I OSK 1140/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie NSA Barbara Adamiak NSA Anna Łukaszewska -Macioch (spr.) Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2006 r. sygn. akt II SAB/Wa 9/06 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w K. na bezczynność Prokuratora Okręgowego w W. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 25 maja 2006 r. sygn. akt II SAB/Wa 9/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w K. na bezczynność Prokuratora Okręgowego w W. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan sprawy: Pismem z dnia 20 września 2005 r. P. B. Przewodniczący Stowarzyszenia "[...]" wystąpił z wnioskiem do Prokuratora Okręgowego w W. o udostępnienie informacji publicznej przez przesłanie na adres Stowarzyszenia kserokopii wszystkich pisemnych stanowisk funkcjonariuszy publicznych zajętych w sprawie 1 Ds. [...] prowadzonej przez Prokuraturę Rejonową W. [...] z doniesienia Stowarzyszenia. Pismo zawierające wniosek o udostępnienie informacji publicznej przekazano przy piśmie z dnia 7 października 2005 r. do Prokuratury Rejonowej W. [...]. Pismem z dnia 9 stycznia 2006 r. Prokurator Okręgowy w W. zwrócił się do Prokuratora Rejonowego W. [...] w sprawie ustosunkowania się do wniosku Stowarzyszenia z dnia 20 września 2005 r. Prokurator Rejonowy W. [...] pismem z dnia 10 stycznia 2006 r. poinformował Przewodniczącego Stowarzyszenia "[...]" P. B. o zawartości akt 1 Ds. [...]. W aktach tych znajdowało się postanowienie z dnia [...] września 2005 r. o odmowie wszczęcia śledztwa, zarządzenie Prokuratora Rejonowego W. [...] z [...] października 2005 r. o doręczeniu tego postanowienia Stowarzyszeniu oraz postanowienie Prokuratury Okręgowej uznające zasadność zażaleń złożonych przez Stowarzyszenie na niezawiadomienie tej instytucji o wszczęciu bądź odmowie wszczęcia postępowania przygotowawczego. Poinformowano też, że wszystkie wymienione dokumenty zostały doręczone Stowarzyszeniu. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 14 grudnia 2005 r. Przewodniczący Stowarzyszenia "[...]" P. B. podniósł zarzut bezczynności Prokuratora Okręgowego w W. w sprawie o udostępnienie informacji publicznej w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) w zakresie wniosku złożonego w dniu 20 września 2005 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowego jako bezprzedmiotowego z uwagi na udzielenie skarżącemu pismem z dnia 10 stycznia 2006 r. odpowiedzi przez Prokuratora Rejonowego W. [...], który był właściwy do jej udzielenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako "ppsa", wskazał w uzasadnieniu wyroku, że bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje. Innymi słowy, z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. W sytuacji, gdy organ nie posiada żądanej informacji, nie można zobowiązać go do jej udzielenia. Powołana we wniosku sprawa 1 Ds. [...] była prowadzona przez Prokuraturę Rejonową W. [...], tym samym więc Prokurator Okręgowy w W. nie był podmiotem dysponującym aktami tej sprawy i w związku z tym nie był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej objętej zakresem tych akt. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł radca prawny G. F. dołączając pełnomocnictwo z dnia 30 marca 2006 r. podpisane przez Przewodniczącego Stowarzyszenia "[...]" P. B.. Na rozprawie w dniu 15 października 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w § 10 ust. 2 statutu skarżącego Stowarzyszenia zapisane jest, że zarząd wybiera swoich reprezentantów do podejmowania czynności prawnych oraz zaciągania zobowiązań majątkowych w imieniu Stowarzyszenia przez upełnomocnionych dwóch członków zarządu. Z wypisu z rejestru sądowego KRS [...] wynika, że w dziale 2 w rubryce 1 w pkt 2 zapisano: "Zarząd wybiera swoich reprezentantów do podejmowania czynności prawnych oraz zaciągania zobowiązań majątkowych w imieniu Stowarzyszenia przez upełnomocnionych dwóch członków zarządu. Przewodniczący reprezentuje Klub na zewnątrz.". Sąd stwierdził, że skargę kasacyjną w imieniu Stowarzyszenia sporządził i wniósł radca prawny G. F., któremu pełnomocnictwo zostało udzielone wyłącznie przez Przewodniczącego Klubu P. B.. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązał pełnomocnika strony skarżącej kasacyjnie do złożenia w terminie siedmiu dni pełnomocnictwa udzielonego zgodnie z postanowieniami § 10 ust. 2 statutu Stowarzyszenia "[...]", pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. W piśmie z dnia 22 października 2007 r. (data stempla pocztowego 21.10.07) Przewodniczący Stowarzyszenia "[...]" P. B. poinformował, że Walne Zebranie Stowarzyszenia na posiedzeniu w dniu [...] maja 2006 r. dokonało zmiany statutu Stowarzyszenia w kwestii reprezentacji, na dowód czego przedstawia potrzebne dokumenty określające, jaki jest nowy sposób reprezentacji Stowarzyszenia. Stowarzyszenie nie posiada wyciągu z KRS z naniesionymi zmianami po odbytym walnym zebraniu, albowiem sąd rejestrowy nie dokonał jak dotąd zmian w rejestrze (od ponad roku trwa procedura). Powołując się na orzecznictwo NSA i SN oraz piśmiennictwo Przewodniczący Stowarzyszenia wskazał, że dokumentem stwierdzającym umocowanie może być także odpis uchwały podjętej w tym względzie zgodnie ze statutem organizacji przez powołany do tego organ ("Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz J.P. Tarno LexisNexis 2004 s.67, podobnie inne komentarze). Równocześnie potwierdził za Stowarzyszenie "[...]" pełnomocnictwo udzielone w niniejszej sprawie radcy prawnemu G. F.. Natomiast pełnomocnik w dniu 29 października 2007 r. (data stempla pocztowego) przesłał uwierzytelnioną kserokopię pełnomocnictwa udzielonego w dniu 1 marca 2004 r. przez Zarząd Stowarzyszenia Przewodniczącemu Zarządu P. B. do występowania jednoosobowo w imieniu Stowarzyszenia oraz dokonywania jednoosobowo czynności prawnych, w szczególności przed organami i jednostkami władz publicznych i podmiotów wykonujących zadania publiczne, w tym wymiarem sprawiedliwości, jednostkami i organami samorządu terytorialnego, a także sądami powszechnymi i administracyjnymi. W szczególności pełnomocnictwo dotyczy reprezentowania Stowarzyszenia, w tym składania wniosków, skarg i pozwów. Pełnomocnictwo może być przenoszone osoby trzecie, w szczególności na adwokata lub radcę prawnego. Pełnomocnik przesłał ponadto uwierzytelnioną kserokopię uchwały Zarządu Klubu "[...]" z dnia [...]czerwca 2001 r. [...] upoważniającą do podejmowania czynności prawnych oraz zaciągania zobowiązań majątkowych w imieniu Stowarzyszenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Reprezentacja osób prawnych w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana jest w przepisach art. 28 i 29 ppsa. Zgodnie z art. 28 § 1 osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez swoje organy albo przez osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Z art. 29 wynika obowiązek wykazania swojego umocowania przez organ lub osobę, o których mowa w art. 28 przy pierwszej czynności w postępowaniu sądowym. Nieprzedłożenie dokumentu potwierdzającego umocowanie do działania za daną osobę prawną stanowi brak formalny, który jest usuwalny. Uzupełnienie braków w terminie usunie przeszkodę w nadaniu biegu skardze kasacyjnej. W tym celu Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdziwszy iż dołączone do skargi kasacyjnej pełnomocnictwo z dnia 30 marca 2006 r. dla radcy prawnego G. F. jest udzielone niezgodnie ze statutem Stowarzyszenia "[...]", tj. tylko przez Przewodniczącego Stowarzyszenia, a nie jak wymaga tego par. 10 ust. 2 statutu i jak wynika z wpisu w dziale 2 w rubryce 1 w pkt 2 rejestru sądowego przez wybranych przez Zarząd upełnomocnionych dwóch członków Zarządu, zobowiązał pełnomocnika do złożenia w terminie siedmiu dni pełnomocnictwa udzielonego zgodnie z postanowieniami par. 10 ust. 2 statutu Stowarzyszenia, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Pełnomocnik w dniu 29 października 2007 r., a więc po upływie wyznaczonego przez Sąd terminu, nadesłał wymienione wyżej uwierzytelnione kserokopie dokumentów dotyczące upoważnień do podejmowania czynności prawnych oraz zaciągania zobowiązań majątkowych w imieniu Stowarzyszenia oraz do jednoosobowego działania Przewodniczącego w imieniu Stowarzyszenia. Nie mogło to wywołać skutku równoznacznego z usunięciem braków skargi kasacyjnej. Również nieskuteczne, choć z innej przyczyny, są dokumenty nadesłane przez Przewodniczącego Stowarzyszenia P. B.. W szczególności nie można uznać za prawnie wiążące zmiany w statucie Stowarzyszenia dokonane uchwałą z dnia [...] maja 2007 r. Dopóki bowiem zmiany statutu nie zostaną wprowadzone prawomocnym postanowieniem sądu rejestrowego do rejestru Stowarzyszenia, dopóty Stowarzyszenie nie może się powoływać na stan prawny wynikający z tych zmian. Przesądza o tym treść art. 14 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 168, poz. 1186). Należy dodatkowo zaznaczyć, że w wyroku z dnia 19 września 2007 r. sygn. akt I OSK 1680/06 (niepublik.) Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Przewodniczący Stowarzyszenia "[...]" nie jest uprawniony do jednoosobowego jego reprezentowania. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 180 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia.