II SA/Rz 657/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła /spr./ Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Joanna Zdrzałka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 3 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi W. L. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej -skargę oddala- UZASADNIENIE II SA/Rz 657/10 Uzasadnienie Przedmiotem skargi W.L. jest decyzja [..] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (dalej jako PPWIS) w [..] z [..].05.2010 r. nr [..] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Decyzja ta została wydana w następującym stanie faktycznym: Na wniosek lekarza chorób wewnętrznych [..] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny (PPIS) w [..] wszczął w dniu 6.05.2008 r. postępowanie w związku z podejrzeniem wystąpienia u W.L. choroby zawodowej – zespołu wibracyjnego, postaci mieszanej. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [..] sporządził charakterystykę narażenia zawodowego. PPIS w [..] sporządził kartę narażenia zawodowego w związku z tym, że W.L. od 1967 r. do 1977 r. zatrudniony był (z przerwą na odbycie służby wojskowej) w Przedsiębiorstwie Poszukiwań Naftowych oraz w Zakładzie Poszukiwań Nafty i Gazu Użyteczności Publicznej w [..] w charakterze stażysty, pomocnika wiertacza, płuczkowego. Kartę narażenia zawodowego sporządził także PPIS w [..], gdzie W.L. był zatrudniony od 1977 r. do 2007 r. w Przedsiębiorstwie Poszukiwania Nafty i Gazu [..] sp. z o.o. jako wiertacz i pomocnik wiertacza. Sporządzono także protokół z postępowania w sprawie choroby zawodowej. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy (WOMP) w [..] orzeczeniem lekarskim nr [..] /2009 z [..].06.2009 r. stwierdził brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej – zespołu wibracyjnego postaci mieszanej – nerwowej i kostno-stawowej. Od orzeczenia powyższego W.L. wniósł odwołanie, w jego wyniku orzeczenie wydawał Instytut Medycyny Pracy im. prof. J. [..] w [..]. Orzeczeniem lekarskim nr [..] /09 z [..].10.2009 r. stwierdzono, że w świetle analizy narażenia zawodowego, dokumentacji lekarskiej, wyników badań przeprowadzonych podczas hospitalizacji strony w Instytucie, nie dają podstaw do rozpoznania u badanego postaci naczyniowo-nerwowej ani postaci kostno-stawowej zespołu wibracyjnego. Stronie umożliwiono zapoznanie się z aktami sprawy. Decyzją z [..].03.2010 r. nr [..] /2010 PPIS w [..] orzekł o nie stwierdzeniu u W.L. choroby zawodowej w postaci zespołu wibracyjnego postaci mieszanej – naczyniowo-nerwowej i kostno-stawowej wymienionej w poz. 22/3 wykazu chorób zawodowych określonym w rozporządzeniu Rady Ministrów z 30.06.2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869, zwane dalej Rchz). W podstawie prawnej organ I instancji powołał się na art. 104 § 1 i 2 "KPA", art. 5 pkt 4a ustawy z 14.03.1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. Nr 122 z 2006 r., poz. 851 ze zm.), oraz art. 235¹ i art. 235² Kodeksu Pracy. W uzasadnieniu PPIS w [..] przywołał ustalenia zawarte w orzeczeniu lekarskim WOMP w [..] oraz Instytutu Medycyny Pracy w [..], z których wynikać ma brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Przywołano wyniki dochodzenia epidemiologicznego w środowisku pracy, przytoczono charakterystykę prac, jakie wykonywał W.L., rodzaj drgań, na które był narażony, krotności NDN (najwyższego dopuszczalnego narażenia). Przywołano także wyniki badań profilaktycznych wykonywanych w trakcie pracy zawodowej, z których wynikało, że brak było przeciwwskazań do wykonywania przez stronę pracy na zajmowanym stanowisku. Wskazano, że W.L. był leczony w latach 2001-2008 doraźnie z powodu okresowych dolegliwości bólowych stawu skokowego lewego (zmiany pourazowe), dolegliwości kręgosłupa w odcinku szyjnym i lędźwiowo-krzyżowym, zawrotów głowy, drętwienia palców dłoni, dolegliwości stawu barkowego prawego i stawów kolanowych, dolegliwości dyseptycznych. Organ szczegółowo przytoczył ustalenia zawarte w orzeczeniach lekarskich wydanych w I i II instancji, z których wynika, iż brak jest podstaw z punktu widzenia medycznego do rozpoznania choroby zawodowej. Od powyższej decyzji odwołał się W.L., który podkreślił, że wprawdzie w wydanych orzeczeniach lekarskich wskazano, że drgania w jego środowisku pracy nie przekraczały NDN, to jednak przyznano, że narażenie na czynniki szkodliwe było wieloletnie. Zarzucił, że w orzeczeniu Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy brak było wyników badań, brak było możliwości zapoznania się z nimi, brak jest także wzmianki o badaniach nerwowo-naczyniowych. Odwołujący się stwierdził, że dostarczone do instytucji orzeczniczych wyniki badań radiologicznych wykonanych na zlecenie lekarza rodzinnego mają być zgoła odmienne, nadto zostały one pominięte. Rozpoznając powyższe odwołanie, opisaną na wstępie decyzją PPWIS w [..] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, § 8 ust. 1 w zw. § 11 ust. 1 Rchz. Organ odwoławczy zrekapitulował przebieg postępowania, wydane w jego trakcie orzeczenia lekarskie oraz decyzję organu I instancji. PPWIS w [..] wskazał następnie, iż pojęcie choroby zawodowej jest pojęciem prawnym uzależnionym od spełnienia trzech przesłanek: narażenia strony na działanie czynników mogących wywołać chorobę zawodową, rozpoznania przez biegłych choroby zawodowej w sensie medycznym, związku między narażeniem na działanie czynników szkodliwych w środowisku pracy, a chorobą strony. Wyeksponowano, że w sprawie brak stwierdzenia choroby zawodowej w sensie medycznym, albowiem wydane w sprawie orzeczenia lekarskie, które organ ocenił jako rzetelne, spójne, logiczne i konsekwentne, wykluczają zaistnienie choroby zawodowej w postaci zespołu wibracyjnego postaci mieszanej ( naczyniowo-nerwowej i kostno-stawowej. Skargę na powyższą decyzję wniósł W.L., który wniósł o uchylenie decyzji obu instancji, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego w zakresie przyjęcia, że dolegliwości medyczne skarżącego nie odpowiadają chorobie zawodowej określonej w poz. 22 pkt 3 stanowiącej załącznik do Rchz oraz obrazę art. 7 i 77 § 1 k.p.a., która miała istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący wskazuje na charakter czynności, jakie wykonywał podczas pracy zawodowej w charakterze stażysty, pomocnika wiertacza, wiertacza i płuczkowego i wywodzi, że przyczyniło się to niewątpliwie do niekorzystnego wpływu na jego zdrowie. Skarżący odczuwa bóle w szyjnym odcinku kręgosłupa, bóle barków, bóle kończyny górnej prawej, występują zawroty głowy i zaburzenia równowagi. W.L. nie zgadza się ze stanowiskiem przyjętym przez orzekające w sprawie organy, w szczególności neguje trafność uzasadnienia decyzji PPWIS w [..], wedle którego organ nie ma prawa kwestionować opinii biegłego lekarza wydającego orzeczenie lekarskie w sprawie dotyczącej podejrzenia choroby zawodowej. Skarżący powołuje się na stanowisko zajęte przez Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) w wyroku z 15.04.1998 r. I SA 2074/97 i wywodzi, że opinia biegłego stanowi wyłącznie element postępowania dowodowego i podlega ocenie orzekających organów. Skarga zawiera zarzut zaniechania merytorycznej oceny opinii biegłych, nadto organy nie ustosunkowały się do zarzutu, że w wyniku badania radiologicznego przeprowadzonego w dniu 17.09.2008 r., "wykazano zwężenie krążka C5-C7 z ostrofitami przyległych blaszek dyskopatia oraz zwapnienie lub kostkę dodatkową 7 mm przy wyrostku poprzecznym kręgu C7 o strony prawej", czym pominięty ma być zgromadzony materiał dowodowy. W.L. zarzuca, że w orzeczeniach lekarskich brak jest określenia, jakie są typowe zmiany chorobowe, które uzasadniałyby przyjęcie, iż występuje choroba zawodowa w postaci zespołu wibracyjnego. Skarżący zarzuca ponadto orzeczeniu lekarskiemu I instancji, że przyjęło, iż występowało w środowisku pracy narażenie na czynniki chorobotwórcze w najwyższym dopuszczalnym poziomie, zaś organ odwoławczy stwierdził w uzasadnieniu, że utrzymywanie się takiego zagrożenia nie może wykluczyć teoretycznie choroby zawodowej. W odpowiedzi na skargę PPWIS w [..] wniósł o jej oddalenie i rozpoznanie w trybie uproszczonym. Skarżący nie zgodził się, aby rozpoznać sprawę bez rozprawy. Organ uznaje zarzuty skarżącego za nieuzasadnione, w jego przekonaniu decyzje zostały wydane w zgodzie z zasadą zupełności materiału dowodowego. Organ wskazuje na walor orzeczeń lekarskich, jako opinii biegłych, których nie może podważać w zakresie wiedzy specjalistycznej. PPWIS w [..] eksponuje, że opinia biegłych podlega weryfikacji przez organ przede wszystkim w zakresie ujęcia w niej tych kwestii, co do których biegli zostali powołani, a także pod względem spójności, logiczności i należytego uzasadnienia. Organ w sprawie dał wiarę opiniom biegłych w zakresie tych ustaleń, które dotyczyły medycznego rozpoznania. Organ odwoławczy dał przy tym wyraz uwzględnienia korzystnego dla skarżącego stwierdzenia, że samo utrzymywanie się narażenia strony na czynniki chorobotwórcze utrzymujące się granicach norm, nie wyklucza możliwości powstania choroby zawodowej. Nie zmienia to jednak stanowiska organu, iż wobec jasnego i logicznego wykluczenia przez biegłych lekarzy sugerowanej postaci choroby zawodowej, nie było podstaw do tego, aby sprawy nie rozpoznać co do istoty. W toku rozprawy pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę i jej zarzuty, zaś na pytanie Sądu oświadczył, iż wedle zapewnień skarżącego wynik badania radiologicznego, na który powołuje się W.L. był przedstawiany w jednostce orzeczniczo-lekarskiej I stopnia. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 § 2 ustawy z 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym rozumie się, iż chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego. W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn. 30.08.2002 r., Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej Ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, zaś w myśl art. 135 Ppsa sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przedmiotem kontroli poddana jest decyzja PWIS w [..] utrzymująca w mocy decyzję PPIS w [..], który to organ orzekł o nie stwierdzeniu u skarżącego choroby zawodowej ujętej w poz. 22/3 załącznika do Rchz w postaci zespołu wibracyjnego postaci mieszanej – naczyniowo-nerwowej i kostno-stawowej. Organy prawidłowo zastosowały cyt. rozporządzenie, albowiem z mocy jego § 11 ust. 1 "Z zastrzeżeniem ust. 2, do postępowań w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne". Postępowanie w przedmiotowej sprawie wszczęto 29.04.2008 r., zatem przed dniem wejścia w życie Rchz, tj. przed 3.07.2009 r., zachowana została skuteczność czynności poczynionych przed tą datą. Do postępowania w sprawie mają więc zastosowanie przepisy cyt. rozporządzenia z uwagi na treść § 11 ust. 1 Rchz. Zgodnie z treścią art. 235¹ ustawy z 26.06.1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. Nr 21 z 1998 r., poz. 94 ze zm.) za chorobę zawodową uważa się schorzenie wymienione w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Narażenie zawodowe nie jest wyłącznie jedynym warunkiem stwierdzenia choroby zawodowej, jej objawy muszą bowiem odpowiadać opisowi schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych. Z akt sprawy bezspornie wynika, że skarżący narażony był przez wiele lat na "czynnik chorobotwórczy" jak to ujęto w zaskarżonej decyzji, tj. na drgania mechaniczne wywoływane przez podzespoły urządzeń wiertniczych, przy obsłudze których W.L. pracował. Choroba zawodowa ujęta w poz. 22/3 w załączniku do Rchz została określona jako zespół wibracyjny, postaci mieszanej – naczyniowo-nerwowej i kostno-stawowej. Okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej, pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia zawodowego został określony na 3 lata. W.L. w skardze podnosi, że cierpi na bóle w szyjnym odcinku kręgosłupa, bóle barków, bóle kończyny prawej promieniujące do palców, skarży się na zawroty głowy i zaburzenia równowagi. Jednak zdiagnozowane u skarżącego schorzenie nie odpowiada chorobie zawodowej, bo pojęcie to ma charakter prawny, nie zaś medyczny. W myśl § 5 ust. 1 Rchz "Właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (...) zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 i 3". Jednostkami orzeczniczymi I stopnia są: 1) poradnie chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy; 2) kliniki i poradnie chorób zawodowych uniwersytetów medycznych (akademii medycznych); 3) poradnie chorób zakaźnych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy albo przychodnie i oddziały chorób zakaźnych poziomu wojewódzkiego - w zakresie chorób zawodowych zakaźnych i pasożytniczych; 4) jednostki organizacyjne zakładów opieki zdrowotnej, w których nastąpiła hospitalizacja - w zakresie rozpoznawania chorób zawodowych u pracowników hospitalizowanych z powodu wystąpienia ostrych objawów choroby, jednostkami orzeczniczymi II stopnia od orzeczeń wydanych przez lekarzy zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych, o których mowa w ust. 2, są jednostki badawczo-rozwojowe w dziedzinie medycyny pracy (por. § 5 ust. 2 i 3 Rchz). W myśl § 6 ust 1 Rchz "Lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1, wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane dalej "orzeczeniem lekarskim", na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego". Pracownik lub były pracownik, badany w jednostce orzeczniczej I stopnia, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia (§ 7 ust. 1 Rchz). Z akt sprawy wynika, że W.L. był badany w WOMP w [..], a uprawniony lekarz nie stwierdził podstaw do rozpoznania zespołu wibracyjnego postaci mieszanej. Nie zgadzając się z tym orzeczeniem W.L. poddał się ponownemu badaniu w jednostce orzeczniczej II stopnia – Instytucie Medycyny Pracy w [..]. Orzeczenie wydane przez lekarza uprawnionego w tym instytucie także wykluczało rozpoznanie sugerowanej choroby zawodowej. Zgodnie z § 8 ust. 1 Rchz "Decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika", jeżeli właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału (§ 8 ust. 2 Rchz). Organy sanitarne nie dostrzegły potrzeby uzupełnienia przedstawionych orzeczeń lekarskich. W ocenie Sądu skarga eksponująca wadliwości orzeczeń lekarskich i ich oceny przez orzekające w sprawie organu nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie organów zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji odbyło się przy uwzględnieniu zasad wyznaczonych zarówno przepisami k.p.a., jak i Rchz, organy sanitarne dokonały ustaleń w oparciu o prawidłowo zebrane dowody w postaci materiałów dochodzenia epidemiologicznego oraz orzeczeń lekarskich, a ocenę zebranego materiału uzasadniły w sposób rzetelny i przekonywujący, zasadnie odmawiając w konsekwencji stwierdzenia choroby zawodowej. W.L. kwestionuje prawidłowość orzeczeń lekarskich oraz sposób oceny tych orzeczeń przez orzekające w sprawie organy, wywodząc o potrzebie stosowania reguły swobodnej oceny dowodów w aspekcie opinii biegłych. Zdaniem WSA w tym składzie pogląd o stosowaniu zasady swobodnej oceny dowodów wobec orzeczeń lekarskich podjętych w toku postępowania dotyczącego ustalenia choroby zawodowej nie może być stosowany w takim aspekcie jak wobec biegłych, których organ powołuje na podstawie art. 84 k.p.a. Orzeczenie lekarskie wydawane w toku postępowania unormowanego przepisami Rchz ma szczególny charakter, skoro jest wydawane w sposób sformalizowany przepisami prawa materialnego, strona ma możliwość odrębnego kwestionowania orzeczenia wydanego przez jednostkę orzeczniczą I stopnia (vide cyt. § 7 ust. 1 Rchz). Na taki szczególny charakter opinii lekarskiej wskazuje doktryna prawa administracyjnego (por. M. Szalewska, M. Masternak, Rola eksperta i jego opinii w postępowaniu administracyjnym, [w:] Kodyfikacja postępowania administracyjnego, Na 50-lecie uchwalenia K.p.a., red. J. Niczyporuk, Lublin 2010, s. 802-803). Brak jest także podstaw do tego, aby to organ inspekcji sanitarnej dokonywał merytorycznej kontroli orzeczeń lekarskich wydanych przez uprawnione do tego przez przepisy prawa jednostki organizacyjne (por. podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5.01.2007 r. II OSK 1078/06, Lex nr 315089). Oba orzeczenia lekarskie dotyczące stanu zdrowia skarżącego są zgodne, w obu orzeczeniach podano rodzaj przeprowadzonych badań (badania obwodowe układu naczyniowo-nerwowego, próba oziębiania ujemna, termometria skóry w normie, czucie wibracji w zakresie od nieznacznych zaburzeń wartości progu czucia do wartości prawidłowych, próba uciskowa ujemna, pletyzmografia z prawidłowym wynikiem, badania radiologiczne układu kostnego bez zmian właściwych dla zespołu wibracyjnego). Zarzut braku uwzględnienia wyniku badania radiologicznego przeprowadzonego przez skarżącego w dniu 17.09.2008 r. nie jest trafny, skoro wynik tego badania był przedstawiany w jednostce orzeczniczej I stopnia, co wynika z oświadczenia pełnomocnika skarżącego, złożonego podczas rozprawy przed Sądem. Lekarze orzecznicy dysponowali zatem pełnym materiałem dowodowym, z tej przyczyny zarzut obrazy art. 7 i 77 § 1 k.p.a. nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzuty skargi odnośnie wadliwości orzeczeń lekarskich, w których nie podano tzw. typowych objawów choroby zawodowej – zespołu wibracyjnego, nie mogą prowadzić do wniosku o ich nieprzydatności w postępowaniu czy też dyskwalifikacji. Wiadomości tego typu mają charakter powszechny, dostępne są ogólnie. Według danych Wikipedii zespół wibracyjny to choroba pracowników narażonych na długotrwałe działanie drgań mechanicznych. Objawy narażenia na wibracje to: obniżenie lub wzrost ciśnienia krwi, zaburzenia czynności układu nerwowego, zaburzenia wielonerwowe, reakcje skurczowe naczyń krwionośnych, zaburzenia ukrwienia i odżywienia tkanek, zmiany chorobowe narządu ruchu, zwyrodnienia stawów, zespół cieśni nadgarstka. Jednym z objawów choroby wibracyjnej u osób narażonych na wibracje kończyn górnych jest tzw. wtórny objaw Raynauda, polegający na bladości palców, odrętwieniu rąk i nadmiernej wrażliwości na zimno. Charakter przeprowadzonych badań lekarskich wskazuje, że prowadzono je w kierunku ustalenia objawów choroby zawodowej określanej jako zespół wibracyjny, a skoro oba orzeczenia lekarskie wykluczyły zawodowe pochodzenie schorzeń u skarżącego, to zasadnie organy orzekły o odmowie stwierdzenia choroby zawodowej. Z tych przyczyn i działając na zasadzie art. 151 Ppsa Sąd skargę oddalił.