenie tych dokumentów nie stanowi jednak braków formalnych pisma, lecz przesądza o braku podstaw do jego uwzględnienia. W niniejszej sprawie wnioskodawca nie przedstawił okoliczności faktycznych, uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Zabrakło także wyjaśnień, w jaki sposób egzekucja należności podatkowych miałaby spowodować u niego znaczną szkodę, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.. Wobec powyższego, należało stwierdzić, że wnioskodawca nie wykazał zachodzenia w niniejszej sprawie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a tym samym, w oparciu o powołany przepis, jego wniosek należało uznać za niezasadny.