I GZ 553/14

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 15 października 2014 r. sygn. akt I SA/Sz 871/14 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2014 r. zawartym w skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego P. T. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "T.-B." P. T. z siedzibą w K. (dalej: skarżący) zwrócił się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z [...] października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) odmówił skarżącemu wstrzymania wnioskowanej decyzji. W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że na podstawienie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak jest podstaw do wstrzymania zaskarżonego aktu. Złożony wniosek nie zawiera bowiem żadnego uzasadnienia skarżącego. Skarżący, nie powołał się także na żadne konkretne fakty i zdarzenia, które świadczyłyby o tym, że wstrzymanie wykonania wskazanej decyzji byłoby zasadne, umieszczając jedynie w treści skargi wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji bez jakiegokolwiek jego uzasadnienia. P. T. na powyższe postanowienie złożył zażalenie, domagając się jego uchylenia oraz zarzucając, naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez nierozważnie całokształtu okoliczności sprawy i materiału dowodowego oraz sprzeczności istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Podkreślić należy, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, iż obowiązkiem strony jest wskazanie przesłanek uprawdopodabniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu albo czynności nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może opierać się na samych twierdzeniach strony. Tak więc powyższe oznacza, że ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. W ocenie NSA należy podzielić pogląd prezentowany w doktrynie, że możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku - niezależnie od okoliczności sprawy - uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s. 335 i n.). Skoro na stronie składającej wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie określonego aktu, to uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Natomiast rzeczą Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają /lub nie/ za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 września 2010 r., sygn. I OZ 671/10 i z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II FZ 988/12). Nieodpowiednie uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia bowiem jego merytoryczną ocenę. (vide J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 206). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodzić się należy z oceną Sądu I instancji, że w sprawie stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania skarżący, wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, nie przedstawił ani nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zaistnienie ustawowych przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej. Podkreślenia wymaga również, że Sąd I instancji wezwaniem z [...] sierpnia 2014 r. wzywał skarżącego do uzupełnienia braku wniosku zawartego w skardze, poprzez wypełnienie i podpisanie wymaganego w postępowaniu sądowowadministracyjnym formularza o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej – druk PPF, jednakże skarżący w zakreślonym siedmiodniowym terminie braku tego nie uzupełnił. Powyższe oznacza, iż brak jest podstaw do uwzględnienia zażalenia, bowiem podniesiona w nim argumentacja nie stanowi wystarczającej podstawy do uznania, że stanowisko Sądu I instancji jest wadliwe. Podkreślić należy, że skarżący w żaden sposób nie wskazał w treści wniosku jakie konkretnie szkody i w jakim rozmiarze może spowodować brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a także nie przedstawił żadnych dowodów czy okoliczności faktycznych dotyczących jego aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej, uprawdopodobniających wystąpienie po jego stronie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia i oddalił je na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.