II OZ 1022/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Walentynowicz po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 września 2009 r., sygn. akt II SA/Sz 1042/09 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] 2009 r., znak: [...] w przedmiocie nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 24 września 2009 r., sygn. akt II SA/Sz 1042/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił K. Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" wstrzymania wykonania decyzji Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] 2009 r., znak: [...] w przedmiocie nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, iż skarżąca wnosząc w skardze z [...] 2009 r. o wstrzymanie zaskarżonej decyzji nie wskazała żadnych argumentów związanych z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd zaznaczył, że skarżąca powołała się na brak środków finansowych koniecznych na usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości zgodnie z nakazem zamieszczonym w decyzji II instancji. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie trudności finansowe, spowodowane wydatkami na prace termomodernizacyjne (których obowiązek wykonania został nałożony także w związku z innymi postępowaniami sądowymi), nie stanowią podstaw do przyjęcia, iż poniesienie nakładów na usunięcie nieprawidłowości może wywołać po stronie skarżącej ryzyko niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sąd uznał, iż skarżący nie uzasadnił właściwie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż Spółdzielnia nie podała pełnego obrazu swojej sytuacji finansowej, nie wykazała dokumentami, iż szkoda, której zaistnienie zakłada w przypadku wykonania decyzji była znaczna w stosunku do jej rzeczywistej sytuacji materialnej. Stąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła K. Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]", wnosząc o jego zmianę i wstrzymanie zaskarżonej decyzji i przeprowadzenie dowodów jak w uzasadnieniu na okoliczność sytuacji majątkowej Spółdzielni, ponoszonych kosztów związanych z modernizacją. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca, podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu Sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy – art. 61 § 3 p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie, skarżąca żądając wstrzymania zaskarżonej decyzji dotyczącej nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, dotyczących balustrad balkonów, w celu zapewnienia skutecznej ochrony przed wypadnięciem osób wskazała, iż wykonanie nakazu może spowodować dla niej powstanie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutki. Trudności finansowe, na które powołuje się strona skarżąca nie mogą stanowić podstawy uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na cel jaki ma spełniać nałożony decyzją obowiązek, tj. dbałość o zapewnienie bezpieczeństwa użytkownikom przedmiotowych balkonów. W tej sytuacji należy podzielić stanowisko ocenne Sądu I instancji, iż wykonanie decyzji przed rozpoznaniem skargi nie stanowi dla strony niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze charakter nałożonego obowiązku oraz całokształt okoliczności faktycznych sprawy, Sąd I instancji zasadnie stwierdził, iż zwłoka w wykonaniu przedmiotowego obowiązku może powodować niebezpieczeństwo tragicznych skutków, ale po stronie osób użytkujących balkony. Ponadto, wskazać należy, iż niniejsze postępowanie zostało wszczęte po wypadku mającym miejsce na balkonie w przedmiotowym budynku i w związku z nieprawidłowościami w konstrukcji balkonu, stąd zwłoka w zabezpieczeniu balkonów stanowi zagrożenie dla zdrowia i życia ludzkiego. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił oddalić zażalenie.